Een lange winterslaap kan een band soms goed doen. Veertien jaar lang was het stil rond A Perfect Circle, maar de groep leeft nu meer dan ooit. De tour rond het uitstekende vierde album Eat The Elephant bracht de band al naar Pinkpop en enkele festivals net over de grens, maar Nederland krijgt deze zondag zowaar een tweede kans om een A Perfect Circle-concert te beleven. Het werd een overdonderende show, waarin oude klassiekers en nieuwe songs zowel konden verleiden als verpletteren.
Geen wonder dat AFAS vanavond is uitverkocht. Veel progfans hebben A Perfect Circle in het hart gesloten vanwege de prachtige albums Mer De Noms (2000) en Thirteenth Step (2003). Veel kansen om de band in Europa live te zien waren er echter nooit. En gezien de gretigheid waarmee het publiek vooral de nieuwe songs omarmt, lijkt ook Eat The Elephant opvallend veel nieuwe fans te hebben gemaakt.
Vanwege de gedeelde leadzanger Maynard James Keenan is de band te zien als het warmere en melodische zusje van Tool, hoewel gitarist Bill Howerdel eigenlijk de geestelijk vader is van dit project. Vanavond trekt hij dan ook de meeste aandacht naar zich toe. Terwijl Maynard traditioneel op zijn verhoging achterop het podium staat, leidt Howerdel op de voorgrond. En het is Howerdel die als laatste het podium betreedt, terwijl zijn band de eerste klanken van opener Eat The Elephant inzet.
Warme hypnotiserende klanken
In veertien jaar kan veel gebeuren, maar enige angst dat A Perfect Circle als een schim van het verleden klinkt, wordt snel verpletterd. Het is prachtig hoe oude en nieuwe songs hier tot leven komen. Een landschap van warme hypnotiserende klanken, waaruit steeds een melodie of zanglijn oprijst om het geheel de juiste richting in te slepen. Tweede song Disillusioned vloeit over in oude songs The Hollow en Weak And Powerless. En van een cynisch en dreigend So Long, And Thanks For All The Fish laait de storm weer op richting het agressievere Rose. Het is knap hoe de toch verschillende stijlen van heden en verleden samensmelten in een solide show. Met soms verrassende bewerkingen van bekende songs, zoals het alternatieve slot van The Noose en een onherkenbaar bewerkte 3 Libras.
Harmoniezang
Ook Maynard presteert in topvorm. Boos en dreigend in Judith en The Doomed, of juist warm en lieflijk in andere songs. De prachtige harmoniezang tussen hem en Bill wordt zelfs een hoogtepuntje in de cover Peace Love And Understanding (van het coveralbum Emotive). Van daaruit neemt de energie alleen maar toe. Progmetalfans dansen niet. Ze headbangen zelfs nauwelijks, maar met Counting Bodies Like Sheep begint de massa zowaar mee te deinen. “We hebben de laatste tijd veel helden verloren”, spreekt Maynard, voordat de AC/DC-cover Dog Eat Dog wordt ingezet, opgedragen aan hen allemaal, maar in het bijzonder Malcolm Young.
En daarmee loopt de muzikale trip die al zo heerlijk begon, tegen een nog overweldigender eind, met de beukende ritmes en snijdende gitaren van The Package als genadeklap. A Perfect Circle heeft zijn naam eer gedaan vanavond. Dit was niet zomaar een band. Dit was een veelkoppig muzikaal monster, dat soms ging liggen en dan weer grommend wakker werd. En of het je nu kwam aaien of verslinden: je zou willen dat het je nooit meer losliet.
A Perfect Circle in AFAS Live
Gezien op 9 december 2018
Fotogallerij
