Metallica in de Ziggo Dome

Wat een geluk dat Metallica gisteren de bijna 2,5 uur onvervalste metal in de Ziggo Dome, Amsterdam vol kon maken. Zanger/gitarist James Hetfield maakte tijdens Now That We’re Dead van het jongste album Hardwired… To Self-Destruct namelijk een flinke smak. Er was net een schuif opengegaan in het vierkante podium, dat midden in de zaal stond. “Met mijn ego gaat het op dit moment wat minder goed”, aldus Hetfield kort na zijn val. Maar al snel schudde hij het ongeluk van zich af en ging hij onverstoorbaar verder. Hetfield en Metallica hebben dan ook voor veel hetere vuren gestaan.

Metallica begint vol zelfvertrouwen aan een set waar ook weer zelfvertrouwen uit spreekt. Het getuigt immers van lef als je met een repertoire vol klassiekers veel ruimte inbouwt voor nieuw materiaal. Uiteindelijk komen er vanavond wel zes nummers voorbij van het eind vorig jaar uitgebrachte Hardwired… To Self-Destruct: alle nummers van de eerste helft van het tiende studioalbum om precies te zijn. De band opent na zijn bekende Ennio Morricone-intro The Ecstacy Of Gold met Hardwired en Atlas, Rise!, beide van het nieuwe album. Met het geluid zit het goed. En het is ook een uitstekende keuze om het vierkante podium in het midden van de zaal te plaatsen, want zo kan iedereen de band van (relatief) dichtbij zien. Zelfs van verschillende kanten, want de zangmicrofoons staan op diverse plekken gepositioneerd, waardoor de bandleden kunnen rondlopen en ook daadwerkelijk steeds een andere positie innemen. Dat levert lekker wat podiumactie op en benadrukt hoe statisch sommige andere bands kunnen zijn. Ondertussen draait drummer Lars Ulrich heel langzaam rond en is ook hij van alle hoeken te begluren.

Now That We’re Dead is het zesde nummer van de show en dan al het derde van Hardwired… To Self-Destruct. Hier had de avond dus kunnen eindigen door Hetfields val. Maar gelukkig is de podiumhulp er snel bij om hem weer op de been te krijgen en mankeert de zanger/gitarist weinig. Metallica krijgt sowieso veel hulp om het optreden optimaal te laten klinken en ogen. Opvallend om te zien dat er minstens acht man achter de mengtafel zitten op de plek waar het podium zich normaliter bevindt. Zij bedienen vanachter een fikse mengtafel onder meer de fraaie lichtshow en de 52 beweegbare kubussen die boven het podium hangen, waarop diverse kleurrijke afbeeldingen en filmpjes worden vertoond. Vaak zijn dit beelden van de bandleden zelf, maar altijd op een artistieke wijze gepresenteerd, zoals op de albumhoes van Hardwired… To Self-Destruct of als tekeningen. Tijdens Moth Into Flame – wederom een nieuwe song – verschijnen er zelfs tientallen kleine drones met lichtjes ten tonele. Die zweven als vuurvliegjes boven de band in diverse formaties. Heel mooi gedaan!

Metalmonster
Dat Metallica nog platen gaat maken van het kaliber Ride The Lightning, Master Of Puppets of ‘The Black Album’ is bijna net zo onwaarschijnlijk als dat we de rivaliserende politiek leiders Donald Trump en Kim Jong-Un samen belangeloos soep zullen zien uitdelen aan daklozen. Toch is Hardwired… To Self-Destruct in de ogen van de meeste fans en media weer een hele stap voorwaarts na een reeks matige albums, met St. Anger en Lulu, de veel bespotte samenwerking met wijlen Lou Reed, als grootste draken. Gelukkig spuwt het metalmonster nu weer vuur en zijn de dood en oorlogstaal ook vanavond weer rijkelijk aanwezig in de songteksten. Gezien de huidige dreiging van een nucleaire oorlog en haat zaaiende leiders die zich als poppenmeesters gedragen zijn nummers als Seek And Destroy, One en Master Of Puppets weer ontzettend actueel, en zeker tijdens One doet Metallica de Ziggo Dome letterlijk op zijn grondvesten schudden met enorm basgedreun.

