Waar is de heavy psych?

Fuzz C_Willem SchalekampHet is pas begin december, maar bijna alle jaarlijstjes zijn alweer te vinden op de sites van de globale popmedia. Ze hebben allen de snack van het jaar weer bereid, het product dat je niet tot verdieping en nieuwe inzichten brengt, maar dat wel lekker weg hapt. Onzinnig, al die lijstjes? Natuurlijk, maar ze lenen zich er wel voor om eens lekker te zeuren over de platen die ontbreken. Wat mij daarbij vooral opvalt, is dat de heavy psych-‘hype’ van de laatste jaren nauwelijks terugkomt in de erelijstjes van 2015. 

Logge riffs, zware baslijnen, lome zang en afbrokkelende geluidsmuren. Het is lastig uit te leggen wat heavy psych, dat ook hard psych wordt genoemd, nu eigenlijk precies is. Het moge duidelijk zijn dat er een flinke klodder psychedelica in zit, maar dat is ook weer zo’n breed begrip. Dat woord verraadt wel dat in de heavy psych de blik op het verleden is gericht. Een geluid van vroeger dus, waarbij je vooral moet denken aan jaren zestig- en zeventig-bands als Blue Cheer, Flower Travellin’ Band en Stray, maar ook de muziek van Grand Funk Railroad, Jefferson Airplane en T2 bevatte (soms) duidelijk heavy psych-elementen. Je zou het genre ook nog kunnen zien als een bloedverwant van stoner- en desertrock.

Stonerrock was vooral populair in de jaren negentig en zoals gezegd reist de machine genaamd heavy psych iets verder terug in de tijd. Het is niet zo dat het genre was uitgestorven en het er nu opeens weer is. Het was er nog wel, maar slechts zo nu en dan stak een van de uitvoerende bands de kop boven het gras. Colour Haze bijvoorbeeld. In de laatste jaren, en zeker ook in 2015, kwam er echter opvallend veel goeds uit de heavy psych-hoek. Dat kan puur een kwestie van mijn smaak zijn, of gewoon toeval dat het momenteel toffe heavy psych-bandjes regent. Al klinkt dat weer een tikkeltje overdreven. Zo dan maar: het motregent momenteel toffe heavy psych-bandjes.

Tijd voor een paar voorbeelden. Mijn collega’s zullen een zucht van vermoeidheid slaken bij het lezen van de naam van de band die ik al zo vaak in de rondte tetter op de redactie: Fuzz. Ik kan echter niet om ze heen. Voor mij is dit namelijk het trio dat de lekkerste en meest onbevangen heavy psych van het moment maakt. In 2013 al met het weergaloze debuutalbum en onlangs werd met Fuzz II een waardige opvolger uitgebracht.

Met Ty Segall (normaal gitarist, hier op drums) als blikvanger en een formidabele gitarist in de naam van Charlie Moothart zou je zeggen dat dit bandje wel in de nodige jaarlijstjes moet opduiken. Maar na het doorspitten van die van Consequence of Sound, NME, MOJO, Noisey, Rolling Stone, Q Magazine, Stereogum, SPIN, The Quietus, TIME en Uncut besluit ik in foetushouding in bed te gaan liggen. Niks, noppes, nada. Nergens te bekennen!

Maar goed, er was meer dit jaar. Blues Pills kwam met een sterk live-album op de proppen, Uncle Acid & The Deadbeats gingen hard met The Night Creeper en het heerlijke jammende Sacri Monti bracht een sterk debuutalbum uit. Ze ontbreken stuk voor stuk in de eindejaarslijstjes. Het zijn allemaal heerlijke albums, maar misschien is het probleem wel dat 2015 zich moeilijk door deze muziek laat definiëren.

Niet voor niets heeft Ty Segall weleens aangegeven dat Hawkwind zijn favoriete band is, en beschouwt Uncle Acid vooral Black Sabbath als een groot voorbeeld. Ik geef ook direct toe dat deze vogels geenszins vernieuwend bezig zijn, maar ja, dat kan bijna geen reden zijn voor het ontbreken van deze namen. Old school folkie Ryley Walker (die Nick Drake tracht te kopiëren) staat namelijk op nummer 3 bij Uncut en Bob Dylans weinig verheffende coversplaat Shadows Of The Night duikt op in de top 50 van Rolling Stone.

Aan de ouderwetse sound kan het dus haast niet liggen. Wat ik al veel geloofwaardiger vind, is dat de genoemde bands er zelf geen ene zier om geven of ze in de lijstjes opduiken. Uncle Acid gaf onlangs in mijn eigen concertkrant LiveGuideNL namelijk nog toe dat hij niks heeft met het doen van interviews en waar mogelijk dus zelfpromotie vermijdt. Fuzz is op zijn beurt weer een band die nooit vooruit lijkt te denken. De bandleden nemen in een paar dagen tijd een plaatje op, doen een paar shows en richten het vizier direct weer op een nieuw project. Het lijkt wel alsof ik de enige ben die het belangrijk vindt dat deze acts erkenning krijgen. Dit blogje was dus het minste wat ik kon doen, al zal het de heren die ik aanprijs vermoedelijk dus geen worst kunnen schelen wat ik als popcriticus van ze vind.

Foto: Willem Schalekamp
Ty Segall met Fuzz op Lowlands, 21 augustus 2015

1 Reactie

  1. Cees P 30 december 2015 Reageer

    HI Sven, ik ga volledig met je mee. Psychedelica is weer in, maar vooral in het rustigere Pink Floyd achtige genre. De Jacco Gardners, Pauw, Temples etc varen daar wel bij. Niks mis met die muziek overigens. Echter Ty Segall en ook Uncle Acid zijn andere koek. Het zijn overtuigede undergroundbands die hun eigen ding doen, vaak ook nog onder eigen label om zoveel mogelijk bewegingsruimte te hebben. Zeker Ty Segall die zo’n beetje elke maand een nieuwe band (of bandnaam) naar buiten brengt, waarvan je niet perse weet welke kant hij nu weer opgaat. Misschien dat de snelheid daarvan het publiek duizelt, en waardoor het niet blijft hangen. Toch zijn de optredens steevast goed bezocht of vaak zelfs uitverkocht. Dat geeft toch aan dat er plenty fans zijn die deze muziek appreciëren. Net als vroeger met de hard rock muziek die je zelden hoorde op de radio, geldt dat ook voor de heavy psych. Ik mis Kink FM nog altijd. De echte liefhebber weet het toch wel te vinden, de rest van de wereld heeft er wat meer tijd voor nodig.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.