De vijf nummers waar The Boss mij mee overdonderde

Bruce-Springsteen-

Iedere muziekliefhebber kent het wel. Je hoort een artiest al jaren op de radio en wat je hoort, bevalt je. Toch neem je pas later de moeite om je te verdiepen in zijn of haar verdere werk. Zo ging dat bij mij voordat ik Bruce Springsteen tot mijn grote muzikale helden rekende. Onvermijdelijke radiofavorieten als Streets Of Philadelphia en Dancing In The Dark hadden me al veel eerder over de streep moeten trekken, maar dat moment kwam pas toen ik een stapel lp’s opnieuw in handen kreeg.

Het woordje ‘opnieuw’ vraagt hier natuurlijk om enige uitleg. Voor die levensveranderende dag waarop ik Springsteen écht begon te ontdekken, kocht ik al platen van The Boss op rommelmarkten en beurzen. Alleen niet voor mezelf, maar voor mijn jongere broer. Hij was eerder geïnteresseerd in de muziek van Bruce dan ik en sympathiek als ik toen soms was, bracht ik regelmatig iets voor hem mee. Zo kon hij dankzij mij The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle, Darkness On The Edge Of Town en Born In The U.S.A. aan zijn collectie toevoegen. Voordat u het stempel ‘profiteur’ op mijn broertje plakt: The River, met die mooie dikke hoes inclusief tekstboekje, had hij zelf voor één euro op de kop getikt.

Maar tegen de tijd dat ik hem dacht te verblijden met de cd-uitgave van Born To Run, was zijn interesse in The Boss om wat voor reden dan ook afgenomen – zo gaf hij verstandig genoeg pas veel later toe. Ondertussen begon ik mijn muzikale interesses te verbreden en bedacht ik hoe ik de reeds afgestane Springsteenplaten terug kon krijgen. Met een simpele ruil lukte dat: ik zijn kleine Bruce-collectie, hij een paar Take That-cd’s (Waarom ik die had, vraag je? Gaat je niets aan!). Beste deal ooit.

Vanaf dat moment kon ik beginnen aan mijn lang uitgestelde ontdekkingstocht door het oeuvre van de superster, dat nog rijker bleek dan ik aanvankelijk verwachtte. In tegenstelling tot mijn broer bleef mijn fascinatie voor The Boss onverminderd en dat is mede te danken aan deze vijf nummers die ik voor of vanaf die dag (her)ontdekte:

1. Secret Garden

Deze misschien wat stroperige, maar goed gezongen en sfeervolle ballad maakte mij voor het eerst nieuwsgierig naar het verdere werk van Springsteen. Maar voordat ik die moeite nam, was mijn broer me al voor. Ik ontdekte het romantische Secret Garden dankzij een tape met muziek uit de Tom Cruise-romkom Jerry Maguire, die overigens steengoed is (de soundtrack dus, zeker niet de film). Dit lied hoor ik nog steeds graag, al heeft Springsteen achteraf gezien wel betere geschreven.

2. 57 Channels (And Nothin’ On)

Een wat vreemde keuze, aangezien het album Human Touch (1992) bij veel fans niet bepaald een favoriet is. De single 57 Channels (And Nothin’ On) is een van die nummers die ik al van de radio kende en is wat mij betreft een mooi voorbeeld van Springsteens kunsten als tekstschrijver. Ondersteund door een simpele funky baslijn haalt The Boss hier uit naar het enorme aanbod van televisiezenders waarop eigenlijk niets te zien is.

3. Adam Raised A Cain

Voordat ik me echt in het werk van Springsteen ging verdiepen, luisterde ik vooral naar Queen en andere bands met vaak gepolijste, theatrale producties. Niets mis mee, natuurlijk, maar dankzij Bruce ontdekte ik dat rauwe, minder opgeblazen rockmuziek ook erg mooi kon zijn – zolang de emoties maar overkomen. Zoals in deze meedogenloze song van Darkness On The Edge Of Town, waarin de hoge uithalen en stormachtige gitaarsolo’s bij mij nog steeds door merg en been gaan. Zeker ook tijdens het concert in het Goffertpark vorig jaar.

4. Nebraska

Het eerste Bruce Springsteen-album dat ik écht voor mezelf kocht, was het voor mij erg verrassende Nebraska. Bob Dylan vond ik al geweldig, vooral vanwege zijn ongelooflijke teksten, en ik had geen idee dat The Boss ook een akoestische folkplaat op zijn naam had staan – compleet met lyriek die niet onderdoet voor die van ome Bob. Andersom hielp Nebraska me het vroege folkwerk van Dylan meer te waarderen. De desolate harmonicaklanken en de meeslepende, verhalende tekst maken dit sombere lied naar mijn mening een van Springsteens allerbeste.

5. Born To Run

Sommige nummers die je al jaren kent, begin je pas te ‘snappen’ als je er goed voor gaat zitten. Natuurlijk is Born To Run een van dé Springsteensongs en kende ook ik deze doorbraakhit al jaren. Maar pas op de dag dat ik het gelijknamige album met tekstboekje erbij beluisterde, kreeg ik door hoe geraffineerd dit lied in elkaar zit. De ene briljante regel volgt na de andere in een bijzonder beeldende tekst en de ‘middle 8’ is wat mij betreft de beste ooit op plaat gezet. Er zijn wel meer fantastische songs geschreven door de jaren heen, maar Born To Run is naar mijn mening een van de zeldzame voorbeelden van muzikale perfectie.

Onlangs vroegen wij onze lezers al naar hun Springsteen top drie, maar door welk nummer werden jullie voor het eerst gegrepen door The Boss?

3 Reacties

  1. Peter 27 januari 2014 Reageer

    Mooi verhaal. Bij mij was het denk ik The River waardoor ik opeens Bruce Springsteen ontdekte. Ik kende natuurlijk al Born In The USA. Maar The River raakte mij direct. Ik denk door de melodie, die schitterende mondharmonica partij, en het verhaal wat mij meteen opviel.

  2. Peter 27 januari 2014 Reageer

    Mooie column, en dan nog wel geschreven door een Dylan fan !

    Ik heb nooit iets gehad met Dancing in The Dark en zeker niet met Born in The USA.
    Ik werd gepakt door The River, en toen ik de live box had gekocht kwam daar al snel Jersey Girl bij. Ik krijg nog steeds kippenvel bij dat nummer.

    Gisteren zag ik nog een klein stukje van Bloodbrothers, en al bij de eerste klanken schiet ik bijna vol, is er een mooier nummer te bedenken.
    Ja wellicht dat If I Should fall Behind in de buurt kan komen als het gaat om het raken van de gevoelige snaar.

    Live is het nog altijd Born to Run uiteraard.

    Maar het is bijna niet te doen om te zeggen wat mij het eerste pakte, daarvoor heeft Springsteen teveel nummers uitgebracht.

  3. Kees 27 januari 2014 Reageer

    Leuk verhaal, alleen 57 channels vind ik een gedrocht:)
    Ik heb Bruce ontdekt in 1978 bij vrienden, ik zat in een stoel direct naast een speaker,lekker rustig nummer draaide ze, maar toen na een korte intro het nummer uit de boxen knalde was ik fan voor het leven. Dat nummer was Candy’s Room en Darkness is nog steeds mijn onbewoond eiland plaat.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.