(© Ans van Heck)
De meest aaibare levende Rolling Stone van dichtbij zien optreden, dat wil iedereen wel. Het wekte dan ook geen verbazing dat Ronnie Wood met gemak ook een tweede optreden in Paradiso uitverkocht, ondanks de stevige ticketprijzen. Zelfs in de rij voor de deur in de stromende regen zat de stemming er al goed in. En het werd alleen maar beter.
Wie houdt er nu niet van Ronnie Wood? Een zondagskind, een leven van ‘rags to riches’, een stuk muziekgeschiedenis en altijd een aimabele verschijning. Niet voor niets heet een documentaire over zijn werk Somebody Up There Likes Me. Die sympathie is er mede de oorzaak van dat Woods opkomst deze avond een van de meerdere hoogtepunten is: de band zet It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It) in en kippenvel is moeilijk te vermijden. Om Wood heen staan de vier heren van de band Ammo, niet te verwarren met de hardrockers met dezelfde naam, en zangeres Chanel Haynes. Als je bedenkt dat Wood een long moet missen en tegen de tachtig loopt, dan is zijn stem nog bewonderenswaardig.
Hees en hijgerig
Je zou kunnen zeggen dat die stem ergens tussen die van (oud-)collega’s Rod Stewart en Mick Jagger in zit, hees en hijgerig. Heel geschikt voor de setlist van vanavond. Daar valt trouwens wel wat over te zeggen: we krijgen gedeeltelijk een staalkaart van nummers uit Woods carrière, van de Stones, van Faces, Jeff Beck Group en solowerk. Daarnaast songs van inspiratiebronnen als Willie Dixon en Doctor Ross. Maar als je met twee zangeressen op pad bent – even later betreedt namelijk Imelda May het podium – dan wil je die ook even laten shinen. Gevolg is een nummer als River Deep, Mountain High, mooi gezongen maar als cover redelijk afgekloven en eigenlijk niet passend bij Woods werk.
Maar zo ver is het nog niet: het tweede nummer deze avond is Am I Grooving You van R&B-legende Freddie Scott en Wood haalt toepasselijk de mondharmonica erbij. Take It Easy is werk van Jamaicaanse artiest Hopeton Lewis dat we ook kennen van Woods vrij recente verzamelalbum. Chanel Haynes zingt Flying, van Faces, het publiek gaat er echt voor zitten als Hey Negrita van de Stones langskomt. Figuurlijk, want slecht een enkeling kan zitten, op een van de balkons. Paradiso is zo volgepakt dat menigeen voor zijn ruim tweehonderd euro slechts af en toe een glimp van Ronnie opgevangen zal hebben. Met tien procent minder mensen wordt er nog steeds wat verdiend, lijkt me, en dan zie je waar je voor betaald hebt.
Moe en voldaan
Imelda May komt op en haar vocale bijdrage aan Remember (Walking In The Sand) is indrukwekkend. You’re So Fine is een nummer van The Falcons in een nieuw jasje, tijdens Show Me en Mystifies Me, eigen nummers, laat Wood zien dat hij vooral nog steeds een uitstekende gitarist is. Country Honk (een alternatieve versie van Honky Tonk Women), Ooh La La en Can’t You Hear Me Knocking maken duidelijk dat het publiek de oude nummers van The Rolling Stones en Faces niet alleen waardeert maar ook woordelijk mee kan zingen. Ook zeer te waarderen, maar misschien niet voor iedereen meezingbaar, is Outlaws, waarvoor Wood destijds vast inspiratie opdeed bij het nummer They Ain’t Makin’ Jews Like Jesus Anymore van Kinky Friedman, met wie hij eerder samenwerkte.
Plynth (Water Down The Drain) van de Jeff Beck Group is een mooie toegift en bij het sfeervolle Stay With Me van Faces merken we dat de pijp nu wel ongeveer leeg is: Wood, Haynes en May zingen het tegelijk en dat is verstandig. Iedereen moe en voldaan, zo wil je het hebben.
Ronnie Wood in Paradiso, Amsterdam
Gezien op dinsdag 8 september 2026
Foto's door Ans van Heck
