We dragen onze grote muzikale helden natuurlijk op handen vanwege al die prachtalbums die ze hebben gemaakt. Maar heel soms sijpelt er eentje tussendoor die het publiek een stuk
minder kan bekoren. Lust For Life ging op zoek naar de slechtste platen van de beste bands
en artiesten en presenteert: de Kraakplaat Top 10!
10. Van Halen – Van Halen III (1998)
Het had best kunnen werken, de mannen van Van Halen met de prima zanger Gary Cherone, voorheen actief bij Extreme. Wat helaas ontbrak op Van Halen III waren sterke songs en een goede producer. Zelden hoor je zulke troebele productie op een plaat van een grote band. Die arme Cherone doet nog heel aardig zijn best, maar de rest van de band klinkt op zijn zachtst gezegd erg ongeïnspireerd. Ook ‘fijn’: Eddie Van Halen moest zo nodig nog even de zanger uithangen in afsluiter How Many Say I, maar dat werkt vooral op de lachspieren. Is het toch niet een en al treurnis! Gelukkig heeft Van Halen dit jaar veel goedgemaakt met comebackplaat A Different Kind Of Truth, maar Gary Cherone zagen we niet meer terug bij de band – hoewel hij een paar jaar geleden nog een prima plaat maakte met Extreme, maar dat terzijde.
9. Coldplay – X&Y (2005)
Als verkoopcijfers een indicatie voor kwaliteit zijn, dan heeft X&Y helemaal niets te zoeken in deze lijst. Het album was immers de best verkochte plaat van 2005 en ging in totaal zo’n dertien miljoen keer over de toonbank. Toch zijn de meningen over Coldplay’s derde album hevig verdeeld. De plaat werd bejubeld door muziekbladen als Q, NME en Uncut, maar door anderen bekritiseerd vanwege de inhoudsloze teksten en het feit dat de single Speed Of Sound wel akelig veel wegheeft van de eerdere hitsong Clocks. Kraakplaat-stemmer Machiel was nog stelliger: “slappe, slaapverwekkende hap”.
8. Pink Floyd – The Final Cut (1983)
Heiligschennis! Pink Floyd kan toch geen slechte plaat maken?! Onze lezers denken daar duidelijk anders over, want de opvolger van millionseller The Wall staat verrassend hoog in de Kraakplaat Top 15. Een veelgehoorde klacht is dat de voornamelijk uit het brein van Roger Waters ontsproten songs niet echt bijblijven. Het beste nummer, When The Tigers Broke Free, stond pas op latere versies van het album. The Final Cut verkocht trouwens ook veel minder goed dan zijn voorgangers. Waters stapte na The Final Cut uit de band en kwam een jaar later met zijn soloalbum The Pros And Cons Of Hitch Hiking.
7. Guns N’ Roses – Chinese Democracy (2008)
Als we het in 1993 verschenen coveralbum The Spaghetti Incident? voor het gemak even niet meetellen, duurde het maar liefst zeventien jaar voordat Guns N’ Roses na de succesplaten Use Your Illusion 1 en 2 eindelijk met nieuw materiaal op de proppen kwam. Volgens Axl Rose geen reden tot paniek, want Chinese Democracy zou ons van de sokken blazen. Aldus geschiedde, maar toch niet op de manier die La Axl voor ogen had. Het lange wachten werd beloond met een album vol ongeïnspireerde songs en een overgeproduceerd geluid. En dat terwijl er voor de opnames een totaalbedrag van zo’n dertien miljoen dollar werd neergeteld!
6. U2 – Pop (1997)
Je zou het tegenwoordig misschien niet zeggen, maar ook U2 hield ooit best van een experimentje. Hoewel een muzikale verschrikking misschien wat overdreven is, maken de Ieren het vrij bont op Pop. Vooral de dance–invloeden nemen sommige fans ze niet in dank af en een single als Discothèque, hoewel een dikke hit, was toch even schrikken: een compleet andere sound dan we gewend waren van klassieke platen als The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. Pop kunnen we vanwege de stijlprobeersels in ieder geval wel als een interessante mislukking bestempelen, in tegenstelling tot sommige andere Kraakplaten uit deze lijst. Bovendien is geen van de tracks op Pop erger dan de zielloze versie van One die de band in 2006 met Mary J. Blige opnam.
