Dichtgeplamuurde softrocksongs? Check. Een aansprekend thema dat al die nummers met elkaar verbindt? Reken maar. Een stoet gastzangers? Present. Het eerste studioalbum van Alan Parsons in vijftien jaar is, veel meer dan de elektronische voorganger A Valid Path, een terugkeer naar de succesformule van de jaren zeventig en tachtig, toen de vermaarde producer en muzikant zijn werk nog onder de naam The Alan Parsons Project uitbracht. The Secret opent groots met een opgeblazen bewerking van The Sorcerer’s Apprentice, waar Steve Hackett aan meewerkte - al drukt de voormalig Genesis-gitarist er amper zijn stempel op. In de overige tien nummers, die allemaal in meer of mindere mate het thema magie behandelen, duiken gastvocalisten als Jason Mraz (het fletse Miracle) en ex-Foreigner-frontman Lou Gramm (de prettig ouderwetse powerballad Sometimes) op, maar de beste selecties werden gezongen door minder grote namen. Ene Mark Mikel klinkt verdacht veel als John Lennon in Fly To Me, Jordan Huffman draagt het stevigere The Limelight Fades Away heel aardig en Years Of Glory lijkt geknipt voor Colin Blunstone, maar bevat de al even vederlichte stem van P.J. Olsson. Als geheel sluit The Secret mooi aan bij de tien albums die in de periode 1976-1987 onder de naam The Alan Parsons Project verschenen, met als belangrijk verschil dat er geen nummer te bekennen is dat in die hoogtijdagen een hit had kunnen worden - een schitterende ballad als I Can’t Get There From Here ten spijt.
Fotogallerij
