Zes jaar moesten we Keane missen. Naar verluidt waren er ruzies, muzikale meningsverschillen en een algehele neiging om even niet Keane te zijn. Maar vorig jaar was het viertal daar plotseling weer. Na twee goed ontvangen Nederlandse festivaloptredens is inmiddels het sublieme nieuwe album Cause And Effect verschenen en stond de band gisteravond in de AFAS Live.
Keane begint het optreden vanavond met You’re Not Home, tevens de opener van het nieuwe album. Een ietwat gewaagde keuze, want met de langzame opbouw van de track mis je enigszins het ‘wauw-effect’ dat je eigenlijk wil hebben bij aanvang van een show. Het blijkt echter slechts de opmaat te zijn naar Day Will Come en Nothing In My Way, waarbij alsnog vol energie het optreden écht wordt geopend.
Meteen wordt dan ook duidelijk dat de jaartjes pauze de mannen goed hebben gedaan. Nog niet eerder zagen we de band met zo veel oprecht plezier en onderlinge interactie. Frontman Tom Chaplin is werkelijk geweldig bij stem en áls hij er dan een keertje naast zit, is dat meer uit puur enthousiasme, zoals later op de avond in de toegift Crystal Ball.
Hitmachine
“Wat hebben ze eigenlijk veel hits”, horen we naar afloop van het concert veelvuldig om ons heen. Geen woord aan gelogen. Want niet alleen de singles van Keane zijn bijna stuk voor stuk klassiekers; eigenlijk wordt elk nummer van de albums Hopes And Fears (2004) en Under The Iron Sea (2006) unaniem enthousiast ontvangen en (grotendeels) meegezongen. De nieuwe songs van Cause And Effect blijven – hoewel absoluut op hetzelfde kwaliteitsniveau – daarin wat achter, iets dat natuurlijk niet geheel verwonderlijk is. Maar echt inkakken doet de avond gelukkig nooit, omdat Keane precies weet hoe een uitgebalanceerde setlist eruit moet zien. Telkens wanneer de aandacht van het publiek even dreigt te verslappen, gooit de band er precies op tijd een enorme knaller in. Bend And Break is al vrij vroeg op de avond het eerste hoogtepunt, en zodra het erg lauw ontvangen Phases wordt opgevolgd door Everybody’s Changing is er qua hits geen houden meer aan.
Sober
Keane is nooit een band geweest van de grote gebaren. Dat blijkt ook vanavond weer. Geen flitsende opkomst met opzwepende muziek. Nee: de bandleden komen gewoon rustig het podium oplopen. Ook de aankleding is sober: geen videoscherm of andere tierlantijnen, maar een neutrale achtergrond met enkele plakkaten, waarbij de lichtshow voor de accentverschillen zorgt. Waarvoor overigens onze complimenten, want ondanks de beperkte middelen ziet het er prachtig uit. Zonder visuele poespas is het verder vooral Tom Chaplin die vanavond het echte werk moet doen. En dat gaat hem goed af. Ook ruim 15 jaar na de doorbraak van Keane heb je het gevoel dat hij nog steeds verder blijft groeien in zijn rol als frontman.
Chaplins praatjes over hoezeer de band van Nederland houdt lijken in eerste instantie wat obligaat, tot hij begint te vertellen over het eerste Hollandse optreden van Keane in 2004, nog voor de eerste hit. Een mooi en oprecht moment. En daar zit de avond vol mee. Want je kan niet om het feit heen dat de mannen oprecht plezier hebben in het feit dat ze weer samen spelen. In twee uur tijd brengt het viertal maar liefst 25 nummers, allemaal met overgave gespeeld. Een feest om te horen; een feest om te zien. Welkom terug Keane.
Keane in AFAS Live
Gezien op dinsdag 11 februari 2020
Foto: Jon Stone/ Universal Music
Fotogallerij
