Entrepreneurschap in de rockwereld: van Pono naar pijlen

Blog - rockzaken - Maynard James KeenanVorige maand ontvouwde Neil Young zijn plannen voor zijn bedrijf PonoMusic. De legendarische singer-songwriter klaagde een aantal jaren geleden in zijn autobiografie Waging Heavy Peace al steen en been over de armzalige geluidskwaliteit waar mensen tegenwoordig naar luisteren en besloot zelf actie te ondernemen. Het idee: een muziekspeler op de markt brengen en een muziekdienst starten waar je audiobestanden van uitmuntend kaliber kunt downloaden, zodat je songs kunt beluisteren zoals de muzikanten en producers ze in de studio hebben opgenomen. Om het geld bij elkaar te krijgen, werd er een crowdfund-actie begonnen via Kickstarter, waar mensen de PonoPlayer alvast kunnen bestellen. Het werd een daverend succes. Binnen een dag had PonoMusic de benodigde acht ton binnen. Inmiddels staat de teller op ruim 5,5 miljoen dollar, zonder dat er ook maar één PonoPlayer over de toonbank is gegaan.

Blijf bij je leest?
Het lijkt erop dat de entrepreneur in Young (en het team waarmee hij samenwerkt) een flinke geldbron heeft aangeboord. En dat in een markt die misschien niet heel ver van zijn normale broodwinning vandaan ligt, maar stiekem toch wel heel andere koek is dan platen maken en optreden. Schoenmaker, blijf bij je leest, zou je misschien denken en veel rockmuzikanten doen dat dan ook. Goed, er worden wat gezichten verbonden aan advertentiecampagnes, sommigen brengen een luchtje uit en qua merchandise wordt er spreekwoordelijk nog wel eens uit de band gesprongen, maar in de rockwereld blijven de muzikanten toch meestal vrij dicht bij hun corebusiness: hun muziek en hun merk. Tja, het kan natuurlijk een gevaarlijke combinatie zijn: rockmuziek en geld verdienen. Voor je het weet word je als vuige rocker niet meer als puur gezien als je flink wat centen verdient als zakenman. Dan word je door de boze buitenwereld al gauw als nep betiteld.

Gierend je saldo checken
Dat is in de hiphopscene wel anders. Een beetje rapper heeft een heel imperium dat ervoor zorgt dat de miljoenen dollars met kanonnen tegelijk op de bankrekening schieten. Neem Puff Daddy. De man mag dan wel om de haverklap zijn naam veranderen: als je zo’n goedlopend bedrijf hebt als hij snap ik wel dat je van gekkigheid niet meer weet wat je moet doen. Hij heeft een kledinglijn, een advertentiebureau, een geurtje op de markt, een paar restaurants en ga zo maar door. Tegenwoordig is zijn ‘cashcow’ zo’n 450 miljoen dollar waard. Jay-Z doet ook in kleding, distribueert dure wodka, heeft een groot aandeel in een honkbalclub en een productiebedrijf. Hij verdient misschien iets minder dan Puffy, maar veel is het niet. En dan hebben we het nog niet gehad over 50 Cent. Die bedacht ooit samen met het bedrijf Glacéau een vitaminedrankje. De zaak werd overgenomen door Coca Cola en de rapper kon dik honderd miljoen dollar op zijn rekening bijschrijven. Netto. Het bekendste voorbeeld is tegenwoordig Dr. Dre, die samen met Beats Music de gigantisch populaire hoofdtelefoonlijn Beats By Dre lanceerde. Loop over straat en je struikelt over de hippe jongeren met zo’n ding op hun hoofd. En Dreetje maar gierend van het lachen dagelijks zijn saldo checken.

Rockwereld introverter?
Nee, dan zijn ze in de rockwereld toch wat introverter als het om ‘money making’ gaat. Toch is er een aantal artiesten dat er een leuk bedrijfje naast het muzikantendom op nahoudt. Weliswaar niet van hetzelfde kaliber als hun grote rapvrienden, maar toch. Bruce Dickinson (niet deze natuurlijk, maar de frontman van Iron Maiden), bijvoorbeeld. Hij heeft zijn eigen vliegtuigmaatschappij, Cardiff Aviation. Sammy Hagar heeft twee fantastisch lopende resorts in Mexico en de Verenigde Staten, en had een tequila-merk waarvan hij zijn aandeel van tachtig procent een paar jaar terug verkocht voor tachtig miljoen dollar. Daar kun je vandaag de dag geen albums meer tegenaan verkopen. Linkin Park-frontman Chester Bennington heeft met twee vrienden zes verschillende tattooshops, Tool-zanger Maynard James Keenan heeft meerdere wijnplantages en Ted Nugent zijn eigen merk pijlen. Voor in een boog, om te jagen. En zo zijn er nog wel meer artiesten die rocken en daarnaast een bedrijf runnen.

Het draait om passie
Maar er is wel een verschil met de businessmen uit de rapwereld. De eerdergenoemde rockers hebben allen een zaakje dat te maken heeft met hun passie. Dickinson is een enthousiast piloot, Hagar houdt wel van een feestje, Bennington tatoeëert er lustig op los. Wie de documentaire Blood Into Wine heeft gezien, weet waar de werkelijke liefde van Keenan zit. En de wilde dieren die bij Nugent in de buurt bivakkeren, doen iedere avond even een schietgebedje. Ze runnen zaken die dicht bij hun belevingswereld staan, doen het bijna uit hobbyoverwegingen. Misschien dat ze er niet zo veel geld mee verdienen als de Puffy’s, Dre’s en Cents, maar als je je zakelijke neus kunt combineren met iets dat je leuk vindt, ben je goed bezig en kan er iets heel moois uitkomen. Vraag maar aan Neil Young over een paar maanden.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.