De zin en onzin van jaarlijstjes

Nick-Cave---Live-2013---HMH-03

Ik ben in een generaliserende bui vandaag, dat u het vast weet. Laat ik dus maar meteen beginnen met een ‘vaststelling’: muziekliefhebbers houden van lijstjes. De Top 40, de Album Top 100 en Radio 2’s Top 2000: stuk voor stuk zijn ze even omstreden als populair. Niet alleen dat, maar dit soort lijsten zijn een graadmeter om a) het directe succes en b) de eeuwigheidswaarde van een single of album te bekijken.

Popjournalisten houden ook van lijstjes. En aangezien wij onszelf immens belangrijk voelen, moeten we natuurlijk ook elk jaar een lijst met beste platen van het jaar maken, zodat we aan De Wereld kunnen laten zien wat toch echt de mooiste pareltjes zijn. Uiteraard hebben we in de meest recente editie van Lust For Life ook een overzicht met de favoriete albums van de LFL-redacteuren, maar onze vrienden van OOR pakken het wat breder aan: iets meer dan vijftig ‘kenners’ uit de muziekwereld (journalisten van kranten, tijdschriften en websites, maar ook programmamakers) leveren hun Top 10 aan, waarna OOR er een Eindlijst van bakt. Hartstikke leuk hoor, maar het is voor ondergetekende elk jaar weer een hels karwei.

Neem bijvoorbeeld 2012 – een voor mij persoonlijk bijzonder karig muziekjaar waarin ik het stiekem al lastig vond om vijf fatsoenlijke platen te benoemen, laat staan tien. 2013 is weer van een heel ander kaliber: de topplaten vlogen me dit jaar om de oren. Maar hoe je die dan een volgorde moet wringen? De nieuwe Bowie vergelijken met het debuutalbum van Tessa Rose Jackson, het is haast ondoenlijk. En bovendien: een favoriete plaat is nogal eens afhankelijk van de stemming waarin je als luisteraar verkeert. Na het concert van Nick Cave And The Bad Seeds in de Heineken Music Hall wist ik het zeker: hun Push The Sky Away was voor mij de beste plaat van het jaar. Maar precies dezelfde conclusie trok ik na het concert van Sigur Ros tijdens het Best Kept Secret–festival. Idem voor The National, na hun show op Rock Werchter.

Wat ik hiermee wil zeggen: zo’n lijst, het is een momentopname. Vijf minuten na het insturen van mijn Top 10 van 2013 naar de OOR-redacteur had ik al spijt. Had Editors niet hoger gemoeten? En waarom eigenlijk The Next Day van Bowie in de lijst? Best een sterke plaat, maar hij heeft al betere gemaakt… Een jaarlijst is een levende entiteit, die constant wordt gevoed door indrukken van buitenaf en zelfs door je bui van het moment. Vandaar dat ‘ie best met een forse emmer zout genomen mag worden, maar het blijft stiekem toch een leuk fenomeen. En over onderstaande persoonlijke Top 10 van 2013 (die uiteraard net iets anders is dan de versie die ik naar OOR stuurde) ben ik best tevreden. Of ben ik toch niet de albums van Stromae, Black Sabbath, Pearl Jam en Suede vergeten..? AAAAARGH!

1. The National – Trouble Will Find Me
Deze mannen hebben van treurnis hun beroep gemaakt, maar dat heeft wel mijn favoriete plaat van 2013 opgeleverd. Intense, tranentrekkende, bezwerende, bloedmooie indierock van het allerhoogste niveau.
2. Nick Cave And The Bad Seeds – Push The Sky Away
Cave stelt nimmer teleur, maar het relatief ingetogen Push The Sky Away mag nu al een hoogtepunt uit z’n oeuvre genoemd worden.
3. Sigur Ros – Kveikur
IJslandse sprookjesachtige postrockers overdonderen met hun meest intense plaat in jaren.
4. Ásgeir – In The Silence
Nog meer IJsland: de jonge Ásgeir Trausti combineert folk met lichte elektronica en klinkt als het goedgeproduceerde broertje van Bon Iver.
5. Arctic Monkeys – AM
Kleine aapjes worden groot: volwassen en veelzijdige rockplaat van Alex Turner en co.
6. Tessa Rose Jackson – (Songs From) The Sandbox
Grootste Nederlandse singer-songwritertalent in jaren, heerlijk debuutalbum.
7. David Bowie – The Next Day
Sterke comeback van een van de grootste pophelden aller tijden.
8. Paul McCartney – New
Voor het eerst in jaren weer eens een plaat van Macca die ik over de gehele linie kan waarderen. En ‘hidden track’ Scared is echt belachelijk prachtig.
9. Anna Von Hausswolff – Ceremony
Klinkt als: Kate Bush die compleet losgaat op een kerkorgel. Waanzinnig.
10. Editors – The Weight Of Your Love
Een verademing na het synthesizer-gebeuk van de voorganger. Gewoon goede (gitaar)liedjes en Tom Smith zong niet eerder zo overtuigend.

Foto: Nick Cave in Heineken Music Hall
© Willem Schalekamp

1 Reactie

  1. Bert Ruisch 28 december 2013 Reageer

    Je hebt volkomen gelijk Martin, lijstjes zijn arbitrair, onderhevig aan stemmingen en aan het moment waarop ze worden samengesteld.
    Het leuke is, dat ze soms heerlijke discussies oproepen en daar kan ik dan meestal wel weer om lachen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.