Uit de afvalbak en op cd

Nirvana resize

Ik schrijf dit verhaal terwijl we in afwachting zijn van de ‘nieuwe’ plaat van Nirvana-frontman Kurt Cobain. Een nieuwe plaat inderdaad, van een artiest die inmiddels al ruim 21 jaar de wereld vanuit een wat lager perspectief bekijkt. Dergelijke releases zorgen bij mij bij voorbaat al voor fronsende wenkbrauwen…

Montage Of Heck: The Home Recordings verschijnt op 13 november en fungeert min of meer als soundtrack van de recente documentaire Kurt Cobain: Montage Of Heck. Het album bevat 13 (de deluxe edition zelfs 31) tracks die Kurt ooit toevertrouwde aan een gammele cassetterecorder. Of, zoals het persbericht jubelend meldt: “Comprised from various early and raw cassette recordings made by Kurt alone, the soundtrack allows a rare, unfiltered glimpse into Cobain’s creative progression from early song snippets and short demos to musical experiments and ultimately, pieces of songs or lyrics that eventually appeared on later Nirvana albums.” Even vertaald naar niet-promotekst (of: bekeken door de ogen van een zure criticus, zo u wilt): een lukrake verzameling onaffe tests, demo’s en ander spul waarvan Kurt nooit of te nimmer had gewild dat iemand anders dan hijzelf die te horen zou krijgen.

Kaas in je oren
Het is misschien wat voorbarig om hier nu al zo hard over te zijn, maar de feiten uit het verleden spreken niet in het voordeel van deze release. Zo verscheen ruim elf jaar geleden de Nirvana-box With The Lights Out, met daarop een stuk of zestig livetracks, demo’s, alternatieve mixen en onbekende nummers die varieerden van ‘awesome’ (de studioversie van Sappy, een van m’n favoriete Nirvana-songs) en ‘interessant’ (een paar toffe livesessies en wat ouwe bluescovers) tot ‘onluisterbare rommel’ (zelfs de meest fanatieke Nirvana-freak moet kaas in z’n oren hebben gestopt toen ‘ie voor het eerst de volslagen verkracht klinkende demo van Smells Like Teen Spirit hoorde) en ‘overbodige troep’. Helaas viel ongeveer driekwart van het gebodene in een van die laatste twee categorieën.

The Yodel Song
Wat dat betreft, is het eerste nummer van Montage Of Heck: The Home Recordings dat op het grote publiek werd losgelaten een lastige (zie hieronder). Het betreft een vroege versie van Sappy, met slechts een subtiel croonende Kurt en een akoestische gitaar. De opname is gammel maar niet onluisterbaar en hoewel er inmiddels al 143.362 versies van Sappy zijn opgedoken, is deze toch wel weer interessant en zelfs best mooi. De rest van de tracklist jaagt me echter enige schrik aan: alweer Been A Son, Clean Up Before She Comes en Something In The Way, de Beatles-cover And I Love Her was op z’n zachtst gezegd nou niet bepaald het muzikale hoogtepunt van de documentaire en een liedje met de titel The Yodel Song doet vermoeden dat de eerdergenoemde kaas voor in de oren weer tevoorschijn moet worden gehaald.

Maar kom, laat ik niet al te zeer op de zaken vooruit lopen. Wie weet vergis ik me en blijkt Montage Of Heck: The Home Recordings wel het magnum opus van Cobain te zijn. Net zoals postume kliekjesplaten van Jeff Buckley (Sketches For My Sweetheart The Drunk), Amy Winehouse (Lioness: Hidden Treasures) en Queen (Queen Forever) dat eerder waren. Oh, wacht…

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.