De Bijlmer was donderdagavond het epicentrum van een ontladingsbeving van 9,5 op de schaal van Richter. Waar de plaatselijke voetbalvereniging een ouderwets royale overwinning boekte, steeg bij de overburen Nick Cave tot ongekende hoogten.
Opvallende afwezige in de Ziggo Dome: Martyn P. Casey. Om gezondheidsredenen moet de Bad Seed (sinds 1991) de volledige Europese tour aan zich voorbij laten gaan. Niet duidelijk is wat Casey precies onder de leden heeft, wel dat een klasbak op bas ontbreekt. Een aderlating, vast, maar zijn vervanger is ook van aardig pluimage: Colin Greenwood. Bassist van Radiohead en zijn handen vrij. Want Thom Yorke en broer Jonny Greenwood zijn de laatste jaren druk met The Smile en andere projecten, Radiohead ligt op zijn gat.
Wild God
Greenwood is Casey’s logische vervanger, want de Brit is ook te horen op Cave’s nieuwe album Wild God. Zijn bas klinkt op zeven van de tien tracks. Hoe Greenwood het doet? Goed. Maar de echte vraag is natuurlijk hoe Wild God live is. De Europese tour startte dinsdag in Oberhausen, Amsterdam is de tweede locatie en fungeert dus als een soort proefkonijn. Al is dat natuurlijk ook weer niet zo spannend. Het kan bijna niet anders dan dat een nieuw album van Cave ook op het podium goed uitpakt.
De bevestiging komt snel: Cave en zijn Bad Seeds openen met Frogs, daarna is er met titeltrack Wild God het eerste echt imposante moment. De diep-spirituele rock met een flinke dot gospel werkt – met vierkoppig koor – uitmuntend. Duistere, emotionele songs als Long Dark Night, Cinnamon Horses, Joy en Final Rescue Attempt behoren stuk voor stuk tot de hoogtepunten, en dat zegt wat op een avond waarop ook genoeg oude meesterwerken klinken.
Overigens lijkt niet iedere bezoeker even blij te worden van het nieuwere werk. Een man die vroeg in de show nog roept dat Nick Cave ‘het nog steeds heeft’ (schijnbaar een verrassing), na hevig meegedeind te hebben op O Children en From Her To Eternity, zakt fysiek gedurende Cave’s meer recente werk steeds verder weg. Wild God maar ook prachtliedjes als I Need You (van Skeleton Tree uit 2016) en Bright Horses (Ghosteen, 2019) vereisen wellicht wat meer moeite van halfvoorbereide toeschouwers.
Liefde
Andersom voelt het alsof iedereen in de godganse Ziggo Dome precies evenveel liefde krijgt van Cave. ‘You’re beautiful’, klinkt het talloze malen in Conversion en die woorden lopen als een rode lijn door de hele avond. Het past bij de Nick Cave van nu, die we twee jaar geleden ook al zagen tijdens een weergaloos optreden op Best Kept Secret. Het blijft fascinerend hoe een man die zoveel persoonlijk leed te verduren kreeg zoveel leven kan uitstralen, zoveel liefde. Het spelen van zijn meest persoonlijke songs lijkt hem soms bijna tot tranen te roeren.
Verschillende momenten gaan door merg en been, zoals het ‘cause nothing really matters anymore’ in I Need You. O Wow O Wow (How Wonderful She Is) tovert juist weer een glimlach op ieders gezicht. Het is een eerbetoon aan de in 2021 overleden Anita Lane, ooit kortstondig lid van The Bad Seeds. Cave omschrijft haar in een inleidend praatje als ‘a little flame we circled around’. Lane is aan het einde van het nummer te horen en te zien op een groot scherm.
Voldoening
Ontlading zit in bijna elke vezel van de tweeënhalf uur durende show. Of het nu gaat om de meest ingetogen momenten waarin je Cave’s lippen ademloos volgt, om de hyperfocus van drummer Larry Mullins, om het intense spel van de nooit aflatende Warren Ellis, om de euforische momenten waarin het gospelkoor schittert: het voelt allemaal als de beantwoording van een verlangen naar voldoening. Dat geldt net zo goed voor de momenten waarop Cave voor luchtigheid zorgt, zoals wanneer hij na het spelen van Jubilee Street een kikkerknuffel aanneemt van een fan (‘I can’t do a fucking show holding a frog’) of als hij de tekst aan het begin van Red Right Hand verpest: ‘Fuck it, completely forgot the song, I even watched Peaky Blinders for years’.
Afgesloten wordt in stijl met na een volmaakte eerste toegift (met o.a. Grinderman-song Palaces Of Montezuma en Into My Arms) ook nog een tweede encore. Met The Weeping Song is er voor Cave’s Nederlandse fans, die voor het eerst sinds 2017 weer een ‘clubshow’ kregen, een prachtig einde. Om zich vervolgens in de trein te vermengen met lallende fans van Ajax, die ook op verlossing waren getrakteerd. In hun dronkenschap waren zij misschien niet het archetype ‘mooie mens’, maar Nick Cave had daar vast anders over besloten.
Nick Cave And The Bad Seeds in Ziggo Dome, Amsterdam
Gezien op donderdag 26 september 2024
Foto’s door Kim Balster
In de nieuwe editie van Lust For Life blikken we terug op de vroegste concerten van Nick Cave in ons land. Bestel Lust For Life 144 hier.
Fotogallerij
