Marillion en Nederland: het blijft een mooie combinatie. Nergens anders is de band zo geliefd als hier, zo blijkt ook weer in TivoliVredenburg, waar de vijf muzikanten – aangevuld met percussionist – het publiek meevoeren met hun zorgvuldig opgebouwde progstukken.
Dat je bij een Marillion-concert geen Kayleigh meer hoeft te verwachten, zal iedere bezoeker inmiddels (hopelijk) wel duidelijk zijn. Maar zelfs met dat in het achterhoofd biedt de setlist vanavond weinig herkenbare momenten voor de ‘gemiddelde luisteraar’: in plaats daarvan ligt het zwaartepunt op het nieuwe album An Hour Before It’s Dark, dat integraal gespeeld wordt. Gelukkig bestaat het publiek, zoals meestal bij Marillion, grotendeels uit trouwe volgelingen die dat bepaald geen straf vinden. En waarom zouden ze ook: An Hour Before It’s Dark behoort samen met voorganger F.E.A.R. uit 2016 tot het beste werk dat Marillion ooit maakte.
Toch treedt zelfs bij het zo toegewijde Marillion-publiek (een kwartiertje na opening was de Grote Zaal van TivoliVredenburg al bijna helemaal vol!) af en toe de ‘Dutch disease’ op: kleinere, intieme muzikale momenten worden verstoord door mensen die het nodig vinden samen hun dag door te nemen. Waar een woordvoerder van de band voor aanvang van het optreden de aanwezigen nog vroeg om mobieltjes weg te stoppen, zou een oproep tot stilte ook zeker niet hebben misstaan.
Grendel
Tegelijkertijd zorgt het publiek dankzij de interactie met zanger Steve Hogarth ook voor een aantal mooie momenten. Wanneer er tijdens een iets te lang praatje geschreeuwd wordt om de oude b-kant Grendel te gaan spelen, reageert de frontman daar bijzonder sportief op (“What is this Grendel you keep talking about?”). Sowieso is Hogarth – bij wie het toch altijd even aftasten is hoe zijn stemming er vanavond bij hangt – bijzonder goedgemutst. En hoewel Grendel uiteindelijk niet ingezet wordt, verrast de band wel met de a-kant van dezelfde single: Market Square Heroes komt in de toegift voorbij omdat de release op de dag af veertig jaar geleden is.
Enkele andere verrassingen zijn het al lang niet gespeelde Somewhere Else, dat live nog altijd stukken beter klinkt dan op de plaat, en ook Fantastic Place hadden we niet zien aankomen. Voor wie nu denkt dat er vanavond echt alleen maar obscuriteiten op de setlist staan: natuurlijk komen aan het eind ook nog de bandklassiekers Afraid Of Sunlight en The Great Escape voorbij.
Betoverend
“Het voelt voor een band als de onze best raar wanneer een nummer na vier minuten al klaar is”, aldus Hogarth na het inderdaad voor Marillion-begrippen erg korte Murder Machines. Dat je met ‘slechts’ vijftien nummers ruim twee uur aan show weet te vullen, zie je dan eigenlijk ook alleen bij progacts. Toch slaat nergens de verveling toe: Marillion weet hoe je lange nummers de ideale spanningsboog moet geven, met Steve Rothery’s gitaarsolo’s in Care en The New Kings als absolute climaxen. Ook de kleine groep mensen die de nummers niet of minder goed kent, raakt meegevoerd dankzij het feilloze muzikale spel aangevuld met een prachtige lichtshow. Uiteindelijk kunnen we dan ook maar één ding concluderen: Marillion heeft absoluut geen ‘hits’ nodig om een avond lang te kunnen betoveren.
Marillion in TivoliVredenburg, Utrecht
Gezien op dinsdag 25 oktober 2022
Foto’s door Rob Sneltjes
Fotogallerij
