Concertverslagen

Blog---Statler-Waldorf

Het vak van popjournalist is eigenlijk best raar, als je erover nadenkt. Een deel van de werkzaamheden betreft het interviewen van mensen die net een stukje van zichzelf hebben prijsgegeven door een album te maken. Sec gezien krijgen we dus betaald om onze grote nieuwsgierige neuzen in andermans zaken te steken en daar een smeuïg stuk over te schrijven. Leuk! Een tweede kant van het popjournalistieke leven is misschien nog wel maffer. De journalist gaat naar een concert of luistert een plaatje en schrijft op wat ‘ie ervan vindt – met enige argumentatie, als het effe kan – om de lezer te informeren en amuseren. Klinkt makkelijk, maar in de loop der eeuwen is al vaak gebleken dat vooral het schrijven van concertrecensies enige haken en ogen kent.

‘Foute recensenten’
Er zijn naar mijn bijzonder onbescheiden mening twee schoolvoorbeelden van ‘foute recensenten’. Enerzijds is er de extreem ervaren, blasé popjournalist die ‘alles al gezien heeft’ en stiekem de lol van het bezoeken van concerten allang is kwijtgeraakt – is het niet doordat er volgens hem of haar niets nieuws meer wordt gedaan of omdat alles ‘vroegah beter was’, dan is het wel omdat er vanwege een opspelende rug of een falende lever niet meer optimaal van een show genoten kan worden. Een voorbeeld daarvan kwam me onlangs ter ore via een gewaardeerde mede-journalist. Hij vertelde me dat hij ooit bij een optreden van Eddie Vedder was, terwijl vlak naast hem drie vooraanstaande, bij grote media werkzaam zijnde popjournalisten zaten. Het publiek ging, zoals gebruikelijk bij heer Vedder, uit de spreekwoordelijke bol, maar de drie heren vonden het duidelijk maar zo-zo. Klappen? Daar doen we niet aan. Wel gniffelen om die hysterische fans, natuurlijk. En hun mening achteraf? ‘Die Vedder, die is toch niet relevant meer!’. Daar dachten de andere aanwezigen, die het uitermate goed naar hun zin hadden, heel anders over. Maar het is de mening van de ‘kenner’, de autoriteit, die opgeschreven wordt, niet die van de onwetende, genietende massa.

Laat die fan in je maar zien!
Een ander voorbeeld waarvan mijn bloed zachtjes aan de kook ging. Vlak na het concert van Vampire Weekend in de HMH zag ik de volgende tweet: “De popjournalist in me zou vast kritische kanttekeningen moeten plaatsen, maar de fangirl in me vond ‘t leuk bij Vampire Weekend”. Weliswaar met een vrolijke smiley erachter, maar toch… Het interesseert mij totaal niet wat een kritische popjournalist zou moeten zeggen. Vertel me hoe het concert was, hoe de sfeer was, hoe de band speelde! Laat me die fangirl in je maar zien dan! En vooral: bedenk eens voor wie je schrijft. Is dat voor je collega’s, die om je gniffelen als je iets tof vindt wat blijkbaar niet (meer) salonfähig is? Of schrijf je voor je lezers – en voor het publiek dat daar aanwezig was? Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat kritiek niet mag, maar het uit principe zuur schrijven omdat je a) alles al wel gezien hebt of b) bang bent voor de meningen uit het beroepsveld is wat mij betreft een absolute no-go.

Overigens moet ik stiekem ook wel vaak glimlachen om de reacties van mensen op concertverslagen op onze website. Is het een positieve bespreking, dan zijn de reacties steevast lovend. Wordt er enige kritiek geuit, dan is de betreffende recensent een zuurpruim die alleen maar voor het geld schrijft – om dat laatste moet ik wel meer dan een beetje lachen, trouwens. Maar dat is weer een heel ander verhaal!

1 Reactie

  1. Patrick Heemskerk 11 december 2013 Reageer

    Mooi stukje. Zelf schrijf ik ook graag concertverslagen en cd recensies. Ik heb sinds kort een facebookpagina daarvoor in het leven geroepen, Whatsgoinon.nl
    Graag zou ik voor jullie blad iets doen. Is dit mogelijk, denkt u?
    ik ben ook van mening dat je je mening moet geven in een verslag. Gewoon eerlijk zeggen hoe het is en alles onbevangen en onbevooroordeeld benaderen. Ik lees jullie verslagen en recensies altijd graag.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.