Muzikale opvoeding

Guns N Roses

Er is vast ooit onderzoek naar gedaan, maar volgens mij klopt de volgende stelling heel aardig: het grootste deel van je muzieksmaak wordt bepaald gedurende je jeugd en adolescentie. In mijn geval begon het allemaal al betrekkelijk vroeg, omdat mijn ouders allebei niet vies waren (en zijn) van een stukje muziek. Jammer alleen dat vooral de smaak van mijn moeder enigszins te wensen over liet. Zo heb ik eeuwenlang tijdens familiefeestjes moeten aanhoren hoe leuk het toch wel was dat Martinnetje meedanste op Benny Neymans wereldhit Ik Weet Niet Hoe. Ook de Amsterdamse rijmwoordenboekdichter André H, Koos ‘Ik Verscheurde Je Foto’ Alberts en de Brabantse klaagblondine Corry Konings werden mij als klein ventje door de strot geduwd.

CCR en Marten Toonder
Het is eigenlijk een godswonder dat ik die periode überhaupt overleefd heb, maar dat is grotendeels te danken aan de felrode draagbare platenspeler die ik kreeg toen ik een jaar of acht was. Mijn vader luisterde destijds namelijk wel ‘aardige’ muziek, variërend van Fleetwood Mac tot Beatles en van Foreigner tot Rolling Stones. Vooral Creedence Clearwater Revival en Slade maakten grote indruk  op me en die platen draaide ik dan ook grijs op mijn pick-up – evenals een luister-lp van Marten Toonders Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel, maar dat terzijde. Een paar jaar later kreeg ik, voor mijn dertiende verjaardag, een heuse stereotoren, inclusief cd-speler en cassettedeck. Intussen had ik Queen ontdekt en dus vroeg ik mijn ouders om de Greatest Hits-plaat van Freddie en co, maar om een of andere obscure reden werd ik opgezadeld met Waking Up The Neighbours van Bryan Adams, die toen net een immense hit scoorde met (Everything I Do) I Do It For You uit film Robin Hood: Prince Of Thieves. Ik zie mezelf nog steeds tegelijkertijd verbijsterd en woest naar mijn ouders kijken: had ik gevraagd om kleffe rock voor mannen van middelbare leeftijd? Kon ik me niks van herinneren.

Teenage angst
Eenmaal uitgehuild schraapte ik al mijn verjaardagscentjes bij elkaar en spoedde ik me naar de platenzaak. De maanden daarvoor had ik via de radio en MTV (dat nog muziek uitzond in plaats van verschrikkelijke reality-meuk) diverse interessante dingen ontdekt en uiteindelijk liep ik de deur uit met drie albums: Use Your Illusion I van Guns N’ Roses, het titelloze zwarte album van Metallica en Nirvana’s Nevermind. Het waren de eerste bands die ik zelf ‘ontdekte’, en vooral voor Guns N’ Roses en Nirvana zal ik de rest van mijn leven een zwak hebben – of dat nu terecht is of niet. Hetzelfde geldt voor de bands die ik in de jaren erna, van mijn dertiende tot mijn zestiende, ontdekte: Pearl Jam, Radiohead, The Smashing Pumpkins. Vooral Mellon Collie And The Infinite Sadness van de Pumpkins vond ik briljant, maar als ik er anno 2014 op terugkijk, zie ik echt wel wat mindere puntjes: 28 songs verdeeld over twee cd’s is misschien wat (te) pretentieus en de ‘teenage angst’ in Billy Corgans teksten is achteraf gezien ook wel wat sneu. Maar dat boeit niet. Waar het om gaat, is het gevoel dat de muziek destijds bij me teweeg bracht – en datzelfde gevoel krijg ik nog steeds als ik die plaat opzet.

Koude rillingen
In de jaren erna heb ik nog genoeg goede muziek gehoord en ook nu nog is er regelmatig een ‘nieuwe’ band of artiest die me weet te raken. Onlangs ontdekte ik bijvoorbeeld de IJslandse singer-songwriter Ásgeir Trausti, die met In The Silence een prachtig album heeft gemaakt. Maar hoe goed, mooi of emotioneel zo’n plaat ook is, uiteindelijk zijn het Billy Corgans getergde ‘Despite all my rage I am still just a rat in a cage!’ en de waanzinnige gitaarsolo van Slash in November Rain die me tegelijk koude rillingen over mijn rug en een grijns op mijn gezicht bezorgen. En dat zullen ze altijd blijven doen.

3 Reacties

  1. Ruud Besseling 17 januari 2014 Reageer

    En zo hebben we zonder elkaar te kennen veel gemeen. Prachtige periode om als klein ventje muziek te ontdekken.

    Schreef dit medio 2012 over ook zo’n mooie herinnering:

    http://worldofruud.blogspot.nl/2012/06/de-cassette-en-t-potlood.html

    Mvg,
    Ruud

  2. Dave van der Spank 17 januari 2014 Reageer

    Dank je Martin – ik zit nu voor het eerst ooit te luisteren naar de songs van de Pumpkins, met veel plezier!!

    • Martin C 20 januari 2014 Reageer

      Kijk, en daar doen we ‘t dus allemaal voor ;)

      Ze hebben veel moois gemaakt, dus geniet ervan!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.