Advertorial – Imagicial over zijn album It Was An Epoch!

Zijn eerste muzikale liefde was Stravinsky, dankzij Jimi Hendrix wilde hij gitaar leren spelen en zijn eigen werk wordt regelmatig vergeleken met Pink Floyd. Het avontuurlijke album It Was An Epoch! van Daan van den Bergh, alias Imagicial, is volgens de componist en multi-instrumentalist zelf een plaat met een boodschap: “We moeten terug naar de cleane gitaarsound.”

Eind vorig jaar werd Jimi Hendrix door lezers van Lust For Life verkozen tot grootste gitaarheld aller tijden. Volledig terecht, vindt ook Van den Bergh. “Hij was voor mij de reden om gitaar te spelen. Mijn zus had een cassettebandje met Voodoo Chile erop, want dat nummer stond toen in de Veronica Top 40. Ik hoorde dat gitaarspel en het was compleet anders dan alles wat ik eerder gehoord had. Vervolgens kocht ik de lp Hendrix In The West en ik zette per ongeluk als eerste de tweede kant op. Die begint met het langzame bluesnummer Red House. Ik dacht: oh God, dit wil ik ook! Ik heb dat specifieke lied echter nooit zelf leren spelen. Het was meer het geluid dat me beïnvloedde. Hendrix inspireerde me daarnaast om mijn eigen stukken te schrijven, want hij was overduidelijk geïnteresseerd in alles.”

Hendrix zorgde dus voor een keerpunt in het leven van Van den Bergh, die eigenlijk een klassieke achtergrond had. “Ik was klassiek gitarist, daar ben ik ook voor geschoold. De allereerste indruk die ik ooit had van muziek was toen mijn moeder een plaat van Stravinsky opzette. Dat kwam verschrikkelijk hard binnen. Ik had het gevoel dat een muzikaal deel in mijn hersenen dus al klaarlag en door een druk op de knop enorm getriggerd werd. Dat gebeurde daarna nog een keer met Hendrix, maar ik ben dus altijd voor een deel klassiek gebleven.”

‘Blessing in disguise’
Van den Berghs muzikale ambities leken echter verstoord te worden door de aandoening focale dystonie. Daardoor bleek hij niet meer in staat om te tokkelen. De gitarist noemt deze tegenslag achteraf echter een ‘blessing in disguise’. “Ik dacht: nu moet ik popgitarist worden. Voorheen wisselde ik klassiek en pop altijd maar een beetje af. Ook moest ik overgaan op alleen met plectrum spelen. Dat had ik mezelf ook al eerder aangeleerd, dus het was geen grote uitdaging. Wel was het lastiger bij het componeren. Ik was gewend aan klassieke muziek en dan heb je twee of drie lagen als het ware al tussen je vingers liggen. Met een plectrum kun je akkoorden aanslaan en een melodie spelen, maar verder kom je niet in de buurt van wat je met klassieke technieken kan. Ik vond al snel een oplossing: het computerprogramma Ableton, dat allerlei interessante synthesizerklanken te bieden heeft. In Ableton kon ik een basisnummer schrijven en daar later de gitaar aan toevoegen. Op die manier had ik die twee of drie lagen toch weer tot mijn beschikking. Ik vond zo mijn eigen stijl en dus heeft het eigenlijk heel goed uitgepakt!”

Voor zijn eigen composities koos Van den Bergh bewust voor een opvallende, ietwat moeilijk uit te spreken artiestennaam: Imagicial. “Als je in een band zit, duurt het meestal anderhalf krat bier voordat je een naam hebt. Nu ging ik in mijn eentje nadenken en kwam ik op een mengeling van de woorden ‘image’ en ‘magic’. Ik vond dat eerste woord belangrijk, want beeld speelt een steeds grotere rol in muziek. Tegenwoordig leren jongeren muziek kennen door op hun telefoon te kijken. Iedereen heeft een beeldscherm.”

Epoch
Op zijn debuutalbum It Was An Epoch! speelt Imagicial alles zelf in, aangevuld met soundbites van stemmen die de instrumentale nummers kracht bijzetten. “Met de titel wil ik heel veel verschillende dingen uitdrukken. Een ‘epoch’ is een bepaalde tijdspanne. Voor mij was dat relevant, want ik moest in een bepaalde tijdspanne die overgang maken. De allerbelangrijkste boodschap vanuit het hele album is echter dat we terug moeten naar de wat cleanere elektrische gitaar. Als je vervormd speelt, is het niet belangrijk hoe hard je de snaren aanslaat, maar tegelijkertijd ben je dus ook die hele dynamiek kwijt. Met mijn repertoire wil ik zeggen: ga terug naar die dynamiek. Niet alleen ritmisch denken, maar ook langere melodielijnen gebruiken.”

Wat die ‘magic’ uit Van den Berghs artiestennaam betreft: dat slaat vooral op de manier waarop zijn composities tot stand komen. “Meestal heb ik een filmisch beeld voor ogen en dat zie je ook terug in de songtitels. Ik zit nooit te pielen op de gitaar tot ik een liedje heb, maar begin doorgaans met een atmosferisch beeld in mijn hoofd of een fantasie en daar komt de compositie uit voort.” Die composities van Imagicial worden nogal eens vergeleken met het werk van Pink Floyd en andere grootheden in de progressieve rockhoek. En daar kan Van den Bergh prima mee leven: “Volgens mij hoor ik wel het meest thuis in die proghoek, ja. Je moet er nu eenmaal een label aan hangen. Veel artiesten zeggen: ‘Nee hoor, ik ben volkomen origineel’. Maar dat is natuurlijk onzin, haha.”

2 Reacties

  1. Wouter 10 maart 2020 Reageer

    Mooie muziek, mooie sound prachtige beelden! Chapeau Daan.

  2. Ada 13 maart 2020 Reageer

    Oh wat mooi, zowel muziek als video

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.