Hommage of rip-off?

blogfoto

Ik ga iets doen wat ik tot gisteren nooit van mezelf had verwacht: ik neem het op voor enkele artiesten die (nog altijd) mijn humeur goed weten te verpesten met hun verschrikkelijke muziek. Dit naar aanleiding van een rechtszaak in Amerika over het nummer Blurred Lines van de hedendaagse popsterren Robin Thicke en Pharrell Williams, dat verdacht veel zou lijken op het 38 jaar oude Got To Give It Up van soullegende Marvin Gaye.

Nu had ik hier tot gisteren eerlijk gezegd helemaal niets van meegekregen en in eerste instantie verraste het me vooral dat iemand die verantwoordelijk is voor zo’n bizar slecht nummer – dat alleen maar een excuus lijkt om wat leuke blote dames in een videoclip te laten paraderen – voor dit wanproduct ook nog eens moet pikken uit het werk van een andere, meer getalenteerde artiest. Maar nadat ik de twee nummers in kwestie even met elkaar vergeleek, verbaasde ik me er meer over dat er bijzonder weinig overeenkomsten zijn tussen de melodieën van Blurred Lines en Got To Give It Up. Helemaal geen, eigenlijk. Tuurlijk, de baslijn lijkt een inspiratie voor Thicke’s schunnige hitje, maar om daar nou iemand voor aan te klagen…

Maar dat gebeurde dus wel. Sterker nog, Thicke en Williams moeten van de rechter maar liefst 7,3 miljoen dollar betalen aan de nabestaanden van Marvin Gaye. En daar blijft het niet bij, want inmiddels liet een advocaat van de familie weten dat men de verkoop van Blurred Lines helemaal wil blokkeren. En dat voor een nummer dat eerder een goedbedoelde, ultra-inferieure hommage aan Got To Give It Up lijkt dan een duidelijk geval van plagiaat. Social media stroomden vol met reacties van vaak verontwaardigde mensen die wel of niet iets met Thicke’s muziek hebben. ‘Een zwarte dag voor de popmuziek’, klonk het regelmatig. De grote vraag luidt natuurlijk: waar gaat dit heen?

Extra auteursvermelding
Als groot liefhebber van onder meer Led Zeppelin en Bob Dylan weet ik maar al te goed dat er vaker controverse is ontstaan over het ‘stelen’ van elementen uit andermans nummers. Een bekend voorbeeld: niet zo lang geleden besloten familieleden van wijlen Randy California (van de zeer onderschatte band Spirit) alsnog Led Zeppelin aan te klagen vanwege de gelijkenissen tussen Stairway To Heaven en Taurus van Spirit. En je hoeft geen enorme muziekkenner te zijn om de invloeden op Dylanplaten als Modern Times (2006) en Tempest (2012) te ontwaren. Zonder dat de meester daar miljoenen voor hoeft op te hoesten of een extra auteur in de credits moet vermelden, overigens.

Dat laatste moet de Britse popzanger Sam Smith wel doen, want het refrein van zijn jammerballad Stay With Me zou erg lijken op I Won’t Back Down van Tom Petty. Nu heb ik die klassieker helemaal te pletter gedraaid, maar ook in deze zaak kan ik niet anders concluderen dan dat de zogenaamde gelijkenissen tussen de twee nummers behoorlijk vergezocht zijn. Toch worden zowel Petty als ELO-frontman Jeff Lynne vanaf nu vermeld als co-auteurs van dat Stay With Me. Ik zou er in hun plaats juist alles aan doen om níet de geschiedenis in te gaan als medecomponist van zo’n draak van een nummer, al zou ik er nog zoveel centjes mee opstrijken.

‘Muzikaal ongelukje’
Tom Petty liet in een reactie weten dat hij Smith niets kwalijk neemt en dat er sprake was van een ‘muzikaal ongelukje’. “Ik wens Sam het beste voor zijn verdere carrière”, sluit de zanger af. Sympathiek van hem! Ondertussen lijkt Petty zelf ook niet helemaal onschuldig als het gaat om het ‘lenen’ uit andere songs, zoals een parodiefilmpje van Funny Or Die op een, toegegeven, niet bijzonder hilarische wijze aantoont. Want moet deze oude held ook niet songcredits gaan delen met Bob Marley, Blue Ӧyster Cult en anderen? Oordeel zelf na het bekijken van de video hieronder…

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.