Florence + The Machine op Sziget 2026 (© Vencel Miko)
Vijf dagen, meer dan tweehonderd artiesten en een eiland waarop rock, pop, punk, soul en alles wat daar onhandig tussenin valt voortdurend door elkaar heen lekken. Sziget is te groot om echt te overzien. Gelukkig maar. De beste momenten ontstaan hier juist wanneer je onderweg naar het ene podium ineens bij iets heel anders blijft hangen. Of wanneer Florence Welch een compleet festivalveld met één opmerking naar haar hand zet.
Op dinsdagmiddag ligt Óbuda-eiland te gloeien in de zon. Voor de Main Stage staat het publiek voor officieuze festivalopener Bad Nerves tot waar de schaduw ophoudt; daarachter begint een niemandsland van stof, zonnebrand en mensen die liever niet levend geroosterd worden. Een bas dreunt achter de bomen, ergens gilt iemand vanuit een bungeejump en tussen Engels, Duits en Hongaars klinkt voortdurend Nederlands. Op de Camping Of Nations lijkt Nederland voorzichtig bezig met annexatie. Welkom op Sziget.
Bad Nerves schudt dat landschap met veel tempo en zonder omwegen wakker. Zodra Bobby Nerves vanaf het podium beveelt dat níémand stil mag blijven staan, trekt direct een moshpit open. Een nummer later rennen mensen rondjes alsof de verzengende hitte niet bestaat.
Een uurtje later laat Wolf Alice zien hoe vanzelfsprekend bravoure kan klinken. Ellie Rowsell trekt de show naar zich toe zonder haar band te overschaduwen; de gitaren bouwen breed om haar heen en ze beweegt met een gezag dat je niet kunt naspelen. Acht jaar geleden (2018) stond Wolf Alice hier voor het eerst, vertelt gitarist Joff Oddie, en dacht hij bij het zien van het springende publiek: misschien komt het toch nog goed met deze band. Anno 2026 klinkt dat aandoenlijk bescheiden. Wolf Alice hoeft inmiddels weinig meer te bewijzen en Rowsell al helemaal niet: bij haar zit de bravoure juist in hoe weinig moeite ze ervoor lijkt te doen.
Bravoure en pose
Niet iedere artiest beheerst dat verschil even goed. Sombr staat diezelfde avond nadrukkelijk rockster te spelen, maar hoe harder hij zich in die rol duwt, hoe ongemakkelijker zijn keurige pop blijft. Het contrast met Biffy Clyro-frontman Simon Neil kan nauwelijks groter zijn: Neil hoeft alleen in een rood sportbroekje op te komen (met een volgetatoeëerde bovenlijf als shirt), zijn band van hard naar nog harder te jagen en daarna even makkelijk als overtuigend af te remmen voor een traag liedje.
En natuurlijk sijpelt ook de buitenwereld het eiland op. Bij Lambrini Girls zelfs met gestrekt been. FUCK FIDESZ vult in rode letters het scherm, later FUCK THE FAR RIGHT. Phoebe Lunny verschijnt met twee middelvingers omhoog en bestuurt de zaal alsof moshpits op de festivalplattegrond zijn ingetekend. De drummer leest in een jurk een boodschap over transrechten voor terwijl de bassiste doodgemoedereerd een sigaretje rookt.
Comedyclub
Ook het steevast sterke Black Country, New Road scandeert om Palestina te bevrijden, maar op andere momenten is de toon op het eiland stukken lichter. Lewis Capaldi maakt moeiteloos van de Main Stage een halve comedyclub, zoals hij altijd doet. Hij vertelt droog over zijn mentale inzinking in 2022, kondigt opgewekt zijn deprimerende liefdesliedjes aan en speelt net zo liefdevol Teenage Dream van Katy Perry als Have You Ever Seen The Rain van Creedence Clearwater Revival. Je vraagt je af hoe iemand met zoveel zelfspot en persoonlijkheid zo weinig daarvan zijn popliedjes in weet te smokkelen.
Tegen middernacht trekt Dijon de volle Revolut-tent langzaam naar binnen. Met zes muzikanten haalt hij zijn soulvolle nummers uit elkaar en zet ze bewust een tikje scheef weer in elkaar, voortdurend verhuizend tussen microfoon, keyboard en bandleden. Nooit voelt hij als een frontman met toevallig wat personeel achter zich, eerder als het middelpunt van een muzikale samenzwering. Intro’s mogen lang duren, nummers ontsporen en stilte mag bestaan.
Offers
Twee dagen later gebeurt op de Main Stage ongeveer het tegenovergestelde: Florence Welch maakt de massa niet kleiner, maar juist onderdeel van de show. Wanneer donderdagavond Florence + The Machine aantreedt, voelt het alsof dit dé reden is dat duizenden mensen naar Boedapest zijn gereisd. Welch beweegt alsof de rest van de band door háár windkracht wordt aangedreven. Ze vraagt het publiek om offers: mensen moeten op schouders, dichter naar de hemel. Het grootste kippenvelmoment ontstaat halverwege Dog Days Are Over. Welch gebiedt iedereen de telefoon weg te stoppen – want als je een telefoon vasthoudt, kan je niet losgaan op de muziek. Even later barst het nummer open en springt een volledig gevuld veld tegelijk omhoog. Tranen in de ogen van deze redacteur, kan ik u vertellen.
Een stukje verderop ramt John Coffey ondertussen The Buzz-stage uit zijn voegen. Er is precies genoeg ruimte om rondjes door de moshpit te rennen. Drummer Carsten Brunsveld is twee dagen eerder vader geworden en zit toch achter zijn kit, zichtbaar dolblij om hier te zijn, net als de rest van de band. Die gretigheid hoor je terug: John Coffey speelt losser, harder en scherper naarmate de set vordert.
Twee uitersten, allebei raak
De beste momenten op Sziget staan lang niet allemaal op het blokkenschema. Een Secret Stage die zijn naam nauwelijks verdient, een gigantisch piratenschip dat diep in de nacht ineens over het terrein lijkt te varen – waarvan deze redacteur zich inmiddels vooral afvraagt of het werkelijk is gebeurd. En steeds weer dat gevoel dat er achter de volgende rij bomen iets bezig is waar je eigenlijk ook even heen moet.
Toch zijn het uiteindelijk twee totaal verschillende optredens die het duidelijkst blijven hangen. Dijon, die een volle tent juist klein weet te maken door nauwelijks bezig te zijn met het feit dat er duizenden mensen staan te kijken. En Florence Welch, die precies het tegenovergestelde doet: zij trekt iedereen naar zich toe en laat een compleet veld springen. Twee uitersten, allebei even raak. Ergens daartussen ligt Sziget: veel te groot om te bevatten, een tikje absurd en juist daardoor zo warm, levendig en heerlijk om een paar dagen in te verdwalen.
Sziget
Gezien van 11 t/m 15 augustus 2026 in Boedapest
Tekst: Jolien Eijsink
De registratie voor de early-bird sale van Sziget 2027 is inmiddels gestart.
