De elektronische sigaret van Micah P. Hinson

Musica_articulo_Micah-P-Hinson_5801195862570Muzikanten zie je zelden elektronische sigaretten roken. Niet zo vreemd, want algemeen wordt aangenomen dat het tot de longen nemen van substanties afkomstig van tabaksplantages veel meer rock & roll is. Toch zag ik een paar jaar geleden iemand optreden met een zogeheten e-smoker in de bakkes. Micah P. Hinson is de naam van de dader. Hij kwam er nog mee weg ook.

Het nieuws dat de singer-songwriter op 10 maart zijn nieuwe album Micah P. Hinson And The Nothing uitbrengt, deed mijn gedachten een kleine vier jaar terug in de tijd gaan. In mei 2010 zag ik de Amerikaan optreden in het Utrechtse zaaltje Ekko. Toen hij op het podium verscheen met de e-sigaret in zijn muil, moest ik lachen. Zo hard dat ik me bijna verslikte in mijn ranja, wat dus niet uitzonderlijk hard was, aangezien ik me anders zeker wel had verslikt.

Ik rook zelf niet, om de simpele reden dat ik sigaretten net als spruitjes en andijvie niet te vreten vind. Tegelijkertijd kan ik ook maar moeilijk boos worden op mensen die het wel lekker vinden. Gelukkig maar, want dan blijf je bezig. Het irriteert mij alleen als de rook in mijn gezicht wordt uitgeblazen, of als de roker in kwestie er niet uitziet met een sigaret in zijn bek. Ik bedoel: het oog wil ook wat. Zoals sommige (of misschien wel alle) mensen lelijker worden van Crocs en Nickelson-jassen (een soort vuilniszakken met mouwen), worden sommige mensen ook lelijker van een peuk in hun hoofd.

Uiteraard zijn er uitzonderingen. Er zijn mensen zo cool dat ze dat lullige staafje tussen hun lippen kunnen hebben. Johnny Cash bijvoorbeeld. Dat was nog eens een mooie roker. Als ik foto’s van hem zie met een rookwalm om zijn vette countryhoofd, krijg ik zelf behoefte aan sigaretten, ook al vind ik ze vies smaken en ruiken. Gelukkig besef ik meestal op tijd dat ik geen vet countryhoofd heb en niet Johnny Cash heet.

TomWaits_wolynski5 (1)

Ik kan zo nog een paar artiesten noemen die niet minder held zijn als ze er eentje opsteken. Bob Dylan, Tom Waits, Ryan Adams, Lou Reed en Frank Zappa zijn een paar van die namen. Maar goed, Micah P. Hinson waagde het in mei 2010 dus om voor een kleine, maar volle Utrechtse zaal een e-smoker op te steken en dat is toch een ander verhaal dan het verbranden van een reguliere sigaret. Aanvankelijk vond ik het maar suf, maar tijdens Hinsons sterke optreden begon ik mijn mening bij te stellen, met in mijn achterhoofd het verhaal van de man die afgelopen maandag 33 werd.

Het is een verhaal dat zijn liedjes, gezongen met instabiele opa-stem, geloofwaardig maakt. Hinson had en heeft het namelijk niet altijd makkelijk. In Memphis, Tennessee groeide hij op in een strenggelovig gezin en al vroeg begon hij met gitaarspelen. Behalve een passie voor muziek, ontstond bij de jonge Micah Paul ook een interesse voor drugs en alcohol. Hij zat een tijdje in de bak en ook op financieel vlak ging het hem niet voor de wind: hij raakte dakloos en mocht zich een tijdje zwerver noemen. Dit alles terwijl hij de twintig nog niet gepasseerd was.

Zijn toekomst zag er dus niet al te rooskleurig uit, maar Hinson vocht zich een weg uit deze donkere kelder van zijn bestaan. Hij vond een baantje, ging weer studeren en probeerde in de lokale muziekscene van Abilene (Texas) voet aan de grond te krijgen. Hij viel blijkbaar op, tekende in 2000 een platendeal en vier jaar later verscheen zijn krachtige debuutalbum Micah P. Hinson And The Gospel Of Progress. Een man met een verhaal dus, dat na de genoemde show in 2010 overigens een nieuw hoofdstuk kreeg. In de zomer van 2011 raakte hij in Spanje betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. De vraag was nadien of zijn armen ooit weer naar behoren zouden werken. Best lastig voor een gitarist. Ik ben dan ook benieuwd naar zijn nieuwe album, ook al was zijn vorige plaat (Micah P. Hinson & The Pioneer Saboteurs) onthutsend zwak.

Micah P. Hinson heeft het niet nodig om zijn verhaal aan te dikken of sensatie te neppen. Zijn verhaal is van zichzelf al sterk. De geloofwaardigheid is waar het voor mij om draait, wil ik zorgeloos naar een artiest kunnen luisteren. Is die aanwezig, dan kun je mij bijna alles flikken. Dan kan je mijn haar in de fik zetten en nog zal ik niet kwaad worden. Iets in mijn hersenen raakt bij een goed verhaal zo van slag dat ik zelfs een elektronische sigaret gedoog.

1 Reactie

  1. elektronische sigaret 2 oktober 2014 Reageer

    ja ieder z’n mening toch?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.