Playlist: het beste van David Bowie per album

David Bowie

Lust For Life 058 ligt vanaf deze week in de winkels. In deze nieuwe editie besteden we natuurlijk uitgebreid aandacht aan David Bowie, die eerder dit jaar overleed. Onze coverstory staat geheel in het teken van de nalatenschap van de iconische zanger: al zijn albums – van het debuut uit 1967 tot zijn zwanenzang ★ – worden onder de loep genomen. Van elke plaat selecteerden we ook een ‘tiptrack’ en al die pareltjes hebben we gebundeld in een handige Spotify-playlist!

Bij het kiezen van het beste nummer van elk David Bowie-album ontkom je soms niet aan voorspelbaarheden. Zo konden we niet om Space Oddity (David Bowie/Space Oddity), Life On Mars? (Hunky Dory) en “Heroes” (“Heroes”) heen. Die klassiekers worden in de playlist hieronder afgewisseld met minder bekende songs, die het eveneens verdienen om gehoord te worden, zoals Saviour Machine (The Man Who Sold The World), Criminal World (Let’s Dance) en Slip Away (Heathen). Uiteraard kunnen we hier niet spreken van een ultieme ‘best of’, aangezien er op bijna elke plaat wel meer dan één hoogtepunt te vinden is, maar deze lijst geeft wel een mooi overzicht van David Bowie door de jaren heen – al zeggen we het zelf.

Naast het coververhaal over de nalatenschap van Bowie lees je in LFL058 verder artikelen over Guns N’ Roses, Bonnie Raitt, Eefje de Visser, Lemmy Kilmister en veel meer!

1 Reactie

  1. Albert 9 augustus 2016 Reageer

    Mijn complimenten over het concept (in nummer 062) om Nederlandse artiesten over hun top 10 van hun favoriete artiesten te laten toelichten. Zeer komisch vond ik ook de beschrijving van de ontmoeting van ‘onze’ George Kooymans met Pete Townsend van The Who. Twee geniën zwijgend, starend naar onder de motorkap van hun gestrande voertuig. Wel miste natuurlijk een top 10 van Bowie. Hoewel ik mij als muzikant (zie http://www.nes.co.nl) niet gelijk wil stellen aan de artiesten in dit mooie nummer wil ik deze omissie graag opheffen. Dus hierbij dan:
    1. Strangers when we meet (1. Outside, 1995)
    Van zijn dit zeer onderschatte album weet dit nummer mij altijd diep –tot tranen toe- te raken. Het lijkt net als z’n laatste plaat een soort blik achter de horizon van dit leven: a) Is er iets na dit leven? & b) Ontmoeten we onze geliefden daar weer?
    Antwoorden: a) ja, mogelijk & b) nee, en dat is (uiteindelijk) niet onoverkomelijk. Er zit een soort omklapmoment in het nummer, eerst lijkt Bowie ‘resentful’ om de onafwendbare ‘scheiding’ en later is er vrede met het gegeven (…omdat we allen onderdeel worden van een soort gezamenlijk bewustzijn?) –maar dit is natuurlijk maar een interpretatie; luister vooral zelf!
    2. “Heroes” (“Heroes”, 1977)
    Zeer bewust is het “Heroes” op de hoes van aanhalingstekens voorzien. Bowie lijkt er zijn eigen heldendom mee te relativeren. Aan wie is het om heldendom te definiëren? Misschien kunnen we zelf helden zijn,… als? Ja, als wat eigenlijk? Niet toevallig is het nummer “heroes” getoonzet als een blues, een artrock-variant weliswaar (…de jankende gitaar van Robert Fripp) maar een onmiskenbare blues. De stijlvorm van de lijdende, falende en toch naar beter strevende mens. Bowie is hiermee ook de ultieme stem van de moderne (hedonistische) westerling; in de jaren zestig heeft hij zijn zelfbeschikkingsrecht bevochten en deze in de jaren zeventig verder uitgebouwd. Wat nu te doen met al deze verworven vrijheden?
    3. Wild is the wind (Station to station, 1976)
    Bowie was ook goed in het interpreteren van andermans werk. Ultiem voorbeeld daarvan is deze filmscore –oorspronkelijk in 1959 vertolkt door Johnny Mathis- maar Bowies versie is natuurlijk veel meer beïnvloed door de versie van Nina Simone, hij blijft er vocaal erg trouw aan terwijl het arrangement instrumentaal is ontdaan van de Jazz-sfeer. Bowie was hier een crooner als Frank Sinatra maar dan met rock-band.
    4. Teenage Wildlife (Scary monsters, 1980)
    Van dit misschien toch wel wat ondergewaardeerde album kan dit nummer niet onvermeld blijven. Weinig was Bowie vocaal en tekstueel zo expressief als hier, gedragen door de jubelende gitaar van Robert Fripp en de sprankelende pianoakkoorden van Roy Bittan.
    5. Five years (Ziggy Stardust, 1972)
    Om zijn vroege meesterwerk “Ziggy Stardust” kan niemand heen en deze ballad van dit album vinden velen –en ik ook- erg mooi.
    6. Warszawa (Low, 1977)
    Low is één van de invloedrijkste albums ooit. Hele volkstammen “new romantics-bandjes” uit de vroege jaren tachtig zijn naar dit album gemodelleerd. Bowie was niet de eerste die gebruik maakt van de synthesizer, maar was samen met Brian Eno wel diegene die het als geen ander –in alle eenvoud(/traagheid: vrij naar Satie)- als sfeerbepalend element wist te gebruiken en te promoten. Zoals in dit op een beperkte “koeterwaalse-zanglijn” na instrumentale nummer.
    7. Fascination (Young Americans, 1975)
    Classic rock-liefhebbers halen over het algemeen hun neus op voor Bowies soul album “Young Americans”: ”Verfoeide dansmuziek die qua songkwaliteit en diepgang te wensen overlaat”. Daarmee ga je natuurlijk voorbij aan de enorme ontwikkeling die Bowie vooral vocaal gesproken –onder invloed van de diverse zwarte muzikanten waar hij toen mee werkte- heeft doorgemaakt. Het album en vooral dit nummer klinkt vandaag de dag nog verrassend fris en belangwekkend. Ultiem bewijs voor de hoge kwaliteit van dit werk.
    8. Lady Grinning Soul (Aladin Sane, 1973)
    Je kunt Bowie-fans veelal onderscheiden in liefhebbers van zijn werk van voor 1975 en van draana. Hoewel ik tot die laatste groep behoor kan ik met gemak een aparte top 10 van zeer steekhoudende nummers van voor 1975 samenstellen. Dit nummer zou daar in ieder geval in staan. Niet in het minst vanwege de klaterende pianopartij van Mike Garson. De man die meer dan 20 jaar later op Bowies ‘Outside’ zo’n glansrol zou vervullen.
    9. Stay (Station to station, 1976)
    Dit album is zo goed dat ik het niet bij één bijdrage kan laten. En dan kom ik toch op dit nummer waarin de verborgen steunpilaar Carlos Alomar zo mooi tot zijn recht komt in zijn funky gitaarpartij, welke Bowies smachtende zang zo fraai ondersteunt.
    10. Lazarus (Black star, 2016)
    Dit nummer is Bowies ultieme testament en we weten inmiddels allemaal waarom. Het moet bij alle pijn en verdriet om het naderende afscheid Bowie toch een soort van troost hebben gegeven dat zijn afscheidsgroet van een dergelijk artistiek gewicht zou blijken te zijn.
    Albert Steltenpool (van de Nederlandstalige folkformatie) Nes

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.