Mike Oldfield in de jaren ’80: hoge pieken, diepe dalen

Voor Mike Oldfield is 1984 het jaar dat hem bijna de kop kost. De problemen beginnen eigenlijk al een jaar eerder. De Britse muzikant heeft zijn contract met Virgin bijna uitgediend. Richard Branson, de eigenaar van de platengigant, heeft nog twee albums van hem tegoed. Aangezien hij net een wereldhit heeft gescoord met Moonlight Shadow, een lichtvoetig deuntje dat gezongen wordt door Maggie Reilly, lijkt het Oldfield een uitgelezen moment om dat oude contract eens open te breken.

Een venijnig juridisch steekspel volgt, waarbij beide partijen een legertje managers en advocaten in stelling brengen. Wekenlang gesteggel levert een verbeterd contract op, al raakt de relatie tussen Oldfield en zijn ontdekker Branson er wel voor jaren door bekoeld. De keerzijde is dat de muzikant een fors bedrag aan tekengeld toucheert. Omdat hij daar liever geen belastingen over afdraagt, besluit hij met zijn familie voor een jaar uit Engeland weg te gaan. Oldfield zal uiteindelijk het grootste deel van de tijd hoog in de Zwitserse Alpen doorbrengen.

Wel is Branson nog zo vriendelijk om hem te koppelen aan David Puttnam, een Britse producent die bezig is met het maken van de film The Killing Fields. Het verhaal van twee journalisten die in Cambodja verzeild raken terwijl er een volkerenmoord plaatsvindt, wordt opgenomen in Thailand. Oldfield stemt toe om er de muziek voor te maken, al is het maar om de nog altijd bittere smaak van Tubular Bells weg te spoelen (zijn wereldhit die, zonder dat hij er iets over te zeggen had, gebruikt werd voor de occulte film The Exorcist).

Oldfield gaat manmoedig aan de slag, waarbij hij op gezette tijden gevoerd wordt met beelden die vanuit Azië worden overgevlogen – de opnames zijn nog altijd in volle gang. Ondertussen wordt er een Europese tournee opgezet, die in augustus afgetrapt zal worden. Die concertreeks is niet compleet zonder een splinternieuw studioalbum. Na het afleveren van de soundtrack gaat Mike Oldfield koortsachtig aan het werk voor een regulier album. “De lade met liedjes was echter behoorlijk leeg”, zegt hij in zijn autobiografie Changeling. “De nummers die terecht kwamen op Discovery waren het resultaat van hard werken, al werd ik wel geholpen door een omgeving als uit een prentenboek.”

Paniek
De besneeuwde bergtoppen en het uitzicht op het meer van Geneve inspireren hem dan ook tijdens het schrijven van nummers als Crystal Gazing en The Lake. Hij zit er net lekker in, als hij gebeld wordt door een paniekerige David Puttnam. Terwijl de film bijna klaar is, blijkt er niet voldoende filmmuziek te zijn. “Of Oldfield er nog wat stukken bij kan schrijven en opnemen.” Terwijl de datum van de tournee dichterbij sluipt, onderbreekt de muzikant de opnames van zijn eigen album en ontfermt zich opnieuw over de soundtrack. Stukken voor koor en orkest worden geschreven, die hij vervolgens in München met Eberhard Schoener als dirigent op laat nemen. Hij haalt de deadline. “Ze waren blij met het resultaat en als soundtrack heeft het album de tand des tijds wel overleefd”, schrijft hij in Changeling. Omdat hij nog altijd als belastingvluchteling te boek staat, kan hij de première van The Killing Fields in Londen niet bijwonen. “En dat was best spijtig”, mijmert hij. “Alles was vanwege mijn verblijf in het buitenland erg gecompliceerd verlopen. Het kan zijn dat ik David Puttnam daarmee geërgerd heb en dat ik er de reputatie aan over heb gehouden dat ik lastig ben om mee te werken. Het verklaart mogelijk waarom ik sindsdien voor geen andere films meer ben gevraagd.”

Zodra hij de filmmuziek afgeleverd heeft, wringt hij de rest van de songs voor zijn eigen nieuwe album uit zijn pen. Ook ditmaal levert hij het werk keurig op tijd af. Op 25 juni 1984 ligt Discovery in de winkel. Oldfield is zo handig geweest om Maggie Reilly opnieuw naar de studio te halen. Het door haar gezongen To France, een lieftallig tweelingzusje van Moonlight Shadow, bezorgt hem een nieuwe hit.

Moordend schema
Hij loopt inmiddels op zijn tandvlees als zijn tournee van start gaat. Vijftig shows voeren hem langs de grote steden in o.a. Frankrijk, Duitsland, Spanje, Zwitserland en Nederland. Zijn eigen Engeland is nog altijd een fiscale no-go area. De concertreeks is nog in volle gang als het moordende schema zich gaat wreken. “Ik was een zenuwinzinking nabij. Mijn hele wereld stortte in. Ik had geen idee hoe ik verder moest, maar ik had geen keuze. Je kunt niet zomaar een tournee afzeggen. Mijn oude paniekaanvallen kwamen ook weer terug.”

Op een dieet van pillen haalt Mike Oldfield de eindstreep. Na het laatste optreden op 10 november 1984 in Straatsburg is hij volledig uitgeput. De combinatie van onverwerkte jeugdtrauma’s en een totale oververmoeidheid drijven hem in de armen van therapeuten, psychologen en zelfs goeroes. Het herstel vergt veel tijd. Pas drie jaar later zal er een nieuw album van hem verschijnen, in die dagen nog een eeuwigheid. En hoewel hij in 1986 twee keer in Engeland optreedt, zal het tot 1993 duren voor hij zich weer aan een nieuwe wereldtournee waagt. Hij komt echter herboren uit het dal waar hij eind 1984 in tuimelt. “In die periode heb ik leren mediteren. Het fungeert als een bliksemafleider. Als de bliksem inslaat, weet ik dat ik niet langer bevangen zal worden door angst. Het is geweldig om eindelijk die kalmte te ervaren.”

Foto: Ian Witlen
De muziek van Mike Oldfield wordt in september in vier verschillende Nederlandse zalen uitgevoerd door de Spaanse band Tubular Tribute. Op 12 september te zien in P3, Purmerend, gevolgd door shows in Q-Factory, Amsterdam (13 september), De Boerderij in Zoetermeer (14 september) en De Pul in Uden (15 september).

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.