Festivals: tussen hel en hemel

Lowlands 2009

Muziekfestivals zijn voor mij niet echt een onverdeeld genoegen. Uren wachten in de brandende zon, zowat je organen moeten verkopen om bier en andere versnaperingen te kunnen aanschaffen, slapen in een krap tentje waarin het ’s nachts ijskoud en vanaf zeven uur ’s ochtends bloedheet is en, het allerergste, al die MENSEN overal. Gadverdamme. Toch ben ik elk jaar wel weer op een festivalweide te vinden – is het niet op Rock Werchter of Pinkpop, dan is het wel Lowlands of Pukkelpop – of op Best Kept Secret, dat komend weekend voor de tweede keer plaatsvindt. Waarom, zult u zich misschien afvragen? Lees verder en huiver!

Op zich is het wel typerend dat ik me van mijn eerste festival vrij weinig herinner. Als rasechte Eindhovenaar was dat ‘natuurlijk’ Dynamo Open Air, het roemruchte metal- en hardrockfestival dat tijdens de meest succesvolle editie in 1995 liefst 118.000 betalende bezoekers trok, waardoor zowat de hele snelweg rond Eindhoven vol stond met braadworsten barbecueënde Duitsers. Mooi, man.

You’re in fucking hellll!!!
Dat jaar ben ik stiekem een dagje gaan kijken door mezelf over een omheining te laten werpen (dat kon destijds nog), maar een jaar later, ik was inmiddels 17, ging ik voor het eerst meerdere dagen, gewapend met een groep vrienden en een winkelwagentje vol goedkoop lauw bier. Dat laatste heeft vermoedelijk mijn geheugen een klein beetje aangetast, want ik moest toch echt even kijken op Wikipedia wat er toen allemaal speelde. Twee dingen zijn me wel bijgebleven: een enorme modderstroom die mijn tentje in spoelde op de tweede ochtend (een Dynamo Open Air zonder regen kon echt niet) en een stukje van het optreden van Venom: een bak herrie met een smurf op het podium die uit volle borst ‘You’re in fucking helllll!!!’ krijste. Ik vond het best meevallen, die hel.

Anarchy in the Flevopolder
Weinig herinneringen of niet, blijkbaar maakte die eerste kennismaking met het fenomeen festival toch genoeg in me los om in de krap twee decennia die inmiddels verstreken zijn nog tientallen festivals te bezoeken. En er is genoeg interessants gebeurd in die jaren. Zo zal ik de laatste avond van Dynamo Open Air 1997 niet gauw vergeten, toen zowat het halve festivalterrein in de fik stond omdat een fiks aantal zatte(?) malloten het nodig vond om een fikkie te steken. Een leukere vorm van anarchie vond plaats tijdens Lowlands 2006 – of beter gezegd, vlak ervoor. Zoals te doen gebruikelijk, kwam een forse groep mensen een dag eerder naar Biddinghuizen en de eerste festivalcampings stonden binnen de kortste keren propvol. Een behoorlijk aantal bezoekers, inclusief ondergetekende, had echter nog geen plekje gevonden en de organisatie had overduidelijk geen zin om de overige campings open te gooien, waardoor deze groep uren voor een gesloten deur stond, lag of zat te wachten. Totdat een groepje sympathieke raddraaiers er genoeg van had, zijn gewicht in de strijd gooide, het hek open beukte en een kleine duizend man – onder het oog van de verbouwereerde security-medewerkers, het terrein op rende en in luttele minuten hun tenten opzetten. Anarchy in the Flevopolder!

Roskilde
Maar waar het natuurlijk echt om draait: de muziek. Ontzettend veel van de bands die ik nu erken als m’n favorieten heb ik ontdekt of zien schitteren op een festival. Zo zal ik nooit meer de imposante show van Madrugada op de maandagochtend van Pinkpop 2000 vergeten. Het was idioot vroeg, we waren katerig, maar die gaarheid vloog er in rap tempo af toen Sivert Høyem en zijn mannen hun overdonderende opwachting maakten. Datzelfde jaar stond Pearl Jam op het hoofdpodium: ik geloof niet dat ik ooit in m’n leven zo verbrand ben (het was in mijn herinnering minstens 45 graden, maar ik kan er iets naast zitten). Weggaan was echter geen optie, want de band speelde zo ontzettend goed en geïnspireerd…onvergetelijk. Iets meer dan twee weken later vond het Roskilde-drama plaats, toen negen bezoekers van het Deense festival Roskilde tijdens het optreden van Pearl Jam werden doodgedrukt in de immense massa – dat feit geeft de show op Pinkpop achteraf gezien een extra, zij het wat wrange lading.

Onvergetelijk
Intens was ook het optreden van Muse op Lowlands 2001, toen de Britten in een werkelijk bloedhete tent hun nieuwe plaat Origin Of Symmetry presenteerden. Ook waanzinnig: de hordes huilende (serieus!) mensen tijdens het concert van Sigur Rós, in de Grolsch-tent op Lowlands 2008 – het was de eerste keer dat ik deze IJslandse postrockband live zag, en stiekem ook de beste. Of het optreden van de Ierse singer-songwriter Damien Rice op Best Kept Secret 2013, die in z’n eentje en gewapend met slechts zijn gitaar, charisma en een fles wijn 15.000 bezoekers stil kreeg. Zo kan ik nog uren doorgaan, maar ik zal u dat besparen. Mijn punt is: ik hou van festivals, omdat er niets mooier is dan, terwijl je lichamelijk naar de klote bent, een waanzinnig optreden te ervaren dat je nooit meer zult vergeten. Terwijl ik dit verhaal schrijf, staat de 2014-editie van Best Kept Secret voor de deur. Het wordt vast weer afzien, maar als ik minstens een mooie herinnering aan m’n lijst kan toevoegen, dan ben ik tevreden.

2 Reacties

  1. Richard 19 juni 2014 Reageer

    Herkenbaar, dat verbranden op Pinkpop in 2000. Toen ik de volgende ochtend wakker werd was mijn hoofd vastgeplakt aan mijn kussen door het vocht dat uit mijn gezicht liep. Damn, that hurt like hell!!

  2. Edwin
    Edwin 27 juni 2014 Reageer

    Mooi en herkenbaar geschreven, Martin!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*