Ik zou het graag eens voelen, Sam

Sam-Cooke3web

Elk jaar bezoek ik ruwweg 25 concerten en ieder jaar zitten er een paar geweldige optredens tussen. Afgelopen jaar genoot ik vooral van De Kift in de Patronaat, Calexico in Tivoli, Phosphorescent in Bitterzoet en Built To Spill in datzelfde Amsterdamse zaaltje. Mij hoor je dus niet klagen over wat ik zie optreden in Nederland, wel over wat ik niet zie: soul. Soul is grotendeels verleden tijd en dat is jammer voor mij, want mijn favoriete live-albums zijn soulplaten.

Afgelopen zomer zag ik Charles Bradley op North Sea Jazz. Een geweldige, energieke show die me deed beseffen hoe jammer het is dat ik maar zeer zelden een souloptreden bijwoon. De oorzaak is duidelijk: de soul zoals we die in de jaren zestig en zeventig kenden, is eigenlijk al lang niet meer. Uitzonderingen als Charles Bradley en Sharon Jones daargelaten. De hedendaagse soul wordt r&b genoemd en klinkt wezenlijk anders. Dat is niet erg – ik luister graag naar Janelle Monáe, Frank Ocean en D’Angelo – maar mijn ziel heeft ook old school soul nodig.

Wat betreft rock & roll kom je anno 2014 nog wel aan je trekken. Niet alleen zijn er genoeg bands die teruggrijpen naar het geluid van vroeger, ook staat een aantal rockgrootheden nog altijd gewoon op het podium. Bob Dylan, The Rolling Stones, The Who, Black Sabbath, ik noem maar wat namen. Oké, die generatie sterft langzaam uit, maar dat stelt weinig voor vergeleken bij de soul. Van de grootste soulhelden zijn er nog maar weinig over. Sam Cooke, Otis Redding, Curtis Mayfield, Donny Hathaway, James Brown en Isaac Hayes: het lijkt wel alsof soul slecht voor de gezondheid is en Stevie Wonder en Aretha Franklin de uitzonderingen op de regel zijn. Die laatste twee werken allebei aan een nieuw album.

Helaas hebben zich voor oude helden als Cooke, Mayfield en Brown geen opvolgers aangediend. Voor thuis is dat niet zo erg. Eén druk op de knop en ik luister naar The Baby Huey Story (Baby Huey), Innervisions (Stevie Wonder) of Stand! (Sly & The Family Stone). Maar wil ik live echte soul of funk op mijn bord krijgen, dan kan ik beter niet op de gok naar Amsterdam gaan. De kans dat in Paradiso of de Melkweg toevallig een soulzanger staat, is waarschijnlijk kleiner dan de kans dat Pussy Riot mag optreden tijdens de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Sotsji.

Het is niet zo dat ik het niet begrijp. Muziek ontwikkelt zich, zegt men, en dus is het logisch dat ook zwarte zangers niet hetzelfde klinken als veertig of vijftig jaar geleden. Ik neem het niemand kwalijk. Ik ben niet boos op Maxwell omdat hij niet klinkt als Curtis Mayfield. Of nou ja, een klein beetje boos dan. Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ik zielig ben, aangezien ik in de jaren zestig, zeventig en tachtig nog niet bestond. Pure droevenis. Charles Bradley bood vorig jaar in Rotterdam een beetje troost, maar dat was een incidenteel souloptreden. Voor dat soort optredens kan ik verder alleen maar jaloers zijn op de mensen die ooit Donny Hathaway zagen optreden. En op de mensen die in 1963 opgezweept werden door Sam Cooke in The Harlem Square Club in Miami.

Ja, dat was nog eens een artiest. Natuurlijk ook niet iemand die wekelijks langskwam in het café om de hoek, maar als ik zin heb in zelfmedelijden denk ik graag van wel. Om vervolgens te bedenken wat ík zie als ik naar een kroeg met livemuziek ga. Dan zie ik een man op het podium die de broer van Raymond van Barneveld had kunnen zijn. Of een vrouw die de zus van Anita Meyer had kunnen zijn. Of Anita Meyer gewoon ís. Als dat tuig begint te zingen, gooi ik snel een glas bier in mijn gezicht zodat mijn vrienden niet zien dat ik een beetje moet huilen. Ik denk dan aan Sam Cooke. ‘Don’t fight it, don’t fight it, feel it’, hoor ik hem in gedachten zingen. Graag Sam. Ik zou het graag eens voelen, maar vanavond zet ik even mijn gevoel op nul, als je het niet erg vindt.

1 Reactie

  1. donny h. 24 januari 2014 Reageer

    Het is hier gezellig jein heaven dankzij jouw stuk. Iedereen loopt hier met een glimlach op zn porem. Maargoed, ik neem er nog 1 hoor!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.