Ode aan de miskoop

Ode aan de Miskoop

Eens in de zoveel tijd – meestal betreft het een druilerige zondag – ruim ik een middag in om ouderwets mijn platencollectie door te spitten, op zoek naar vergeten pareltjes. Gewoon op goed geluk wat vinyl en cd’s uit de kast rukken, het geluid op ‘fuck you-volume’ zetten en ondertussen hartstochtelijk vals meeblèren terwijl ik de afwas of een ander vervelend rotklusje doe: stiekem kan ik mezelf geen groter plezier doen. 

Afgelopen week was het weer eens zover. Ik koos opzettelijk een paar albums uit die al sinds lichtjaren de binnenkant van hun hoes niet verlaten hadden, maar tot mijn stomme verbazing kon ik ze nog immer woord voor woord en van begin tot eind meezingen. Klassiekertjes misschien? Niet eens! Terwijl ik de aangekoekte vaat met sop en borstel te lijf ging, sloeg ik aan het denken. Van hoeveel hedendaagse releases ken ik over vijftien jaar de teksten nog steeds uit mijn kop? Wel, bitter weinig, gok ik zo.

Geldgebrek
Maar waarom dan? Is het gros van de muziek nu slechter? Was vroeger dan echt alles beter? Klinkklare onzin natuurlijk, want goede muziek is van alle tijden – net zoals kutmuziek overigens. Nee, het antwoord zit hem in de geïnvesteerde tijd. Als jong kereltje had ik (net zoals alle jonge kereltjes) een chronisch geldgebrek. Hier en daar werden er wel eens wat folders bezorgd of een auto gewassen, maar heel veel zoden zette dat niet aan de dijk. De aanschaf van een nieuw plaatje was zodoende een zeer weloverwogen keuze, want het kon wel even duren voordat ik weer genoeg geld bij elkaar geschraapt had om de gang naar mijn favoriete platenboer te maken. Des te groter was de teleurstelling wanneer ik thuis het glinsterende ronde schijfje aan mijn cd-speler voerde en tot de conclusie kwam dat de plaat in kwestie eigenlijk helemaal niet zo goed bleek te zijn…

Obscure fanzines
Van tevoren een band of plaat checken was er vaak ook niet bij. Internet bestond nog niet en mijn vrienden hadden andere interesses. Oké, een enkele keer leende ik wel eens een cd’tje bij de bieb, maar dat was het dan ook wel. Zodoende liet ik me bij mijn keuzes vooral leiden door de bedanklijstjes in de sleeves van mijn lievelingsalbums en recensies in tijdschriften en obscure fanzines. Geregeld leidde dat tot mooie vondsten, maar het leverde dus evengoed albums op die me – op zijn zachtst gezegd – niet onmiddellijk in euforie deden ontsteken. Toch gunde ik ook de miskopen hun draairondes terwijl ik het bijbehorende boekje volledig uitspelde, simpelweg omdat ik mijn geld er toch al aan uitgegeven had. Daarnaast wilde ik graag begrijpen waarom anderen deze plaat of band wél zo geweldig vonden. Zag ik wellicht iets over het hoofd? Soms bleek een album uiteindelijk een langzame groeibriljant waarbij het kwartje pas weken na aanschaf viel, terwijl andere platen mij ook na herhaaldelijk draaien de spreekwoordelijke pies niet lauw konden maken. Desalniettemin gaf ik ze allemaal toch een eerlijke kans.

Jammer
Hoe anders is dat vandaag de dag? Op de goeie gok een plaat aanschaffen is er praktisch niet meer bij, nu YouTube, Spotify, iTunes, Deezer, Soulseek en de vele torrentsites slechts een paar muisklikken verwijderd zijn. Voordat je tot aanschaf overgaat check je even een paar liedjes hier, wat clipjes daar, en aan de hand daarvan trek je wel of niet je digitale of fysieke portemonnee. Zelf maak ik me er net zo goed schuldig aan. Grijpt een album je niet direct bij je kladden? Hup, door naar de volgende, soms zelfs zonder dat de plaat ooit een volledige draaironde gemaakt heeft. Logisch ook, want wie wil er nou zijn zuurverdiende centen en kostbare tijd in een slechte plaat investeren? Via het razendsnelle internet word je continu gebombardeerd met nieuwe releases en het aanbod is gewoonweg te groot om een mindere titel écht de kans te gunnen om zijn geheimen prijs te geven.

Een echte miskoop heb ik zodoende al sinds lange tijd niet meer gedaan en stiekem vind ik dat jammer. Niet omdat ik zo graag naar slechte muziek luister – hoewel sommigen op de LFL-redactie dat ongetwijfeld tegen zullen spreken – maar omdat het de goede albums juist nog zoveel beter maakt. Zonder dalen geen pieken, om er maar eens een cliché tegenaan te gooien. Dus: heeft er iemand nog een kutplaat in de aanbieding? Ik hoor het graag!

2 Reacties

  1. Whatsgoinon.nl 6 januari 2014 Reageer

    Leuk stukje! Heel herkenbaar ook!

  2. Willem 6 januari 2014 Reageer

    Sorry, maar een lichtjaar is een maat van afstand, niet van tijd. Verder een erg mooi en leuk stukje om te lezen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.