“It’s been a long time… and it’s gonna be an even longer time”, grapt Fish aan het begin van de avond in Enschede. Om tijdens de toegift nog even toe te voegen: “My name is Derek, and I am Fish for five more months.” Want voor wie het nog niet had meegekregen: onze favoriete Schotse progzanger gaat met pensioen en doet voor die tijd nog één keer de podia aan, met maar liefst acht data in Nederland.
De songselectie die Fish voor zijn afscheid heeft samengesteld, is perfect uitgebalanceerd. Van zijn legendarische solodebuut Vigil In A Wilderness Of Mirrors tot aan de fantastische zwanenzang Weltschmerz: uit zijn hele carrière komen de allerbeste nummers voorbij. Ook Marillion mag daarbij niet ontbreken. Opmerkelijk: er zijn tijdens deze tour twee compleet verschillende setlists, zo legt Fish ons uit. En daarmee krijgen we vanavond in Enschede op één nummer na een volledig ander concert voorgeschoteld dan het publiek in Maastricht een dag eerder.
Fanfavorieten
Om maar meteen even Kayleigh en Lavender te benoemen: die kreeg men in Maastricht wel, maar wij in Enschede niet. Net als bij een gemiddeld Marillion-concert zal dat ongetwijfeld tot wat chagrijn hebben geleid bij de bezoekers die minder op de hoogte zijn van wat beide acts de afgelopen veertig jaar hebben gepresteerd. Maar die mensen zijn in de minderheid; het grootste deel van het publiek bestaat uit echte liefhebbers die opener Credo en Marillion-fanfavoriet Fugazi meezingen alsof het de meest bekende hits allertijden zijn.
Net iets minder herkenning is er bij de vijf songs durende suite van het album A Feast Of Consequences, geïnspireerd door Fish’ beide grootvaders die in de Eerste Wereldoorlog vochten. Ook vanavond wordt dit stuk aan hen opgedragen en het vormt het absolute hoogtepunt van de avond. Hoewel, het niet gerepeteerde maar wel als extra toegift gespeelde The Company zal ons ook nog lang bijblijven, evenals de verstilde versie van A Gentleman's Excuse Me. Leuk detail: de toetsenist van dienst is Mickey Simmonds, met wie Fish onder meer dat nummer en de overgrote rest van het album Vigil In A Wilderness Of Mirrors schreef.
Spiegels boven je bed
Fish zelf is de hele avond fantastisch gehumeurd, met een grote grijns als hij het podium op komt lopen en veel amusante verhaaltjes tussen de nummers door, onder meer over de grote spiegel die in de tourbus boven zijn bed hangt en waardoor hij zich elke ochtend helemaal kapot schrikt. Ondanks zijn zware Schotse accent is hij goed te verstaan, mede dankzij het geweldige geluid. Wel vroeg ik me een tijdje af waarom hij voortdurend naar ene Angela aan het schreeuwen was, maar dat bleek dus ‘Enschede’ te zijn.
Wie Fish tijdens zijn verhaaltjes naar adem hoort happen, vraagt zich wel af of hij het de hele avond gaat volhouden. Dat blijkt echter prima te gaan: hij is uitstekend bij stem en zet uiteindelijk een ruim twee uur durende show neer. Dat een aantal kleine fouten, waaronder tweemaal verkeerd invallen bij Waverley Steps, hem even merkbaar chagrijnig maken, heeft uiteindelijk geen enkele invloed op de avond. Niet voor het publiek, maar zeker ook niet voor Fish zelf, die het verder dusdanig naar zijn zin heeft dat je je bijna gaat afvragen of hij na maart 2025 niet toch nog door wil.
Fish in Muziekcentrum Enschede
Gezien op zaterdag 5 oktober 2024
Foto’s door Cristel Brouwer
Meer lezen over Fish? In de huidige editie van Lust For Life vind je een interview met hem!
Fotogallerij
