Deep Purple trakteert ons opnieuw op een ronduit fantastisch album
Een nieuwe gitarist, een nieuw geluid? Ik prefereer Simon McBride’s open toonvorming boven de vettiger klanken van Steve Morse, maar dat is uiteraard een kwestie van smaak. Toch zal zelfs de grootste scepticus moeten erkennen dat de verse rekruut hier uitstekend voor de dag komt, vooral in die nummers waarin hij à la Burn en Highway Star kan duelleren met toetsenman Don Airey. Belangrijker is dat Deep Purple ons opnieuw trakteert op een ronduit fantastisch album dat qua stootkracht, speelsheid en geldingsdrang bepaald geen pensioengerechtigde band doet vermoeden.
Met name drummer Ian Paice (75) steekt hier in absolute topvorm. Melodie en dynamiek zijn in nagenoeg iedere song tot volwaardige partners gesmeed, waarbij Bob Ezrins onberispelijke productie de cruciale details als diamantjes laat flonkeren. En Ian Gillan, bevrijd van de behoefte (en het vermogen) om zichzelf te overschreeuwen, schreef zijn grappigste teksten sinds Mary Long uit 1973.
Bekijk hier meer cd-recensies van muziekblad Lust For Life. Meer lezen over Deep Purple? In LFL142 vind je een interview met de band over =1!
Fotogallerij
