Het leven van een interviewer gaat over rozen, maar soms zit het tegen

Ryan_Bingham
Interviews verlopen meestal als volgt: ik neem plaats op een stoel tegenover een muzikant op wie ik een serie vragen afvuur, hij geeft braaf antwoord en ik keer huiswaarts met een rijkelijk gevulde tape. Ja, vaak verloopt dat vlekkeloos. Toch zit het soms, héél soms, een beetje tegen.

Als stagiair bij Lust For Life werd ik in juni 2012 direct op de proef gesteld. Ik interviewde in een Amsterdams café Romy Madley-Croft, zangeres van The xx. Lief meisje, zacht stemmetje. En ze wilde ook best praten. Zij was het probleem dan ook niet. Het probleem bevond zich een paar meter verderop achter de bar. Ondanks dat in het café hooguit twaalf mensen zaten – ik en de Engelse zangeres incluis – werden op een gegeven moment zeker twintig (!) cappuccino’s op rij getapt. Romy kon daar weinig aan doen, zij nipte met haar bleke gezicht braaf van een espresso en babbelde over Coexist, het behoorlijk saaie tweede album van The xx. Door de herrie van het cappuccino-apparaat moest ik al enige moeite doen om haar te volgen. Het grootste probleem ontvouwde zich echter thuis, toen ik de tape terugluisterde. Zeker tien minuten van het gesprek waren compleet weggevaagd door het helse geluid van het cappuccino-apparaat. Wel meteen een wijze les: schrijf bij interviews ook ouderwets mee met pen op papier.

De rauwe stem van Patrick Wolf
Het voorval met het kermende apparaat stelde weinig voor bij wat ik een aantal maanden later meemaakte. Het plan was dat ik in dezelfde week zowel Patrick Wolf als Ryan Bingham zou interviewen, beiden telefonisch. Het gesprek met Wolf stond als eerste op het programma. Het werd een interview dat ik niet snel zal vergeten. Ik werd gebeld door het label van de Britse singer-songwriter en met hem doorverbonden. Dacht ik. Ik vuurde enkele vragen af over zijn nieuwe plaat Sundark & Riverlight. In Wolfs opvallend rauwe stem hoorde ik enige twijfel, maar hij probeerde er het beste van te maken. Hij gaf braaf antwoord, zelfs toen ik ouwehoerde over een Spaanse gitaar in het nummer Together en het opnemen in Peter Gabriels Real World Studios. Laten we het houden op beleefdheid, want wat steeds meer tot mij begon door te dringen, was dat het misschien niet Patrick Wolf was wie ik aan de lijn had.

Fuck-up
Van deze gedachte was ik pas na een minuut of vijf overtuigd, waarschijnlijk omdat dat wel het laatste was wat ik had verwacht. Aan de hand van de antwoorden begreep ik dat ik een interview over Patrick Wolf hield met… Ryan Bingham. Een ‘fuck-up’ van het label, die beide artiesten aan de man probeerde te brengen, zo begreep ik later. Geluk voor mij was dat ik Bingham al jaren heel hoog heb zitten en zijn muziek om die reden goed ken. Schakelen was dus niet moeilijk, al heb ik wel de nodige zweetdruppels moeten laten. En ongetwijfeld had de countryrocker uit New Mexico het gevoel dat bepaalde vooroordelen over Nederland kloppen en dat de journalist aan de andere kant van de lijn knetterstoned was met zijn zweverige vragen.

In de week waarin Ajax werd uitgeschakeld in de Champions League, is het goed er een fameuze uitspraak van Johan Cruijff bij te pakken: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. En inderdaad, ook dit incident met Patrick Wolf die Ryan Bingham bleek te zijn, heeft een prettige kant. De Engelse labelmanager van de twee zangers heeft namelijk gezegd dat, mocht hij me ooit tegenkomen, hij me op zijn minst ‘een aantal bier naar keuze’ verschuldigd is. Daar kan ik het moeilijk mee oneens zijn.

2 Reacties

  1. Opa 13 december 2013 Reageer

    `Mooie verhalen, Sven ! (Ik heb het van niemand vreemd !

    Mooie verhalen ,Sven ! (ik heb het van niemand vreemd !)

  2. Patrick Heemskerk 13 december 2013 Reageer

    Haha leuke verhalen! Goed idee zo’n blog. Meer van dit aub haha

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.