5. Chris Cornell – Scream (2009)
Het blijft een opmerkelijke paradox dat een van de beste rockzangers van de jaren negentig een van de slechtste platen van de jaren nul maakte. En we zagen het van mijlenver aankomen: producer annex rapper Timbaland achter de knoppen, Justin Timberlake die een liedje meezingt en muzikaal gezien een gladde mix van r&b en pop... Chris Cornell vergeleek Scream zelf met Pink Floyds Dark Side Of The Moon en Queens A Night At The Opera. Dat maakte de hilariteit toen het album uitkwam alleen maar groter: de ooit zo befaamde zanger probeerde met Scream geforceerd een jonger publiek aan te spreken – waar hij uiteraard totaal niet in slaagde, maar hij wist wel een hoop oude fans tegen zich in het harnas te jagen. Toch nog iets bereikt met deze bizar slechte plaat!
4. Queen – Hot Space (1982)
Toen Hot Space van Queen in mei 1982 uitkwam, werd het werkstuk door de critici van de magazines eigenlijk nog best aardig besproken. Maar de fans van het eerst uur fronsten toch wel even: wat was er in hemelsnaam met de band gebeurd die in de jaren zeventig fors rockte en er lang prat op ging geen synthesizers te gebruiken? Kwamen de mannen hier nu met, jawel, een discoalbum?! Achteraf bleek dat Brian May en Roger Taylor zelf ook niet zo blij waren met het nieuwe geluid, dat ze op het conto schreven van Paul Prenter - de persoonlijke manager van Freddie Mercury had namelijk een grote invloed op de zanger. Het kwam twee jaar later gelukkig weer goed met The Works, maar feit blijft dat dit album overloopt van songs die het ene oor in en het andere uit gaan – Queen-onwaardig, dus. Al is Under Pressure, mede dankzij Bowie, natuurlijk nog steeds een fantastisch nummer.
3. Neil Young – Trans (1982)
Of het écht de slechtste plaat is die Neil in zijn lange carrière gemaakt heeft, daar kunnen we eindeloos over discussiëren, maar dit experiment met elektronica heeft hem in ieder geval een heleboel fans gekost. Laten we eerlijk zijn, Neil en synthesizers gaan niet samen en dat werd later nog eens bevestigd met Landing On Water (1986). Op Trans weet Young zelfs zijn eigen klassieker Mr. Soul te verkrachten! Dit was Youngs eerste album voor het platenlabel van David Geffen. Zouden ‘s mans mondhoeken net zo snel naar beneden gezakt zijn als de onze bij de eerste luisterbeurt? Helaas voor David had Neil Young nog wel wat kraakplaten in petto...
2. Lou Reed – Metal Machine Music (1975)
Lou Reed mag dan wel de bovenste twee plaatsen van de Kraakplaat Top 15 bezetten, we kunnen toch niet zeggen dat hij geen ballen heeft. Geen enkele andere muzikant zou het immers in zijn hoofd halen om zo’n volstrekt onluisterbare bak herrie als Metal Machine Music uit te brengen. Een uur lang worden de trommelvliezen gegeseld met gitaar- feedback en andere geluidseffecten, zonder dat daar ook maar enige structuur in te ontwaren is. Controverse en experimenteren is prima, maar wij trekken toch echt de lijn bij Metal Machine Music! Knappe jongen die de volledige zestig minuten van dit album uit kan zitten.
1. Lou Reed & Metallica – Lulu (2011)
En daar is ‘ie dan, de onbetwiste nummer één! Misschien niet verrassend, maar afgaande op het enorme aantal stemmen dat op Lulu werd uitgebracht wel volkomen terecht. Overigens kunnen wij ons hier prima in vinden, want dit samenwerkingsproject tussen Metallica en Lou Reed is een regelrechte aanslag op de goede smaak. Tien nummers lang klinkt het alsof de mannen van Metallica een waslijst aan afgekeurde riffjes afwerken, terwijl Reed er als een verwarde oude man wat onsamenhangende teksten overheen murmelt. Er zal ongetwijfeld een diepere betekenis in schuilen die wij gewone stervelingen niet kunnen bevatten, maar eigenlijk willen we dat ook graag zo houden. En dan te bedenken dat Lou Reed wel oren had naar een Lulu 2...
Dit artikel is afkomstig uit Lust For Life 022 (2012)
