(© Femme Von Steel)
In een uitverkocht 013 in Tilburg laat Judas Priest zien waarom de band zich al een halve eeuw aan de metaltop weet te handhaven. Rob Halford is nog altijd een zanger met een uniek stemgeluid en een zaalvullend charisma. Al zijn de oorspronkelijke gitaristen inmiddels van het toneel verdwenen, de duellen knetteren ouderwets. Het zijn echter vooral uit gehard Brits staal opgetrokken songs als The Ripper en Victim Of Changes die van het optreden veel meer maken dan een nostalgisch feestje.
Halverwege het optreden vertelt Rob Halford dat hij over een paar dagen 75 wordt. Of we hem alvast maar even toe willen zingen. De zaal reageert met een massaal ‘happy birthday Rob Halford’, dat de zanger met een zichtbaar genoegen in ontvangst neemt. Vader tijd is natuurlijk niet voorbijgegaan aan huize Halford. De zanger met zijn inmiddels onafscheidelijke pluisbaard beweegt zich al jaren over het podium als een pensionado die door het park kuiert en de vogeltjes voert. Zijn stem heeft die dans echter ontsprongen. De soms ijselijk hoge noten worden nog bijna altijd gehaald. Alleen bij het halsbrekende Painkiller blijken de oorspronkelijke zanglijnen inmiddels buiten zijn bereik te liggen.
Stijliconen
Het optreden in Tilburg wordt voorafgegaan door een flard van War Pigs, vanzelfsprekend het nummer van Black Sabbath. Die band legde het fundament van de heavy metal waarop het eveneens uit Birmingham afkomstige Judas Priest vanaf het midden van de jaren zeventig voortbouwde. De groep ontwikkelde met de tegen elkaar in solerende K.K. Downing en Glenn Tipton en de snijdende kopstem van Halford een heel eigen en vooral zeer invloedrijk geluid. Talloze heavy-, thrash- en powermetalbands modelleerden zich naar Judas Priest. Door zich al vroeg te hullen in met glimmend metaal beslagen zwart leer, ontpopte de band zich daarmee tot de stijliconen van het zware genre.
De oorspronkelijke gitaristen ontvielen Judas Priest vanwege zakelijke issues (Downing) en ziekte (Tipton). Hun opvolgers Richie Faulkner en Andy Sneap laten alweer jaren horen dat zelfs dit iconische tweetal niet onvervangbaar blijkt. Zeker live. Nadat het instrumentale Faithkeepers-intro is weggestorven, klopt tijdens het toepasselijke openingsnummer You’ve Got Another Thing Comin’ alles meteen. Alleen de nogal elektronisch klinkende tomtom-sound van drummer Scott Travis is een lichte dissonant, vooral omdat die nogal hard in de mix staat. Het is echter een detail dat nauwelijks een wissel trekt op het optreden als geheel.
Niet louter nostalgie
Alsof de band wil benadrukken dat Judas Priest niet louter op nostalgie wil teren, wordt er een nummer gespeeld van elk van de drie meest recente studioplaten: Redeemer Of Souls (2014), Firepower (2018) en Invincible Shield (2024). Vooral Panic Attack, afkomstig van dat laatste werkstuk, kan zich moeiteloos meten met het vroegere materiaal. Vanzelfsprekend draait het ook tijdens deze Faithkeepers-wereldtournee toch vooral om songs van klassieke albums als Sad Wings Of Destiny (1976), Killing Machine (1978), British Steel (1980) – waarvan liefst vier nummers gespeeld worden – en Screaming For Vengeance (1982). De zaal reageert verrukt op de klassiekers die voorbij denderen. Zelfs Turbo Lover van het album Turbo (1986), dat destijds bekritiseerd werd vanwege de dominantie van synthesizergitaren en allerlei andere elektronica, krijgt veel bijval. En terecht. Het is een prima compositie.
Het live-album Unleashed In The East (1979) wordt alom gezien als de plaat die Judas Priest op z’n best laat horen. Hoogtepunten van die legendarische liveregistratie zorgen tijdens het optreden in Tilburg opnieuw voor de kippenvelmomenten. The Ripper voert ons dankzij de dreigende gitaarakkoorden en de ijselijke voordracht van Halford terug naar de mistige straten in het East End van Londen, waar ooit de seriemoordenaar Jack The Ripper zijn slachtoffers maakte. Het mooiste moment van de show is toch wel het epische Victim Of Changes. Van het snijdende gitaarintro tot de beukende akkoorden en het bloedmooie melodieuze middenstuk – het is de Priest op z’n allerbest. Heel even hangt de magie van Unleashed In The East in de lucht.
Eenheid
In de loop van het optreden staat Halford ook nog stil bij de unieke eigenschap van de heavymetal-community. Iedereen kan zichzelf zijn, stelt hij nadrukkelijk. Waar je vandaan komt of van wie je houdt, we vormen een eenheid. Uit zijn mond is het geen obligaat statement. Eind jaren negentig kwam de zanger uit de kast. Hij maakte daarmee een einde aan geruchten die al langer circuleerden, deels gevoed door de soms onverholen homo-erotische strekking van zijn teksten. Het overgrote deel van zijn achterban sloot hem opnieuw in de armen. Zijn status als ‘metalgod’ kwam geen moment in het gedrang.
Ook dat is een mooi moment tijdens een avond die verder vooral no-nonsense is. Er is geen voorprogramma. De band schiet op de afgesproken tijd uit de startblokken. Na de drieklapper The Hellion/Electric Eye, Hell Bent For Leather en Living After Midnight worden we na iets meer dan anderhalf uur alweer de Brabantse nacht ingestuurd.
Judas Priest in 013, Tilburg
Gezien op woensdag 12 augustus 2026
Tekst door Robert Haagsma
Foto’s door Femme Von Steel