De eerste showhelft is allerminst saai, maar het duurt wel even voordat de show een vlucht neemt, zeker omdat Metallica aan het begin van de set veel nieuw werk speelt. In het ergste geval combineert de band dit met aanvullende solostukken. Tijdens Now That We’re Dead spelen alle bandleden bijvoorbeeld een Safri Duo-achtig percussiestuk op percussie-instrumenten die tevoorschijn zijn gekomen uit de inmiddels beruchte podiumschuiven waarvan in eentje Hetfield is gevallen (maar gewoon doorspelen hè!). Als Metallica daarna weer een klassieker voorschotelt (For Whom The Bell Tolls), zingt het publiek direct luidkeels mee. Maar ook hierna wordt het momentum verbroken door een nieuwe track (Halo On Fire), inclusief een saaie solosessie van gitarist Kirk Hammett en bassist Robert Trujillo, die samen een paar riffs van hun eigen nummers opdreunen en waarin Trujillo vervolgens de ruimte pakt om een ode te brengen aan voormalig bassist Cliff Burton, die op 27 september 1986 onder de bandbus kwam en daarbij overleed.

Na de Diamond Head-cover Am I Evil? snakt de Ziggo Dome weer naar de klassiekers, de echte meezingers. En daar is het einde van de set gelukkig mee gespekt. Op de nieuwe klassieker Moth Into Flame na (het best ontvangen nummer van Hardwired… To Self-Destruct), komen natuurlijk Master Of Puppets, Nothing Else Matters en Enter Sandman voorbij. Maar ook The Memory Remains, Sad But True en Blackened blijven tijdloze metalklassiekers. Als Metallica nog een aantal jaar op dit niveau kan doorgaan, mogen we ons in de handen wrijven.

Metallica in de Ziggo Dome, Amsterdam
Gezien op maandag 4 september 2017
Foto’s: Niels Vinck

5 Reacties

  1. Dennis tB 5 september 2017 Reageer

    Gisteren een topavond gehad bij Metallica (mijn oren piepen nog). Inderdaad veel nieuw werk, maar dat vind ik achteraf wel stoer … maar iets meer klassiekers had de kers op de taart geweest. Verder een mooi podium … we kwamen pas een half uur voordat ze begonnen binnen en toch stond je gigantisch dicht bij de vier rockers!

    PS raar dat de recensent van de Volkskrant het ronde podium juist geen goed idee vond (https://www.volkskrant.nl/muziek/metallica-kan-live-veel-beter~a4514947/).

    • ab 5 september 2017 Reageer

      En dat is dezelfde recensent die het ronde podium bij Muse fantastisch vond…

      “Iets ouderwets als een ‘podium’, zo’n theatrale verhoging waarop je als bandje staat te spelen en waar het publiek dan blokvormig tegenaan staat te kijken, dat bestaat in de wereld van Muse allang niet meer.”

      https://www.volkskrant.nl/recensies/niets-lijkt-onmogelijk-bij-betoverend-concert-muse~a4259175/

    • Jan 6 september 2017 Reageer

      Recensenten zijn ook maar mensen met een vergankelijke mening, die ongeveer een halve dag houdbaar is. Komt bij dat bij de Volkskrant je perse extreem zuur moet zijn en je voortdurend van alles moet afvragen over de relevantie van artiesten. Als je het Ziggo Dome 2 keer uitverkoopt, ben je relevant. Ik had een tribuneplek, voor Antwerpen heb ik staanplaatsen die ik overweeg te ruilen voor zitplaatsen wegens de ongeveer duizend telefoonschermen die ik voor m’n neus verwacht zoals die er in de Ziggo Dome waren. Electronische herinneringen voor leeghoofden.

      • Ralph 7 september 2017 Reageer

        Nee gewoon hypocriet ten top en slechte journalistiek, Cunning Stunts zal hem wel niks zeggen, ze gebruiken zo een opzet wisselend al jaren.

  2. Chris Ehrenburg 5 september 2017 Reageer

    Een top avond gehad, ik vond de verdeling tussen klassiekers en de nieuwe uitstekend, ook genoten van het in mijn oren fantastische “the day that never comes” overigens vind ik het album Death Magnetic schitterend en bijna net zo goed als het “Masters” album, hetzelfde geldt eigenlijk ook voor “Hardwire” gisteravond was tevens een cadeautje van mijn 23 jarige zoon aan mij, die ook helemaal uit z’n plaat ging!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*