De shows van mijn leven: Roger Hodgson

Roger Hodgson

Als je de vijftig gepasseerd bent en vanaf je tienerjaren naar concerten bent geweest en je wilt iets schrijven over het beste concert dat je hebt bijgewoond, dan zit er niets anders op dan goed na te denken en in je verzameling concertkaartjes en -pasjes te duiken. Omdat ik sinds eind jaren tachtig (semi-)beroepsmatig met de popmuziek bezig ben en ook daarvóór optredens zag in lokale en regionale popzalen en op festivals, is die keuze dan ook niet gemakkelijk.

Mijn allereerste echte optreden was van de legendarische Long Tall Ernie & The Shakers in mijn toenmalige woonplaats. Jaarlijks traden daar bekende Nederpopbands op. Maar omdat ik altijd vrij dichtbij de grens met Duitsland heb gewoond, trok ik voor concerten ook vaak de grens over. Daar zag je vaak bands die ons land niet eens aandeden, zoals Bachman-Turner Overdrive en Iron Butterfly. Ook voor ‘grotere’ acts waren Duitse concerten vaak makkelijker bereikbaar, want dichterbij dan Rotterdam.

Heel goede herinneringen heb ik aan het concert van Pink Floyd op 13 mei 1989 in Werchter. Behalve het geweldige surround-geluid was de ambiance geweldig: mooi weer en overdonderende effecten. Tijdens On The Run vloog er aan het eind van dat nummer een heel groot bed met daarin een pop te pletter tegen het podium. Terwijl dat bed halverwege was, vloog er een laag vliegend landend passagiersvliegtuig (op weg naar Zaventem) over. Ik zag achter de raampjes mensen met grote ogen en verbaasde gezichten naar beneden kijken. Onvergetelijk.

Roger Hodgson
Maar mijn mooiste herinnering is aan het concert van oud-Supertramp-zanger Roger Hodgson, op 2 juni 1998 in de kleine zaal van De Oosterpoort in Groningen. Er waren volgens mij nog geen 70 mensen in de zaal. Roger was in z’n eentje en speelde en zong de sterren van de hemel. Werkelijk alles wilde hij spelen, ook albumtracks van Supertramp (zolang hij ze maar zelf geheel of gedeeltelijk geschreven en/of gezongen had), ook al had hij af en toe hulp nodig van het publiek. Naast op vleugel, elektrische piano en gitaar begeleidde hij zichzelf ook op een mooi oud harmonium. Naast veel Supertramp-klassiekers als Along Came Mary, Even In The Quietest Moments, Fools Overture en School speelde hij (toen) nieuw werk, zoals In Jeopardy en het indrukwekkende Death And A Zoo. Mijn toen net 17-jarige neef Robin werd door Roger op het podium uitgenodigd om hem te begeleiden tijdens Dreamer. Zijn zusje had dat geregeld. Hoewel neeflief een octaaf te hoog begon, maakte Hodgson daar geen punt van. Hij begon gewoon opnieuw. Toen ik de zanger er zeven jaar later aan herinnerde, nadat ik hem had geïnterviewd, wist hij het nog precies!

In de loop der jaren heb ik heel wat van Roger Hodgsons concerten bijgewoond, met verschillende begeleidingsbands en zelfs met een groot symfonieorkest, en in verschillende zalen en op festivals (enkele keren op Bospop). Altijd maakte hij veel contact met het publiek en zorgde ervoor dat de mensen na afloop blij naar huis gingen! Ik prijs me gelukkig de man meerdere keren ontmoet te hebben en dat hij iedere keer weer heel vriendelijk en belangstellend was.

Toen hij in 2013 op de mainstage van Bospop optrad en ik na het fotograferen van de eerste drie songs weer backstage was en met enkele bevriende muzikanten sprak, merkte een van hen op dat ze een geweldige Supertramp-tribute hoorde. “Die zanger klinkt net zoals op de platen!”. Ik kon haar toen vertellen dat ze luisterde naar de echte zanger van Supertramp… Overigens heb ik die band nooit live gezien toen Hodgson er nog deel van uitmaakte. Later zag ik de heren wel een keer in Ahoy, wat best leuk was, maar toch miste ik iets: de stem en de aanwezigheid van Roger Hodgson!

Foto: Harry Pater
Roger Hodgson op Bospop 2011
Op 26 juni staat Roger Hodgson met zijn band in Nieuwe Luxor en op 28 en 29 juni in Koninklijk Theater Carré.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*