En de winnaar is… niemand

Black Sabbath Grammy 2014

Na een kennelijke vlaag van verstandsverbijstering vond ik mij een paar jaar geleden terug op het Buma Harpen Gala, waar de Gouden en Zilveren Harpen worden uitgereikt, aan respectievelijk artiesten die zich tijdens hun carrière verdienstelijk hebben gemaakt voor de Nederlandse lichte muziek en aanstormend talent. Blijkbaar had ik een gaatje in mijn agenda en aangezien ik best van een feestje houd, leek het me toen geen gek idee om daar eens heen te gaan. Onze eindredacteur Mark, die ik onder het mom van ‘zo erg kan dat toch niet zijn’ mee had gesleurd, heeft het me volgens mij nog steeds niet vergeven.

Wat een poppenkast. Normaliter kan ik mijn weg in de muziekbusiness aardig vinden, maar hier voelde ik me totaal niet op mijn plaats. De zaal zat vol met bobo’s en vrouwen in galajurken die blijkbaar normale concerten en festivals zoveel mogelijk mijden. Ik kende er namelijk geen een. Ook op de afterparty werd die sfeer nog even doorgetrokken. Er werd gedronken, gelald en als het ergens niet over ging, dan was het muziek. We zijn, ondanks de open bar, binnen een half uur vertrokken.

Muziek is geen sport
Het nuttige aan de avond was dat ik mijn vooroordeel bevestigd zag worden: awardshows zijn er niet voor de muzikant of liefhebber, maar voor de mensen die geld aan muziek verdienen. Waarom zou je anders de ene band boven de andere zetten? Muziek is geen sport waar winnaar en verliezers in zijn. Ik ben gruwelijk verslaafd aan de muziek van Led Zeppelin, maar kan ook maar moeilijk zonder Queens Of The Stone Age. Het is fantastisch dat ik niet hoef te kiezen welke van die twee bands de beste is. Net zoals ik niet ga zeggen dat andere artiesten minder zijn, omdat ik daar toevallig niet zo van houd. Waarom zouden we dan in hemelsnaam een vakjury omarmen die dat wel doet?

Iggy-Pop-Waldorf-Astoria-Rock&Roll-Inductee

Too rich too be cool
Hier zie je het optreden dat Iggy And The Stooges gaven bij de toelating tot de Rock And Roll Hall Of Fame, ook zo’n fenomeen waarbij mensen uit het vak het nodig vinden te zeggen welke acts wel iets voor de muziekgeschiedenis hebben betekend en welke niet. Het filmpje legt precies de vinger op de zere plek. Iggy, wars van conventies en een rocker pur sang, speelt met The Stooges I Wanna Be Your Dog voor een publiek vol platenbonzen, hoge piefen en andere lui die grof geld verdiend hebben aan de muziekindustrie. Hij zingt alsof zijn leven ervan afhangt, danst voor het podium en probeert met man en macht het publiek enthousiast te krijgen. “Show me you’re not too rich to be cool”, roept Iggy nog. Het is dat een aantal muzikanten het podium oprent om er een feest van te maken, want de bobo’s zitten erbij als een stel zombies. Nee, dit zijn geen mensen die iets voelen bij muziek, tenzij het hun portemonnee raakt.

Poen
Ik moest aan deze twee momenten denken toen ik vorige week wat flarden van de Grammy Awards voorbij zag komen. Dat is misschien wel de grootste poppenkast. Eerlijk is eerlijk: ze kleden het leuk in. Er waren een paar fantastische collaboraties op het podium. Stevie Wonder deed mee met Daft Punk, Pharrell en Nile Rodgers, Metallica kreeg hulp van wonderpianist Lang Lang bij hun uitvoering van One en Ringo Starr en Paul McCartney deden een kleine Beatles-reünie. Maar toen als afsluiter een megaband met leden van Queens Of The Stone Age, Nine Inch Nails, Fleetwood Macs Lindsay Buckingham en Dave Grohl van Foo Fighters een werkelijk hoofdtollende show weggaf, werd maar weer eens duidelijk waar het allemaal om draait op zo’n avond. Halverwege het optreden schakelde men over naar een boodschap van de sponsors en begon de aftiteling. Nee, het gaat niet om de muziek bij awardshows, maar om de poen.

1 Reactie

  1. Whatsgoinon.nl 3 februari 2014 Reageer

    Mooi verhaal en de spijker op zn kop! Ik ben ook anti awards shows, Grammys, Oscars enz. De meeste neppe show vind ik de MTV awards. Een zender die nooit meer muziek draait en artiesten die mij niks zeggen. En dat is dan HET evenement van Europa. Hell no.
    Het zijn populariteitswedstrijden en het gaat om het geld en inderdaad allang niet meer om de muziek.
    Ik bepaal zelf wel wat goede muziek is, daar heb ik geen “vakjury” voor nodig.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.