Lang leve de maxiversie

Donna Summer Maxi

Long version, maxi version, extended mix, 12” remix… als liefhebber van de betere jaren tachtig-pulp zijn dat termen die mijn hart sneller doen kloppen. Je favoriete muziek kan immers niet lang genoeg duren. Een creatief gemaakte maxiversie van een mooi nummer is voor mij dan ook simpelweg verlengd genot.

De maxiversie begon te floreren nadat eind jaren zeventig de maxisingles in opkomst kwamen: singles op lp-formaat die meestal op 45 toeren werden afgespeeld. Het belangrijkste voordeel daarvan was dat de groeven breder gesneden konden worden (waardoor een betere geluidskwaliteit ontstond), maar samenvallend met de opkomst van het discogenre werd het formaat ook steeds meer gebruikt om extra lange mixen op te zetten waar men in de clubs op  kon dansen. Niet veel later begonnen deze maxi’s (eveneens binnen andere muziekstijlen) ook een commercieel fenomeen te worden

Wat mij zo aanspreekt in deze 12”-mixen? Dat lijkt me logisch: er gaat toch niets boven een heerlijk uitgesponnen stuk van je favoriete muziek? Een creatief gemaakte maxiversie stelt de luisteraar bovendien in staat elementen in de muziek te horen die eerder niet duidelijk waren: een onbekend instrumentaal stuk, een andere opbouw of zelfs een complete extra zanglijn. Voor de fan is een lekker lange mix een ultiem genot.

Hemels voor de liefhebbers dus, maar ongetwijfeld een minutenlange strijd voor degenen die niet van de betreffende muziek houden. En ook de uitvoerende bands hadden het niet altijd makkelijk: zo klaagde Duran Duran-drummer Roger Taylor (niet te verwarren met zijn collega bij Queen) in een Classic Albums-documentaire dat hij zo’n hekel had aan het opnemen van 12”-versies, omdat de band waarde hechtte aan het live inspelen van partijen en destijds nog niet de technische mogelijkheden had om fouten te corrigeren. In de praktijk kwam het er dus op neer dat hij een drumpartij van misschien wel acht minuten foutloos moest inspelen.

Een dergelijke werkwijze leidde er in ieder geval wel toe dat de resulterende versies echt wat toevoegden aan het origineel, zoals dat bij de maxi’s van Duran Duran zeker het geval was. Dat kan niet voor alle bands gezegd worden: soms werd er zo slecht geknipt dat instrumenten ineens wel heel abrupt uitvielen of binnenkwamen. Ook heb ik eens jarenlang gezocht naar een zeldzame 12” van een obscure Italiaanse synthesizeract, om er uiteindelijk vele euro’s armer achter te komen dat na het tweede refrein het nummer gewoon nog een keer bij het begin begint. Dan kan je wel blij zijn dat je een twee keer zo lange versie te pakken hebt, maar muzikaal heb je daar verder natuurlijk geen klap aan.

In de loop van de jaren tachtig lieten steeds meer acts hun 12”-versies maken door externe mixers (liefhebbers herinneren zich ongetwijfeld namen als Jellybean en Shep Pettibone). Deze bleven echter qua sound dicht bij het origineel. Dat veranderde met de opkomst van de housemuziek: de remixcultuur floreerde inmiddels en maxi-singles bevatten vanaf dat moment vaak monotoon voortbonkende mixen waar met een flinke dosis geluk (en een extreem goed muzikaal oor) misschien nog net één element van het oorspronkelijke nummer in teruggevonden kan worden. En dat is jammer. Zeker ook nu de single als fysiek medium zo goed als verdwenen is, lijkt de traditionele maxiversie tot het verleden te behoren. Af en toe verschijnt er nog een leuke (Stromae maakte vorig jaar een topmaxi van zijn hit Papaoutai) en die koester ik dan maar. Lang leve de maxiversie!

3 Reacties

  1. Herman Kamstra 24 juni 2014 Reageer

    Prachtig die langere uitvoeringen. Ben zelf al jaren de gelukkige eigenaar van een collectors item: The Bee Gees ESP The Arthur Baker remixes.

  2. vincent 24 juni 2014 Reageer

    Duran Duran heeft inderdaad geweldige 12 inches gemaakt, waarbij de bass partijen ook vaak een prominente rol spelen. Tijdloos genot.

  3. Peter van Roomen 23 september 2014 Reageer

    Mooi stuk over zeker het mooiste wat er in de muziek bestaat de lange 12inch mix. Wil nog even aanvullen dat er tegenwoordig steeds meer “nieuwe” lange versies gemaakt worden van oude disco nummers en ook popsongs door o.a. Tom Moulton, John Moralis, Mike Maurro en Jimmy Michaels Nummers van o.a. Beegees, Trammps, Diana Ross en nog vele andere worden m.b.v master tapes uitgewerkt tot een nieuwe lange mix in oude stijl zonder extra instrumenten toe te voegen echt mooi. Zelfs van Queen, Eagles, Police, Blondie, Barry Manilow zijn nu mooie maxi versies te vinden.Ik zoek elke dag naar “nieuwe” maxi versies

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.