Verliefd op Dusty

Dusty Springfield

Sinds het moment dat ik haar voor het eerst hoorde, ben ik tot over mijn oren verliefd. Een liefde die nooit beantwoord zal worden, want ze is er al een tijdje niet meer. Vandaag zou ze 75 geworden zijn: Dusty Springfield. Zelfs dat malle suikerspinkapsel waarmee ze de halve jaren zestig rondliep is geen afknapper, want mijn liefde beperkt zich tot slechts één ding: haar stem.

Artiesten waarvan ik fanatiek alle albums verzamel, zijn bij mij op één hand te tellen. Maakt een van mijn favoriete bands een flutplaat, dan ben ik niet te beroerd dat te erkennen en zal die schijf hoogstwaarschijnlijk mijn collectie niet bereiken. Maar natuurlijk zijn er uitzonderingen, en een van die uitzonderingen is Dusty Springfield. En dat terwijl zij door de jaren heen toch ook best wat matig werk heeft uitgebracht.

Emotie
Ik leerde Dusty Springfield kennen toen ik een jaar of 17 was. Afgaande op het bekende Son Of A Preacher Man kocht ik bij de lokale kringloop een Greatest Hits-verzamelaar die zich vooral toespitste op midden en eind jaren zestig, de tijd dat met Dusty…Definitely (1968) en het legendarische Dusty In Memphis (1969) twee van haar beste albums verschenen. Het hoogtepunt zou naar mijn mening echter in 1970 komen, met het door Gamble & Huff geproduceerde A Brand New Me. Maar zoals gezegd bracht Dusty ook heel wat matigs uit. Vooral in de loop van de jaren zeventig ging het mis, toen haar leven beheerst werd door drank en pillen en ze met veel te gladde Barry Manilow-pop en zelfs disco haar succes probeerde te herwinnen.

Toch heb ik al die platen in huis en zet ik ze ook nog eens regelmatig op. Waarom? Ik zei het al: vanwege haar stem. Dusty is zo’n artiest waarbij het me niet uitmaakt welke muzikale begeleiding erachter zit: ik wil haar gewoon horen zingen. Als ze nu nog leefde en volgende week een K3-coveralbum in dubstep-stijl zou uitbrengen, stond ik dezelfde dag nog in de winkel en zou ik met tranen van ontroering genieten van al het moois dat die plaat te bieden had. Want met haar zwoele en licht hese stem weet Dusty elk liedje een ongekende dosis emotie mee te geven waarvan ieder hart terstond begint te smelten.

Perfectionist
Dat al haar opnames zo barstensvol gevoel zitten, is aan de ene kant erg logisch. Maar aan de andere kant ook een volslagen verrassing. Dusty was namelijk nogal een perfectionist en kon in sommige gevallen haar takes letterlijk woord voor woord opnemen totdat alles precies was zoals zij het voor ogen had. Dat zorgde met name in de jaren zestig nog wel eens voor spanningen tussen haar en haar producers, die dat soort controledrang helemaal niet gewend waren van een vrouw.

Een opmerkelijke uitzondering hierop is het nummer Soft Core, dat in één take werd opgenomen. Dat was uiteraard niet de bedoeling van Springfield, maar een technicus had per ongeluk op ‘record’ gedrukt tijdens een repetitie en zo een uiterst pure versie vastgelegd van het lied dat mede geschreven werd door Dusty’s toenmalige partner Carole Pope. De opname staat op het album White Heat (1982), een artistieke revanche die met zijn door rock en new wave beïnvloedde geluid door sommigen werd vergeleken met Marianne Faithfulls Broken English, maar bij lange na niet het succes van die plaat wist te halen. De commerciële herwaardering kwam pas acht jaar later met Reputation, een album dat nota bene deels geproduceerd werd door synthpopduo Pet Shop Boys.

Dusty is er al een tijdje niet meer: in 1999 bezweek ze aan kanker. Maar dankzij het wonder dat muziek heet, zal haar stem er altijd zijn. En daarmee ook mijn verliefdheid.

Beluister hieronder de Dusty Springfield-playlist die Stefan Sjoers voor ons maakte:

3 Reacties

  1. Piet 16 april 2014 Reageer

    inderdaad overkomt mij ook dezelfde gevoelens als Stefan als ik Dusty hoor.Afgelopen week was weer die fantastische documentaire op BBC 4 over het leven van Dusty en weer keek ik het helemaal af voor de zoveelste keer.Dusty,die door The Pet Shop Boys uit de vergetelheidheid ontrukt werd,was vaak een uiterst gekwelde dame die door diepe dalen is gegaan.Maar altijd bleef die fantastische stem.

  2. Terry 17 april 2014 Reageer

    Vergeet ook niet de periode dat Dusty bij The Springfields zat. “Island of dreams” bezorgt mij nog altijd huizenhoog kippenvel.

  3. Jan P 18 april 2014 Reageer

    Mooi beschreven Stefan. Ook ik heb menig LP en CD van haar. Als zijnde een tiener in de 60s heb haar steeds gevolgd te midden van Beatles, Stones, Who, Kinks, etc. Ik heb veel gelezen over de totstandkoming van ‘In Memphis’. Haar onzekerheid, ongelooflijk. De comeback onder de vleugels van de Pet Shop Boys vond ik maar zo zo, maar het leverde toch nog een paar mooie momenten op. Kom, ik denk dat ik zo meteen maar eens een LP opzet.Ik kies dan voor het relatief onbekende ‘It begins again’ uit 1978.
    P.s. Hebben jullie ook zo meewarig gelachen toen Duffy vergeleken werd met Dusty Springfield? Ongelooflijk. Nou ja, Duffy is al na 2 CDtjes opgestapt en Dusty heeft een prachtig muzikaal oeuvre nagelaten. Waarvan acte.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.