Bang voor het buitenland

Common-Linnets

Het sprookje heeft precies een paar weken geduurd. Nadat het duo The Common Linnets tegen de verwachting tweede werd in de finale van het Eurovisie Songfestival, lag de wereld aan hun voeten. In België, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk schoot het liedje Calm After The Storm de top 10 van de hitlijsten in. In Nederland hield het album de nieuwe plaat van Coldplay van de eerste plaats in de albumlijst. Zelfs in Amerika ontstond er belangstelling voor Waylon en Ilse DeLange. Agenten stonden te trappelen om een tournee te boeken. Heel Nederland genoot mee. Eindelijk hadden we weer een act waarmee we internationaal voor de dag konden komen.

We weten inmiddels hoe het afgelopen is. Waylon wilde meer artistieke invloed, omdat hij door het onverwachte succes zijn solocarrière op een zijspoor moest zetten. Kennelijk was Ilse DeLange niet bereid hem die ruimte te geven. Dus gaan ze ieder weer hun eigen weg. De goed vibe is in één klap weg, het momentum is definitief gepasseerd. De internationale loopbaan van The Common Linnets is voorbij nog voor die goed en wel begonnen is. Er zijn alleen maar verliezers. Van Waylon blijft het beeld hangen van een mokkende jongen die wel heel snel zijn nieuwe status wilde verzilveren, terwijl het goed bewaakte imago van Ilse DeLange als goedlachs, ietwat naïef meisje een flinke deuk heeft opgelopen.

De berm van de Nederlandse popmuziek is bezaaid met dergelijke brokken van diepgewortelde frustraties en gekrenkte ambities. Neem Golden Earring. Het is weliswaar internationaal de meest succesvolle rockband die Nederland ooit heeft gehad, maar het had meer kunnen zijn. Het kwartet had bijvoorbeeld naar Amerika moeten verhuizen. Dat was echter geen optie – heimwee. Bovendien gooide de band de eigen glazen in door de hits Radar Love en Twilight Zone op te volgen met respectievelijk een experimenteel album (Switch) en een clip waarin een non werd aangerand (When The Lady Smiles).

Eind jaren zeventig leek een ander fenomeen helemaal klaar voor een internationaal avontuur: Herman Brood. Hij vertrok met zijn Wild Romance naar Amerika om daar een album op te nemen dat een wereldster van hem moest maken. Het liep allemaal heel anders. Weg uit het vertrouwde Nederland liet hij zich ervan overtuigen dat het album beter met lokale sessiemuzikanten opgenomen kon worden. Het resulteerde in 1980 in het slappe, gladde Go Nutz dat alom als een teleurstelling werd ervaren. “In Amerika is het fout gegaan”, vertelde hij me, toen ik hem niet lang voor zijn dood interviewde. “Ik heb daar mijzelf, de muziek en mijn band verraden. Er is iets geknakt dat nooit meer helemaal hersteld is.”

Eind jaren tachtig diende zich weer een veelbelovend fenomeen aan: Urban Dance Squad. De spannende mix van rock, hip hop, blues en een hele zwik andere stijlen paste perfect in een tijdgeest waarin cross-over het toverwoord is. Na het fantastische debuut Mental Floss For The Globe ontstond er in Amerika serieuze belangstelling voor het vijftal. UDS had alleen wel de naam een ‘moeilijke’ band te zijn. In Nederland werd dat nog met de mantel der liefde bedekt, maar de doorgaans wat pragmatischer ingestelde Amerikanen waren het eigengereide gedrag van de muzikanten al  snel beu. De verhoudingen bekoelden zo snel dat opvolger Life ‘N Perspectives Of A Genuine Crossover, ondanks de opnieuw baanbrekende muziek, er totaal flopte. Toen deejay DNA tijdens een Europese tournee als voorprogramma van U2(!) ook nog eens opstapte, was dat het begin van het einde.

In 2000 stak de Haagse zangeres Anouk de oceaan over om het in Amerika helemaal te gaan maken. Toen een delegatie platenbonzen naar haar smaak te laat op een afspraak arriveerde, vloog ze het gezelschap aan. Amerika is groot, maar in de top van de platenindustrie kent iedereen elkaar. In het land van de onbegrensde mogelijkheden zijn de kansen van Anouk voor eens en voor altijd verkeken.

Wat is dat toch met Nederlanders en internationaal succes? Ik heb de afgelopen 25 jaar talloze Amerikaanse muzikanten geïnterviewd. Altijd valt mij weer hun ontembare gedrevenheid op. Alles – geld, vriendinnen, zekerheid, familie, collega’s – wordt opgeofferd voor dat ene doel: succes. Zodra de neus van Nederlandse artiesten door de zoete geur van internationaal succes geprikkeld wordt, gebeurt er altijd iets raars. Bandleden krijgen ruzie met elkaar. De platenmaatschappij wordt geconfronteerd met onredelijke eisen. De ego’s zwellen op tot gigantische proporties. De muzikale formule gaat op de schop. Opeens is alles belangrijker dan die ene buitenkans. Zo blijft een internationaal succes voor Nederlandse acts een sprookje zonder happy end.

4 Reacties

  1. ella 30 mei 2014 Reageer

    vergelijkbaar met het ned. voetbalelftal…

  2. Lust For Life 31 mei 2014 Reageer

    Hebben we aangepast, dank voor de oplettendheid!

  3. Edwin
    Edwin 31 mei 2014 Reageer

    Laatste regel: Gelukkig zijn er nog uitzonderingen. Within Temptation, bijvoorbeeld.

  4. Tijmen 19 november 2018 Reageer

    Vind het stuk over UDS nogal kort door de bocht…na Life’n perspectives zijn ze nog jaren doorgegaan en hebben zeer goede albums afgeleverd. Alleen zonder DNA en ook verder geen amerikaans avontuur meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.