Maestro Morricone

Morricone

Bij Ennio Morricone, die afgelopen zondag een erg indrukwekkend concert gaf in een uitverkochte Ziggo Dome, denk je niet snel aan rock & roll. Toch uitten bands als Metallica en Ramones respect voor de oude filmmuziekmeester door zijn composities te verweven in hun shows en werkten andere giganten uit de rock (Morrissey, Eddie Van Halen) zelfs met de componist samen.

“Hij zal The Godfather toch wel spelen?”, hoor ik iemand bij de bar voor aanvang roepen. Nee, de score van die maffiaklassieker is nou net niet van Morricones hand, maar verder componeerde de 86-jarige Italiaan de soundtracks voor honderden films uit eigen land en ver daarbuiten. Daar zitten zowel op muzikaal als cinematografisch vlak een heleboel draken tussen, maar uiteraard ook genoeg titels die een beetje filmliefhebber wel in de kast heeft staan en die in alle gevallen mede dankzij de inspanningen van de oude meester zo onvergetelijk zijn. Om even zo vrij te zijn mezelf te citeren uit de Lust For Life-recensie van de recente, zorgvuldig samengestelde 3cd-set Ennio Morricone Collected: “De onvergetelijke thema’s roepen bij filmkenners bijbehorende beelden op van onder meer de shootouts-in-extreem-closeup in Sergio Leones ‘Dollars-trilogie’, de door bruut geweld geteisterde straten van Pontecorvo’s The Battle Of Algiers, het groots in beeld gebrachte platteland van Bertolucci’s Novecento en de paradijselijke watervallen uit The Mission.” Dat er zondagavond geen beelden uit die klassiekers getoond worden op de grote schermen, maakt voor ondergetekende dan ook niet uit.

Het aanzicht van zo’n deftig orkest met daarachter een veelkoppig koor in de volle Ziggo Dome is even wennen voor iemand die doorgaans vooral (classic) rockshows bijwoont, maar deze avond zal me ongetwijfeld net zo lang heugen als de beste van die meer gitaargeoriënteerde concerten. Hoewel sopraan Susanna Rigacci de hoogste noten in het allermooiste Morricone-stuk A Fistful Of Dynamite lijkt te ontwijken (de originele vocaliste Edda Dell’Orso benader je dan ook niet zomaar), voel ik mijn ogen op meerdere momenten waterig worden – ja, dat mag u best weten – tijdens een blok thema’s uit het epos Once Upon A Time In America, de melancholisch stemmende pianomuziek uit Cinema Paradiso en natuurlijk dat schitterend aanzwellende Once Upon A Time In The West. Bovendien kan voor mij persoonlijk de avond niet beter beginnen dan met het suspensegeladen introdeuntje uit The Untouchables, al járen mijn favoriete film aller tijden. Wat mij betreft had Morricone nog wel even door mogen gaan met de hoogtepunten die hij deze twee uur achterwege liet: Novecento, Queimada!, My Name Is Nobody, Days Of Heaven, enzovoort.

‘We All Love Morricone’
Maar om terug te komen op de ogenschijnlijk dikke scheidslijn tussen rock en klassieke filmmuziek: Morricone, die zelf ook een singlehit had met het eerder genoemde Once Upon A Time In The West-thema, heeft natuurlijk wel degelijk een invloed gehad op latere muzikanten in uiteenlopende genres (en er zelfs mee samengewerkt). Neem The Ecstasy Of Gold uit The Good, The Bad And The Ugly, dat zelfs twee keer aan bod kwam afgelopen zondag en allerlei rappers door de jaren heen bruut verkrachtten, eh… sampelden. Bands als Metallica en Ramones verwerkten het stuk bovendien in hun setlists. Veelzeggend is ook het bestaan van de cd We All Love Morricone, waarop uiteenlopende namen als Celine Dion en Herbie Hancock zich wagen aan eigen interpretaties van de composities. Zo ook Bruce Springsteen, die dankzij zijn instrumentale gitaarversie van Once Upon A Time In The West in 2007 zelfs een Grammy Award in zijn handen gedrukt kreeg.

Een ander mooi voorbeeld is het lied Here’s To You, in Nederland een van de bekendste nummers van folk-icoon Joan Baez. Ze schreef en zong de tekst bij een pakkende melodie van Morricone voor de soundtrack van de film Sacco E Vanzetti uit 1971 (waarop ze overigens ook meedoet in The Ballad Of Sacco And Vanzetti). Here’s To You vormde afgelopen zondag een van de toegiften tijdens Morricone’s show in Ziggo Dome, waarbij uiteraard niet Baez zelf maar het koor de tekst van het beladen lied zong.

Tenslotte nog een bijzondere samenwerking tussen de componist en twee ware rockiconen: Roger Waters en Edward Van Halen. Voor de bij vlagen indrukwekkende film The Legend Of 1900 van Giuseppe Tornatore uit 1999 gebruikte de voormalige Pink Floyd-bassist/zanger de hoofdmelodie van de score en schreef hij de tekst van het uiteindelijke lied dat over de end credits gegoten is: Lost Boys Calling. Een prachtig, helaas vrij onbekend stuk muziek met twee fraaie gitaarsolo’s van Van Halen.

En zo zijn er natuurlijk nog veel meer bands en artiesten die zich – al dan niet opzichtig – lieten inspireren door de meester. Het mag duidelijk zijn: de maestro stond afgelopen weekend dan misschien wel voor een klassiek orkest te dirigeren, stiekem gaan Morricone en rock & roll best goed samen!

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.