Big in the U.K.

Dorothy

Onlangs kreeg ik een enveloppe op m’n bureau met daarin superdeluxe heruitgaves van de eerste en derde plaat van Ocean Colour Scene. Wie, zult u wellicht zeggen? Precies mijn punt, want deze Britpop/bluesrock/soulband was in de jaren negentig in thuisland Groot-Brittannië eventjes groter dan Jezus, maar kon elders niet echt potten breken. En zo zijn er nog tal voorbeelden van bands en muziekstromingen die de tocht over het Kanaal nauwelijks overleefden. 

Wat te denken van de Madchester-scene, de mix van psychedelische rock, alternatieve rock en dance die eind jaren tachtig-begin jaren negentig de Britse eilanden volledig in zijn ban had – en waarvan de invloed nog aardig te horen is in de muziek van het eerdergenoemde Ocean Colour Scene. Bands als The Happy Mondays,  The Charlatans, The Stone Roses, 808 State en The Inspiral Carpets (waarbij trouwens ene Noel Gallagher nog voor roadie speelde) scoorden dikke hits en speelden elke zaal plat… maar wel echt alleen in het thuisland. Zo rond 1992 stortte het Madchester-imperium in, deels door de opkomst van de grunge, maar halverwege de jaren negentig werd die plek ingenomen door een ander typisch Brits fenomeen: Britpop. Als je de NME, Uncut en Mojo van die tijd mag geloven, waren bands als Pulp, Elastica, Supergrass, Suede en vooral Blur en Oasis het grootste, interessantste en beste wat de muziekwereld op dat moment te bieden had – jammer alleen dat de rest van de wereld die mening niet echt deelde.

Groter dan The Beatles
Zelfs Oasis, dat zichzelf destijds toch groter achtte dan The Beatles, heeft wereldwijd niet eens zo super gescoord. Ter vergelijking: in Engeland bereikten alle zeven albums van de broertjes Gallagher en hun makkers de hoogste plaats in de hitlijst en scoorde de band ook nog eens acht nummer 1-hits en 23 top 10-hits met hun singles. In de Verenigde Staten werd alleen Wonderwall een flinke hit (nummer 8) en ook bij ons bleef het succes beperkt tot een enkele top 10 hit (eveneens Wonderwall). Deden die ouwe Beatles toch een stukje beter destijds. Toegegeven, het album (What’s The Story) Morning Glory? uit 1995 was een wereldwijd succes met in totaal 22 miljoen verkochte exemplaren, maar daarna was het wel zo’n beetje klaar met de rol van Oasis op het wereldpodium. Hetzelfde verhaal geldt voor die andere Britpopgrootheid: Blur. In Engeland scoorden Damon Albarn en co. dertien top-10 hits en een wagonlading singles die de top 30 bereikten, in de VS was het (overigens ook wel erg Amerikaans klinkende) Song 2 het meest succesvol: nummer 55 – en ook in Europa was het mainstream succes op z’n best marginaal te noemen. Moet ik nog effe doorgaan? Vooruit: wat te denken van The Smiths in de jaren tachtig: steengoed en invloedrijk, maar  wederom vooral succesvol in de U.K. Of recenter: Arctic Monkeys, dat het weliswaar ook best lekker doet in de rest van de wereld, maar wederom is het toch vooral het thuisland dat omgaat voor dit blijkbaar typisch Britse muziekfenomeen.

Hype
Waar ligt dat in godsnaam aan? Is het puur chauvinisme? Is de Engelse muziekcultuur zo anders dan die in de rest van de (westerse) wereld? Want vooruit, er zijn echt wel wat voorbeelden te bedenken van grote Amerikaanse bands die het aan deze kant van de oceaan, al dan niet terecht, een stuk minder doen (kuch – Nickelback. Creed, Staind), maar in verhouding is dat veel minder extreem. Sorry als ik u teleurstel, beste lezer, maar ik weet het correcte antwoord ook niet – mocht dat überhaupt bestaan. Wat er misschien wel iets mee te maken heeft, is hoe ongelofelijk fanatiek men in Engeland bezig is met (nieuwe) muziek – zowel de fans als de media. Want er is nog wel eens wat kritiek op het gehyp van bandjes door een blad als NME en vaak is dat terecht – neem een gruwelijke flutartiest als Pete Doherty en zijn overschatte Libertines – maar juist dat men zich daar nog zo druk kan maken over nieuwe bandjes: ik hou ervan. Hier in Nederland geldt daarnaast nog steeds vaak het verschrikkelijk ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg’-idee, ook in de muziekbusiness – neem nu iemand als Blaudzun, die bijna meer gezeik krijgt over zijn hipsteruiterlijk dan dat er over zijn muziek gepraat wordt. In Engeland is men mijns inziens heel anders bezig: daar creëren ze nog steeds hun eigen rocksterren. Ze houden daar van malloten als Liam Gallagher en Pete Doherty, ze genieten van schijnbare arrogantie van types als Alex Turner (Arctic Monkeys) en Richard Ashcroft (The Verve). En dat muziekliefhebbers in de rest van de wereld dat niet begrijpen: het interesseert ze geen ene moer. Oh, en om nog even terug te komen op Ocean Colour Scene: check het clipje hieronder en je ziet en hoort dat die gekke Britten af en toe toch wel weten waar ze het over hebben…

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.