Dood is dood

Blog_Black-Flag---What-the

Ik heb het gewoon gedaan. Ik weet ook niet waarom of wat me precies bezielde. Natúúrlijk had ik beter moeten weten, maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn gezond verstand. Alleen de angstaanjagend lelijke hoes had me al voldoende angst in moeten boezemen om met een grote boog om de nieuwe plaat van Black Flag heen te lopen. Maar nee hoor, ik moest zo nodig de heldhaftige journalist uithangen die zijn eigen mening wilde vormen over het onlangs verschenen eerste nieuwe studioalbum in 28 jaar van deze hardcorepunk-pioniers uit Californië. Eigen schuld natuurlijk, want de voortekenen waren – op zijn zachtst gezegd – ook al niet best…

Begin dit jaar kwam het bericht naar buiten dat Black Flag weer bij elkaar zou komen. Dat wil zeggen, oprichter Greg Ginn en Ron Reyes (ook wel bekend als ‘zanger nummer 2’) maakten deel uit van de band, aangevuld met twee invalkrachten. Rond datzelfde moment maakte Keith Morris (‘zanger nummer 1’) wereldkundig dat hij onder de noemer FLAG eveneens weer het podium op ging met Black Flag-songs, o.a. bijgestaan door voormalige collega’s Chuck Dukowski, Bill Stevenson en Dez Cadena (a.k.a. ‘zanger nummer 3’). Dit kon Ginn natuurlijk niet over zijn kant laten gaan en hij sleepte zijn ex-wapenbroeders subiet voor het gerecht, daarbij ook Henry Rollins (kom er maar in.. ‘zanger nummer 4’) niet achterlatend. En dat terwijl de spierbundel van het gesproken woord zich tot dan toe juist zeer verstandig buiten de onnozele en krankzinnige wapenwedloop had gehouden! (Overigens is Reyes inmiddels alweer uit de band geknikkerd, waarna zijn plek is overgenomen door skateboardmacho Mike Vallely, waardoor dus ook ‘zanger nummer 5’ een feit is.)

What The..
Deze soap-perikelen deden natuurlijk al duchtig afbraak aan de ooit zo legendarische status van de band, maar soit… Zolang het bij enkele (ongetwijfeld ondermaatse) shows was gebleven waarbij de oude hits nog een paar keer herkauwd werden, was de reputatieschade nog te overzien geweest. Maar nee, Ginn voelde tevens de noodzaak ook nog met een zeer middelmatig album op de proppen te komen, waarmee hij met terugwerkende kracht zijn eigen nalatenschap tot de grond toe afbrak. Want dacht de inmiddels 59-jarige Ginn nou werkelijk de power en energie van zijn 35 jaar jongere ik te kunnen evenaren? Zo ja, dan  heeft hij aardig gefaald, want als het nieuwe (passend getitelde – dat dan weer wel) album What The… iets bewijst, dan is het wel dat punkrock een jongerensport is.

Waarschijnlijk had ik mijn onvrede over deze schertsvertoning nog wel enigszins kunnen beteugelen als het hele Black Flag-debacle een op zichzelf staand incident was geweest. Keer op keer zie ik het echter weer gebeuren dat een klassieke band na verloop van tijd zijn eigen goede naam te grabbel gooit door na jaren afwezigheid met een tenenkrommende reünie te komen waar helemaal niemand op zit te wachten. De herinnering aan een energieke en opwindende band daarmee voorgoed verruilend voor het beeld van een treurig stel oude, bebuikte mannen met een hang naar vroeger. Bij deze pleit ik dan ook voor een algeheel verbod op reünies om een einde te maken aan deze misère. Omdat dood gewoon dood is en een mooie herinnering nog altijd twintig keer beter is dan een halfbakken aftreksel. Who’s with me?!

1 Reactie

  1. Anco 16 december 2013 Reageer

    Tja dat kan allemaal wel zo zijn bij die ouwe punkers maar Ozzy en Tony doen het bijvoorbeeld wel weer erg goed op de nieuwe Black Sabbath en de live DVD is ook goed te pruimen. Zou toch jammer zijn geweest als die verboden was geworden!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.