De terugkeer van Christine McVie naar Fleetwood Mac leek zo’n drie jaar geleden nog even onwaarschijnlijk als een nieuw album van Pink Floyd of een muzikale comeback van David Bowie. Of zoals Stevie Nicks het nog niet zo heel lang geleden verwoordde in een interview met Rolling Stone: “De kans daarop is niet groter dan dat de aarde geraakt wordt door een asteroïde”. Stond zij in oktober 2013 nog met haar drie mannelijke collega’s in de Ziggo Dome, gisteravond deelde Nicks het podium van dezelfde zaal ook met de andere vrouw van de klassieke Rumours-bezetting. Wist McVie zich na meer dan vijftien jaar afwezigheid staande te houden?
Vreugde over de comeback van de dame die zo veel klassiekers schreef en zong bij Fleetwood Mac is niet alleen zichtbaar op de gezichten in de zaal, maar zeker ook bij de rest van de band. “Ik denk dat we nu wel kunnen zeggen: she’s baaack!”, roept Stevie Nicks wat theatraal tijdens een van de onderbrekingen tussen de songs. En zo worden we vanavond nog een paar keer herinnerd aan dit heuglijke feit. Terecht, want deze band – althans, de versie van Fleetwood Mac die vanaf halverwege de jaren zeventig de hitlijsten domineerde – is simpelweg niet compleet zonder Christine McVie.
Zo bleek ook wel toen in 2013 een weinig indrukwekkende ep verscheen van het toen nog tot een kwartet gereduceerde Fleetwood Mac. Tijdens deze eerste van twee avonden in de Ziggo Dome bestaat de setlist dan ook volledig uit successen uit de gloriejaren, waar McVie mede verantwoordelijk voor was. De elegante Britse zangeres oogde misschien wat saaier dan Nicks, maar ze schreef wel enkele van de meest geliefde songs binnen het oeuvre, waaronder Don’t Stop, You Make Loving Fun en Everywhere.
On With The Show
Maar natuurlijk draait de On With The Show Tour niet alleen om McVie. Zelden kreeg ondergetekende al bij het eerste nummer van een concert zulke koude rillingen (positief bedoeld, uiteraard) als tijdens The Chain, dankzij de gecombineerde stemmen van Lindsey Buckingham, Stevie Nicks en Christine McVie – allemaal nog ongeveer net zo krachtig als op de bijna twintig jaar oude liveplaat The Dance, maar wel geholpen door enkele achtergrondvocalisten. Daarnaast bevestigen maar liefst acht andere songs van popmijlpaal Rumours hoe goed die in turbulente tijden gemaakte plaat na al die jaren overeind blijft: van McVie’s optimistisch klinkende You Make Loving Fun en een akoestisch Never Going Back Again tot het onheilspellende Gold Dust Woman en de meezinger Go Your Own Way. En natuurlijk winnen al die nummers alleen maar aan kracht als je weet wat voor een geschiedenis erachter zit.
Met haar heksachtige kleding en kenmerkend lage, bijna mannelijke stem blijft Stevie Nicks het meest iconische bandlid van Fleetwood Mac. Maar het is haar ex Lindsey Buckingham die de meeste energie en intensiteit brengt, onder meer tijdens het bijna punkachtige I Know I’m Not Wrong van dubbel-lp Tusk (1979), een heftige solo in het bloedmooie I’m So Afraid en uiteraard de welbekende akoestische uitvoering van Big Love. Het ‘uitkleden’ van een pop- of rocknummer voegt lang niet altijd iets toe, maar Buckinghams briljante vlugge gitaarwerk en beestachtige vocale uithalen maken dit arrangement superieur aan het origineel.
Perfecte popsongs
Grote schermen naast en achter het podium tonen niet alleen de band in actie, maar ook bijpassende sfeerbeelden. Zo zien we de – voor haar leeftijd – jong ogende Nicks op de achtergrond sierlijk in de regen dansen. Niet dat de band deze visuals nodig heeft, want de levendige vertolkingen van de vele perfecte popsongs maken Fleetwood Mac live misschien wel opwindender dan ooit. Hooguit de drumsolo van Mick Fleetwood tijdens World Turning schuurt tegen het overbodige aan, al verdienen hij en bassist John McVie ook hun momenten in de schijnwerpers. Toch trekt logischerwijs niemand zo de aandacht naar zich toe als Christine McVie, die de avond in duisternis afsluit met misschien wel haar mooiste ballad: Songbird. Op zo’n moment aan het einde van een zeer indrukwekkend concert besef je wat de groep in de jaren van haar afwezigheid miste. Vorige maand schreef ik in al mijn enthousiasme dat AC/DC waarschijnlijk de show van het jaar had gegeven in Gelredome, maar misschien moet ik daar nu al op terugkomen.
Fleetwood Mac in Ziggo Dome
Gezien op zondag 31 mei 2015
Foto’s: Bert Treep
Fotogallerij
