(© Ans van Heck)
Nostalgie en vernieuwing gaan prima hand in hand, bijvoorbeeld als je catchy rocknummers met een nu-metalsausje ineens weet om te toveren tot aanstekelijke stadionrock. Of als na het schrijven van toegankelijke, melancholische tranentrekkers over de liefde en het leven er steeds meer ruimte ontstaat om naar buiten te keren. Of als je altijd al een uitgesproken vrouw was met een dijk van een stem en nu daadkracht ademt – zowel in songs als door je uit te spreken tegen fascisme en genocide. Dat is Amy Lee, die met ‘haar’ band Evanescence in de Ziggo Dome bewijst in topvorm te zijn.
Het is dan ook meer dan logisch dat de nineties- en zeroes-kids hier ruim twintig jaar na de doorbraak nog zo goed op gaan. Voor aanvang van het concert vragen zij zich buiten al hardop af waarom er überhaupt mensen zijn die dat niet doen: “Ik ken een guy die zichzelf heel cool vindt, hij surft ook. Maar hij had nog nooit van Evanescence gehoord.” Gelukkig meer dan genoeg mensen wel, want de Ziggo Dome is uitverkocht.
Gothic wervelwind
Amy raast vanaf het begin over het podium als een gothic wervelwind in een outfit die even stoer als elegant is. “Tell me when you’ve had enough”, schreeuwt ze richting het publiek, dat op zijn beurt de vuisten ten hemel heft tijdens het gelijknamige tweede nummer op de setlist. De strijdlust zit vanavond in alles: haar stem, de vlammen die regelmatig opduiken rondom het podium en met name de nummers van nieuwe plaat Sanctuary, de sterkste overigens sinds tweede album The Open Door (2006), dat dit jaar twintig jaar bestaat.
The Open Door bevat overigens een van de mooiste, droevigste songs in een toch al dito oeuvre en speciaal daarom wordt deze (voor het eerst ooit) live gespeeld tijdens deze tour, aldus Lee. Als je het verhaal achter Like You kent, vergeef je het de zangeres direct wanneer ze achter de vleugel haar tekst heel even vergeet: het nummer schreef ze voor haar zusje, dat op driejarige leeftijd overleed toen zij zelf zes jaar oud was. Maar ook op dat moment blijft haar stem stabiel en de uithalen snijden recht door je ziel.
Nu zijn die stevige, van hardrock doorvlochten tranentrekkers toch al de specialiteit van een band die doorbrak met nummers als Bring Me To Life (2003) en My Immortal (2003) – meezingers waar een groot deel van het publiek duidelijk voor is gekomen. Maar nieuwere rockballads, zoals Afterlife en Forever Without You, doen niet onder voor het oude werk. Daarin laat Amy Lee horen dat er geen enkele hoge noot is waarvoor ze nog terugdeinst – en dat is weleens anders geweest. Sterker nog: haar stem klinkt krachtiger dan ooit, met een volume waar haar jongere zelf jaloers op zou zijn.
Mannen op de achtergrond
Die zelfverzekerde houding sijpelt door in de weinige momenten dat ze het publiek toespreekt – en waarom zou je ook, de songteksten spreken voor zich. “We don’t have time to fuck around with guilt and regret”, stelt de frontvrouw tussendoor. Toch een opvallende uitspraak voor iemand die voorheen in teksten vooral terugkeek met een sombere blik. Maar er is dan ook veel veranderd: van de oorspronkelijke bezetting is Lee de enige die overbleef. Nieuwste aanwinst is bassist Emma Anzai, die tijdens o.a. Rapture even de show steelt, terwijl gedurende de show de mannen voornamelijk op de achtergrond blijven.
Fans reageren laaiend enthousiast wanneer Poppy (tevens support-act samen met Nova Twins) het podium opspringt tijdens End Of You (2025) en de grunts voor haar rekening neemt. En dat terwijl tijdens Bring Me To Life de vocalen van Paul McCoy op een bandje worden afgespeeld, een stuk dat voorheen nog weleens door een ander bandlid werd gezongen. Alles bij elkaar lijkt het een duidelijk statement: vanavond maken vrouwen de dienst uit.
Perfect afgestemd
Uit meer blijkt dat de show tot in de puntjes is uitgedacht. De gescheurde, zwarte doeken aan weerszijden van het podium doen denken aan piratenvlaggen en lijken meermaals vlam te vatten, en de rode confetti in de vorm van een duif (verwijzend naar de nieuwe albumomslag) leidt tot enthousiast gejuich. Is het nodig om de avond tot een succes te maken? Zeker niet, want de stem van Lee is en blijft het middelpunt. Maar toch: Evanescence mag zichzelf terecht een succesvolle stadionrockband noemen, want voor het eerst zijn alle elementen perfect op elkaar afgestemd. Opvallend is dan ook dat alleen van het self-titled album geen enkel nummer wordt gespeeld in een verder gevarieerde setlist.
Ach, als er iets mist, dan is het misschien de single Everybody’s Fool (2004) voor het grote publiek of juist protestsong Use My Voice (2020), die naadloos in deze set had gepast. Maar laten we eerlijk zijn: popjournalisten zijn over het algemeen al zuur genoeg bij hardere bands waar een sterke vrouw aan het roer staat – en de nieuwe plaat bevat zowaar nog meer strijdbaarheid dan voorganger The Bitter Truth (2021). Evanescence is niet alleen nog hartstikke relevant, zo bewijst de volle Ziggo Dome, maar ook vuriger en beter dan ooit.
Evanescence in de Ziggo Dome, Amsterdam
Gezien op dinsdag 22 september 2026
Tekst door Elysa van der Ven
Foto's door Ans van Heck
