Voor mensen die KISS nog nooit eerder live gezien hebben (zoals uw recensent) was het de laatste kans om de zeventigers Paul Stanley en Gene Simmons en de zestigers Tommy Thayer en Eric Singer samen in Nederland op een podium te aanschouwen. Al weet je het met rockhelden op leeftijd nooit echt zeker, want ze kunnen zomaar terugkomen op hun voornemen om definitief te stoppen met toeren.
De mannen hebben pasgeleden aangekondigd honderd steden aan hun End Of The Road World Tour toe te voegen, dus de kans is ook aanwezig dat ze nóg een keer een zaal in Nederland boeken. Het echte einde van het leven ‘on the road’ is met de aankondiging in ieder geval weer even uitgesteld. Simmons voegde daar met gevoel voor entertainment aan toe dat niet bekend is wanneer de tour precies zal eindigen, omdat ze nog nooit eerder met pensioen zijn geweest. De jaren beginnen voor hem echter wel te tellen en zijn outfit is dusdanig zwaar, dat hij aan topsport moet doen om er überhaupt in te kunnen bewegen.
Vanavond doet dit er allemaal niet toe als het befaamde intro door de speakers schalt: ‘You wanted the best, you got the best. The hottest band in the world... KISS!’. Het doek valt en met heel veel vuur(werk) om zich heen komen de drie gitaristen vanuit het dak naar beneden. Achter het drumstel van Singer hangt een gigantisch scherm en naast het podium bevinden zich er nog twee, waardoor niemand in de Ziggo Dome naar miniatuurpoppetjes hoeft te kijken.
'The oldest stuff'
Uiteraard start de band met ‘good old’ Detroit Rock City. De stem van Stanley heeft in de loop der jaren weliswaar behoorlijk aan finesse ingeboet, maar het volume is nog steeds indrukwekkend. Wat kan die man een strot opzetten! Ook de bas en de tong van Simmons maken overuren om ons ervan te overtuigen dat de band niet is gekomen om zich er makkelijk van af te maken. Met Deuce gaan de frontman en de bassist helemaal terug gaan naar het begin van hun carrière. Vandaag zullen er maar liefst vier songs van het debuutalbum KISS uit 1974 – door Stanley ‘the oldest stuff’ genoemd – worden gespeeld. Oude filmpjes worden op het scherm getoond en iedereen weet: dit wordt een heerlijk avondje nostalgie.
De begeleidende beelden worden alleen maar fraaier wanneer de jaren tachtig aan bod komen met War Machine, Heaven’s On Fire en I Love It Loud, waarin ook de vuurspuwact van Simmons zit. In een sneltreinvaart raast men door de setlist heen, af en toe onderbroken door praatjes van Stanley, die zoals bekend niet altijd van hoog niveau zijn. Het lijkt alsof hij tegen een stel kleuters praat. Zijn communicatieve vaardigheden mogen tegenvallen, op zijn zangkunsten en gitaarspel valt vanavond weinig aan te merken.
Liefdesdokter
Na het oudje Cold Gin volgen spetterende gitaarsolo’s van Thayer, waarbij hij wordt begeleid door ufo’s op het scherm en de drums van Singer. Daarna is het tijd voor de liefdesdokter. Van de KISS-klassieker Calling Dr. Love uit 1976 wordt een lekkere compacte versie gespeeld. Met het perfect uitspreken van ‘Scheveningen’ zorgt Simmons bovendien voor een welkom spontaan momentje.
Even later is de drumsolo van Singer verrassend genoeg onderhoudend te noemen en daarna is het podium volledig voor Simmons. Gevangen in groen licht geeft hij een creepy show weg, waar het spuwen van bloed uiteraard onderdeel van is. Dit is het perfecte intro voor God Of Thunder, dat door Simmons hoog boven de massa wordt gezongen. Het daaropvolgende Love Gun is echter het absolute hoogtepunt van de avond. Stanley is inmiddels via een kabelbaantje naar een kleiner podium aan de andere kant van de zaal getransporteerd, zodat de mensen die daar zitten en staan een privé-versie van het geweldige Love Gun voorgeschoteld krijgen.
Discobal
Een verplicht nummertje voor de gehele tour is natuurlijk de grootste hit van de band: I Was Made For Lovin’ You. De a capella-introductie van Stanley wordt massaal door het publiek overgenomen. Met een discobal op het scherm nemen de fans tot genoegen van de zanger/gitarist de refreinen voor hun rekening, de hoge noten zijn voor hem namelijk niet meer haalbaar. Het echte KISS-gevoel zit echter in de nummers uit de tijd dat het gros van het publiek nog niet of net geboren was. Met Black Diamond wordt een laatste uitstapje naar 1974 gemaakt. Singer kan zich voor de eerste keer als leadzanger uitleven, achter zijn drumstel dat aan het einde van het nummer hoog boven de rest van de band uittorent.
Na een korte pauze zien we Singer midden op het podium achter een piano zitten om een van de mooiste liedjes ooit geschreven te vertolken. Bij Beth worden de zaklampjes van de mobieltjes trots omhooggehouden. Na een fotomoment van band en fans gaat het feest door met Do You Love Me. De ballonnen en de fantastische beelden uit de oude doos verhogen de feestvreugde nog meer. Bij het afsluitende Rock And Roll All Nite gaat al het nog niet afgeschoten vuurwerk alsnog de lucht in en mogen de confettikanonnen eindelijk hun werk doen.
De setlist die de heren de bezoekers vanavond voorschotelden, verschilt nauwelijks met die van de show die ze op 25 juni 2019 in dezelfde zaal gaven. Toch zal het voor iedereen weer een belevenis zijn geweest die ze niet snel zullen vergeten. Ik kan in ieder geval met een tevreden gevoel weer een grote act van mijn bucketlist wegstrepen.
KISS in Ziggo Dome
Gezien op 21 juli 2022
Foto’s door Mitchell Giebels
Fotogallerij
