Almost famous: vervangen en vergeten

blogalmostfamous

De meeste bands krijgen er ergens in hun loopbaan wel mee te maken: bezettingswisselingen. Soms stapt iemand vrijwillig op, andere keren wordt een bandlid zonder pardon de deur gewezen. Dat kan pijnlijke situaties opleveren, zeker wanneer de muzikant in kwestie een substantiële bijdrage leverde aan het vormen van de groep. Over geknakte carrières en misgelopen miljoenen.

In de gloednieuwe editie van Lust For Life Magazine (LFL055) lees je ons interview met Frans Krassenburg, de originele zanger van Golden Earring. Hij maakte de eerste successen van de band mee, maar werd eind jaren zestig vervangen door Barry Hay, waardoor hij de daadwerkelijke hoogtijdagen van de Haagse groep jammerlijk misliep. Omdat er behalve Krassenburg natuurlijk nog talloze andere gevallen bekend zijn van vroegtijdig vervangen bandleden, zetten we een paar van die schrijnende gevallen nog eens even op een rijtje.

Pete Best (The Beatles)
In een lijst als deze ruim je natuurlijk direct een (twijfelachtige) ereplaats in voor Beatles-drummer Pete Best. De onfortuinlijke Brit had voor altijd de geschiedenisboekjes in kunnen gaan als de slagwerker van de grootste band ooit, maar werd op de vooravond van de Grote Doorbraak onceremonieel opzij geschoven en vervangen door Ringo Starr. Tijdens de allerprilste opnames van The Fab Four oordeelde Beatles-producer George Martin dat de drumcapaciteiten van Best té middelmatig waren om de groep naar de top te kunnen stuwen – waarna zijn drie bandmakkers dus resoluut tot actie overgingen. Na zijn ontslag modderde Best nog wat aan in de muziek, maar sleet uiteindelijk zijn dagen met een doodgewone 9-tot-5-baan. Overigens is op de in 1995 verschenen Beatles-verzamelaar Anthology 1 een aantal nummers terug te vinden met Best achter de drumkit, waaronder deze vroege versie van Love Me Do:

Paul Di’Anno (Iron Maiden)
Bruce Dickinson is natuurlijk de enige échte zanger van Iron Maiden, maar op de eerste twee albums van de Britse heavy metal-pioniers is het desalniettemin vocalist Paul Di’Anno (bij de burgerlijke stand beter bekend als Paul Andrews) die zijn stembanden laat wapperen. De uiteindelijke breuk zou onder andere zijn veroorzaakt door Di’Anno’s overmatige drugsgebruik, maar volgens de zanger zelf was hij het vooral beu om nog langer naar de pijpen van bassist/bandleider Steve Harris te dansen. Di’Anno kon in ieder geval het veld ruimen en Bruce Dickinson werd weggekaapt bij NWOBHM-collega’s Samson. Met het zelfgetitelde debuut en diens opvolger Killers had Iron Maiden al vluchtig aan het succes geroken, maar pas met het door Dickinson ingezongen derde album The Number Of The Beast maakte de band zich voor altijd onsterfelijk. En dat zit Di’Anno stiekem nog steeds hoog. Dat neemt echter niet weg dat diens rauwere stemgeluid absoluut zijn charme had en een aantal geweldige Maiden-songs heeft opgeleverd:

Chad Channing (Nirvana)
Hoewel Dave Grohl voor eeuwig herinnerd zal worden als de drummer van Nirvana (en als Foo Fighters-kopstuk – en als pratend hoofd in zo’n beetje elke rockdocu die vandaag de dag verschijnt), werd de drumkruk voor zijn komst nog door een aantal anderen bevolkt. De meest noemenswaardige daarvan is Chad Channing. De trommelaar werd in 1988 lid van de band, drumde op de eerste single Blew en speelde het overgrote deel van debuutplaat Bleach in (een drietal nummers was eerder al opgenomen met Melvins-drummer Dale Crover). Na de eerste sessies voor opvolger Nevermind – de doorbraakplaat die miljoenen keren over de toonbank ging en waarmee de band tot ‘spreekbuis van een generatie’ werd gebombardeerd – werd Channing echter subiet ingeruild voor Grohl. Die groeide uiteindelijk uit tot de alom aanwezige rockmiljonair zoals we hem vandaag de dag kennen, maar Channing raakte in vergetelheid. Vanwege zijn bijdrages aan Blew, Bleach en de later verschenen restjescompilatie Incesticide heeft Channing vermoedelijk nog aardig wat royalties opgestreken, maar het moet toch knagen dat hij op een haar na de boot richting ‘superstardom’ gemist heeft.

John Kiffmeyer (Green Day)
En alweer een drummer die net geen multi-multi-multimiljonair werd omdat hij te vroeg opstapte – ditmaal vrijwillig. John Kiffmeyer (ook wel bekend als Al Sobrante) had op miljoenenverkopende albums als Dookie en American Idiot mee kunnen spelen, maar koos ervoor om poppunkband Green Day al in een vroeg stadium te verlaten en zich op zijn studie te storten. Op zich een nobel streven, maar het zou me niet verbazen als Kiffmeyer zich met de kennis van nu nog wel eens flink hard voor z’n kop slaat. Zijn drumpartijen zijn nu immers alleen te horen op de eerste Green Day-ep’s 1,000 Hours en Slappy en debuutplaat 39/Smooth, waarna zijn opvolger Tré Cool (Frank Edwin Wright III) de stokjes gewillig overnam – om uiteindelijk dus een fortuin te vergaren. Zo zie je maar: je studie afmaken is lang niet altijd een goed idee.

Dave Evans (AC/DC)
Dave Evans is een naam die u wellicht niks zegt, maar ooit nam de geboren Welshman de microfoon ter hand bij een van de grootste hardrockbands die de wereld ooit gekend heeft: AC/DC. Toen gitarist Malcolm Young de band in 1973 uit de grond stampte en een advertentie plaatste voor een zanger, werd Evans na zijn auditie direct ingelijfd als vocalist van de nieuwbakken groep. In 1974 werd het eerste singletje Can I Sit Next To You, Girl opgenomen en in thuisland Australië leverde dat meteen een bescheiden hitje op. Toch zou het de enige samenwerking tussen Evans en AC/DC blijken te zijn; na slechts een jaartje stapte hij al weer op. In een interview in LFL047 zei hij daar zelf over: “Op een bepaald moment hadden we een nieuwe drummer en bassist, die allebei enorme eikels waren. In diezelfde tijd hadden we ook nog eens een tourmanager wiens bloed ik wel kon drinken. Toen hij na afloop van een optreden al te bijdehand werd, heb ik hem buiten westen geslagen. De sfeer werd daar niet beter op. Uiteindelijk heb ik de eer aan mijzelf gehouden en de deur achter mij dicht getrokken.” Na zijn vertrek werd Bon Scott ingelijfd als nieuwe frontman en de rest is natuurlijk geschiedenis. In het eerder aangehaalde interview gaf Evans overigens aan niet wakker te liggen van zijn keuze van destijds, maar het kan bijna niet anders dat de oud-zanger zich na zijn vertrek nog wel eens snikkend in slaap heeft gehuild.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*