Overleden held

Nirvana foto (2)

Ik schreef het een paar maanden geleden al: muzikale smaak wordt volgens mij grotendeels gevormd tijdens de tienerjaren. Juist in die periode van het leven is een mens zeer ontvankelijk voor nieuwe invloeden – muziek incluis – en (een deel van) die smaak blijft de rest van je leven hangen. Voor mij persoonlijk betekent dat dus dat ik tot het einde der tijden Guns N’ Roses en The Smashing Pumpkins zal draaien, maar ook Nirvana stond destijds hoog op mijn lijstje. Vandaag (5 april) is het precies twintig jaar geleden dat Kurt Cobain zelfmoord pleegde. Een zwarte dag die ik me nog verrassend goed herinner – evenals de periode ervoor, toen ik Nirvana ontdekte.

Top 40
Het was eind 1991, ik was een jaar of twaalf, en een van mijn favoriete bezigheden was het opnemen van leuke liedjes die tijdens de Top 40 op de radio voorbijkwamen. Elk weekend zat ik, gewapend met een lijstje met daarop de namen van de hits die de uren erna gedraaid zouden worden, naast mijn cassettedeck, in de hoop dat ik een paar mooie songs aan mijn verzameling zou kunnen toevoegen – mochten die nare presentatoren er nu eens niet doorheen ouwehoeren. Opeens, na uren van muzikale ellende (denk: Mannenkoor Karrespoor, 2 Unlimited en André van Duijn), werd ik volledig weggeblazen. Een waanzinnige introriff, beukende drums, oprechte woede in de stem van de zanger: wat was dit in godsnaam? Dat vroeg mijn bezorgde moeder zich ook af op dat moment, vooral toen ze aan de uitdrukking op mijn gezicht al zag dat ik voorgoed verkocht was. Het nummer in kwestie: Smells Like Teen Spirit, de doorbraakhit van Nirvana. Uiteraard zo snel mogelijk van mijn zakgeld het album Nevermind aangeschaft, wat zowaar minstens zo indrukwekkend bleek als de single.

Sindsdien was ik fan – van de band, maar eigenlijk vooral van die eigenzinnige frontman Kurt Cobain. Charismatisch was Kurt zeker, maar hij had op z’n zachtst gezegd ook zijn issues, al zie je dat als jonge fan natuurlijk niet zo snel. Zijn ouders waren gescheiden toen hij nog jong was en hij had geen gemakkelijke schooltijd, maar het waren vooral zijn gezondheidsproblemen – en het daaropvolgende drugsgebruik – die resulteerden in de zelfmoord op 5 april 1994.

Huilen
Ik heb geen krankzinnig goed geheugen, maar ik weet tot op de dag van vandaag nog hoe ik me voelde toen het nieuws op 8 april naar buiten kwam. Ik kwam net thuis van school, wilde mijn fiets parkeren in de schuur en mijn vader, die in de tuin aan het werk was, vertelde me tussen neus en lippen door: “Je grote held is overleden”. Dan kun je nog zo’n stoere puber van veertien zijn, dat wordt gewoon huilen als een klein kind. Maar ergens is het ook wel mooi, dat muziek – want daar draait het natuurlijk in eerste instantie toch echt om – zo’n reactie bij je kan opwekken.

Goed, het verhaal dat volgt, is bekend. Nirvana was al groot, maar mede ‘dankzij’ de dramatische dood van Kurt – net als al die andere muzikale helden werd hij niet ouder dan 27 – is de band legendarisch geworden. Maar voor mij persoonlijk zal Nirvana nooit de band zijn van die zanger die zich door z’n kop schoot, maar de band die mij volslagen van m’n sokken blies toen ik als twaalfjarige aan de radio gekluisterd zat. En dat tot op de dag van vandaag nog steeds doet.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.