Werkweigeraars

Foto blog

Werken in de muziekjournalistiek is verdomd leuk. Je hoeft zelden vroeg op te staan, je wordt overladen met gratis platen, je mag je ongezouten mening geven over de allernieuwste albums, je kunt in de baas z’n tijd ongegeneerd naar muziek luisteren en je mag allerhande muzikanten het hemd van hun lijf vragen. Klinkt als een ideale baan, niet? Toch kleeft er wel degelijk een aantal nadelen aan. Zo word je er bepaald niet rijk van, maak je soms lange dagen en ben je zo nu en dan volledig overgeleverd aan de grillen der muzikanten (en dat zijn er nogal wat). En dan moet je af en toe ook nog een blogje tikken… Die mindere taken en aspecten van het werk neem ik echter voor lief, omdat ik ze met gemak weg kan strepen tegen de vele positieve kanten van het vak. Geen enkele baan is perfect, dus je zult nu eenmaal soms ook dingen moeten doen waar je helemaal geen trek in hebt. Dat geldt voor iedereen, zou je zo zeggen. Gek genoeg lijken muzikanten daar echter regelmatig heel anders over te denken…

Prince-cover
Zo maakte Sinéad O’Connor onlangs via Facebook bekend niet langer haar grootste hit Nothing Compares 2 U te zullen vertolken. De Ierse zangeres verklaarde dat ze zich niet meer ‘emotioneel kan identificeren’ met het nummer en geen toneel wil spelen door de Prince-cover toch te blijven zingen. Dat klinkt misschien als een legitieme reden, maar eerlijk gezegd krijg ik er vooral een hele vieze smaak van in mijn mond. Goed, ik kan best begrijpen dat het strontvervelend is om avond na avond tot in het einde der dagen die ene monsterhit te moeten blijven herkauwen. Maar hey, ‘that’s part of the job’! Mensen tellen flink wat geld neer om je live te zien, dus het minste wat je kan doen is ze geven waarvoor ze komen. Zij zijn de reden dat je überhaupt kunt doen wat je doet: zonder hen sleet je je dagen misschien wel starend naar een beeldscherm in een of ander bedompt kantoor, of je stond datzelfde kantoor avond na avond te dweilen en de plee te soppen. Dus zeur niet zo, want je hebt de mooiste baan van de wereld. Gewoon even dat nummer zingen, je hebt er enorm veel aan te danken.

Huilhoofd
Het zou wat zijn als de rest van ons gewone stervelingen ook te allen tijde de vrijheid had om te vertikken (delen van) zijn werk te doen. ‘Sorry baas, maar daar heb ik vandaag dus effe lekker geen zin in.’ Veel succes met je verdere carrière! Waarom pikken we dergelijk gedrag dan wel massaal van het muzikantenvolk? Radiohead weigert bijvoorbeeld ook al jaren pertinent om Creep te spelen, terwijl dat wel het nummer is waarmee de Britten in 1992 in één klap doorbraken. Zonder die hit hadden huilhoofd Thom Yorke en z’n vriendjes wellicht nooit zo’n groot publiek bereikt, hadden ze ook nooit bakken met geld verdiend, hadden ze niet de kans gekregen de hele wereld over te reizen en hadden ze misschien jaren geleden al de handdoek in de ring gegooid. Niet lullen dus, maar spelen!

Niet zo miepen
Dergelijke muzikale werkweigeraars beroepen zich nog wel eens op de ‘artistieke vrijheid’ om zelf te mogen bepalen wat ze spelen. En hoewel daar best wat in zit, gaat die spreekwoordelijke vlieger mijns inziens in dit geval toch niet op. Als jij immers (grof) geld aanneemt van mensen die jouw band live willen zien, dan heb je tot op zekere hoogte ook de verplichting dat publiek vervolgens te vermaken. Naast artiest ben je in dat geval dus ook entertainer. En als de meerderheid van je publiek dat ene nummer wil horen – en veel mensen komen nou eenmaal voor de grootste hits – geef ze dat dan ook gewoon! Jij voelt misschien helemaal niks meer bij dat lied, maar het gros van je publiek wel. En zij zijn nog altijd degenen die jouw salaris betalen. Stoppen met miepen dus, en gewoon even die hit ten gehore brengen. Na die drieënhalve minuut mag je dan gewoon weer al het materiaal van je allernieuwste plaat spelen – waar stiekem eigenlijk helemaal niemand op zit te wachten. Oké? Iedereen blij!

3 Reacties

  1. musiqolog 10 april 2015 Reageer

    Zit wat in. Je kunt veel beter goed verdienend musicus zijn dan wat anders, dus werk voor je geld. Aan de andere kant: wil jij een artiest/band horen die ontrouw is aan zijn artistieke geweten? Als Radiohead tegen heug en meug Creep moet gaan zingen, zet ik liever de cd op.

  2. Ben 10 april 2015 Reageer

    Tja, als je weet dat een blogje eigenlijk met tegenzin is gemaakt, is het dan nog wel leuk om te lezen …..?

  3. Bert Donker 14 april 2015 Reageer

    Vermakelijke column, maar niet mee eens. Sinéad O’Connor en Radiohead geven aan dat ze die nummers niet meer doen, dus geef geen kapitaal uit aan een kaartje om je juist daaraan te ergeren, maar zet een cd of dvd op of ga lekker youtuben. We hebben al genoeg artiesten die teren op oude (hit)roem. Ik verkies de, inderdaad vaak stronteigenwijze artiesten die gewoon doen wat ze willen doen, en niet doen wat ze niet willen doen. Da’s geen ‘miepen’, da’s vooruitkijken en alleen van tegen de stroom in zwemmen krijg je spierballen!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.