Wil de echte UB40 opstaan?

UB40 group shot

Stelt u zich eens voor dat er morgen op de Lust For Life-burelen een enorme ruzie ontstaat, die tot een splitsing van de redactie leidt. En dat beide ontstane groepen vervolgens besluiten met een eigen blad door te gaan en beide dat onder de naam Lust For Life doen. Absurd, ondenkbaar en wettelijk waarschijnlijk niet eens mogelijk. Toch komt het in de muziek vaker voor dan je misschien zou verwachten.

Ik moest hier aan denken toen ik onlangs zanger Ali Campbell interviewde, die een aantal jaren geleden UB40 verliet. Hij heeft nu samen met twee andere oud-leden van die band een eigen UB40 opgericht, terwijl het gezelschap dat zij ooit de rug toekeerden ook nog steeds onder die naam optreedt. Daardoor zijn er nu dus twee verschillende incarnaties van UB40 en dat is op zijn zachtst gezegd ingewikkeld, zeker ook voor ondergetekende die het interview uit moest werken en het daarbij voor de lezer duidelijk moest houden over welke UB40 het gesprek op verschillende momenten ging. Alleen al bij het schrijven van voorgaande zin breekt het zweet me weer uit.

UB40 staat hier zeker niet alleen in. Zo zijn er bijvoorbeeld ook twee versies van Asia: nadat toetsenist en oprichter Geoff Downes in 2006 een reünie begon met de originele line-up, ging de aan de kant gezette zanger John Payne verder als Asia feat. John Payne. En dan is er natuurlijk nog Queensrÿche: toen zanger Geoff Tate in 2012 uit die band ontslagen werd, richtte hij zijn eigen groep op met dezelfde naam. Na lang gesteggel is inmiddels echter besloten dat Tate toch niet meer mag optreden onder de naam Queensrÿche.

Rechten
Onder de streep blijft het toch allemaal een kwestie van papierwerk. Toen vier van de vijf leden uit de topbezetting van Yes in 1988 weer bij elkaar kwamen, mochten ze hun oude bandnaam niet gebruiken omdat bassist Chris Squire daar de rechten op had. En die deed nou net als enige niet mee. Na het in een vlaag van meligheid overwogen ‘No’ en ‘The Affirmative’, werd uiteindelijk voor het toch net iets minder pakkende Anderson Bruford Wakeman Howe als bandnaam gekozen.

Verwarring
Helemaal bont maakte disco-act Boney M. het. Toen dit viertal in de jaren 80 brak met bedenker en producer Frank Farian, ontstond er al snel een strijd over het gebruik van de groepsnaam. Nadat de leden zowel met als zonder elkaar allerlei verschillende Boney M.-projecten waren aangegaan, besloot een rechter dat ieder origineel lid op tour mocht met een eigen incarnatie van de band. Dat deed iedereen dan ook, waardoor er opeens vier versies van Boney M. waren ontstaan. Alsof eentje niet al genoeg was.

Een ander prachtig voorbeeld -eveneens uit de disco- is Baccara. Het vrouwenduo scoorde hits met songs als Yes Sir I Can Boogie, maar ging begin jaren 80 uit elkaar. Beide dames startten een eigen project onder de naam Baccara, totdat eentje tot de conclusie kwam dat dat toch wat verwarrend was. Zij veranderde haar bandnaam in New Baccara, maar kwam daar enkele jaren later op terug om weer gewoon Baccara te heten. Als reactie daarop was het ineens de ándere Baccara-dame die haar naam veranderde, en wel naar Baccara 2000. En inmiddels heten beiden weer gewoon Baccara. Om het feest compleet te maken, is er ook nog eens een zangeres die nooit in het originele duo heeft gezeten, maar wel in beíde afsplitsgroepen. Snapt u het nog? Zijzelf waarschijnlijk ook niet.

Voorlopig blijven we hier op de redactie dus maar vriendelijk tegen elkaar, zodat er één team en één Lust For Life blijft. Want anders wordt het allemaal veel te ingewikkeld.

2 Reacties

  1. Twan Lentjes 14 mei 2014 Reageer

    Ali Campbell verliet zelf UB40 dus heeft hij m.i. geen recht meer op de bandnaam, makkelijk zat. Maar de solocarrière van meneertje is mislukt dus moet hij toch wat, nietwaar? Alleen jammer dat hij afgeeft op zijn oude collega’s. Ik zou zeggen neem een professionele houding aan en hou de eer aan jezelf….

    Om nog een act toe te voegen aan het rijtje uit dit artikel, kom ik op de jaren 70 formatie Sweet.

    Gitarist Andy Scott en drummer Mick Tucker bliezen de groep in 1985 (na uit elkaar te zijn gegaan in 1982) weer nieuw leven in. Bassist Steve Priest was naar America verhuisd en had geen zin om mee te doen. Zanger Brian Connolly was in 1979 uit de band gezet wegens misbruik van diverse spiritualia. Brian was in 1984 reeds gestart met zijn eigen versie van Sweet (New Sweet en later BC Sweet). In 1997 stierf Brian Connolly en je zou denken dat BC Sweet zou ophouden met bestaan. Maar niets van dat. De bandleden van Connolly’s band gingen vrolijk verder onder dezelfde naam.

    In 1991 verliet Mick Tucker om gezondheidsredenen de band met Scott (hij stierf in 2002 na een lang ziekbed aan Leukemie). Dus ging Andy Scott alleen met de band verder. Om geen verwarring met de band van Connolly te krijgen, noemde Scott zijn band (weinig verrassend) Andy Scott’s Sweet. Dat dit geen overbodige luxe was bleek uit het feit dat Andy’s band een prima optredens neerzette en Connolly overigens ook vaak door zijn fysieke gesteldheid, er een matige tot slechte show van maakte.

    Uiteindelijk kreeg Andy Scott het voor elkaar dat de voormalige leden van Connolly’s band niet meer mochten optreden on de naam BC Sweet en veranderde hij de naam van zijn band van AS Sweet weer in Sweet.

    Eind goed al goed? Nee, we zijn er nog niet. In 2008 begon het bij oud bassist Steve Priest weer te kriebelen en richtte een eigen band op. En hij noemde de band …..
    Sweet. Andy Scott was hier natuurlijk niet blij mee. Maar gezien het feit dat Steve vooral in America optreedt en Andy in de rest van de wereld, kan en mag dit gewoon. Alleen als Steve Priest met zijn versie naar Europa zou komen, moet hij de naam SP Sweet gebruiken. En zo komt er dus nooit een einde aan de onduidelijkheid en zijn vaak de fans de dupe van dit gesteggel.

    Toch is er een positief puntje te melden: De Sweet versie van Andy Scott treed regelmatig op en heeft tot op heden regelmatig nieuw werk uitgebracht. Hij heeft een goede band met prima muzikanten en het spelplezier spat er af tijdens de optredens. Ik zou zeggen als je de kans krijgt, ga ze zien. Je zult positief verrast zijn.

    Kijk ook op: http://www.thesweet.com

  2. Eric 18 mei 2014 Reageer

    Hetzelfde verhaal met bijvoorbeeld Saxon en Great White. Zo’n naam is nu eenmaal geld waard. Gooi daar een paar managers bij die hun bron van inkomsten zien opdrogen en de rechtszaak is dan al vlug aangespannen…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.