Zeldzame vlag op een modderschuit

Suede

Collega Paul Gersen foeterde in zijn blogpost van twee weken geleden over de zin en onzin van awardshows – en inderdaad, het is een grote poppenkast waarin de muziek bepaald niet voorop staat. Zo heel af en toe gebeurt er echter iets opmerkelijks tijdens een dergelijke show. Een optreden dat zo goed, apart, tegendraads of anderszins belangwekkend is dat het toch ineens de moeite waard is om door uren ellende heen te baggeren. Na flink zoeken presenteer ik u twee van die spaarzame hoogtepunten – geniet ervan!

Suede – Animal Nitrate, Brit Awards 1993
“Please welcome the already legendary Suede!” Er zit wel enig sarcasme verstopt in de aankondiging van het optreden van Britpopgroep Suede tijdens de uitreiking van de Brit Awards in 1993. In voorgaande jaren was het toch vooral een tamelijk brave show waarbij artiesten die (al dan niet terecht) al een legendarische status genoten eens flink in het zonnetje gezet worden – Phil Collins, Rod Stewart, Michael Jackson: dat soort lui. Het destijds nog extreem invloedrijke muziekblad NME is daar bepaald niet blij mee en vindt dat er ook wel eens wat hippe, spannende nieuwe muziek gepusht mag worden op een grote awardshow. Mede dankzij die lobby van NME, maar ook omdat de band net een hitje heeft gescoord met het nummer Metal Mickey, mag Suede op het laatste moment toch nog komen opdraven om hun kunstje te vertonen. En dat levert een ronduit overdonderend optreden op. De groep rond de androgyne frontman Brett Anderson speelt een furieuze versie van Animal Nitrate, de derde single van het later dat jaar verschijnende debuutalbum, waarbij vooral de in een openhangend gaasshirtje gehulde Anderson de aandacht weet te trekken met zijn paringsdans op het podium. Meteen na het nummer smijten de mannen hun instrumenten neer en lopen zonder groet weg, het keurige publiek verbijsterd achterlatend. Anderson zei later: “Ik heb me nooit zo slecht op m’n plek gevoeld als toen we optreden tijdens de Brits.” Kan zijn, maar Animal Nitrate wordt een dikke hit, het titelloze eerste album van Suede bereikt een paar maanden later de eerste plaats van de Britse albumhitlijst en is er mede voor verantwoordelijk dat Britpop een van de grootste stromingen van de jaren negentig wordt. Waar een beetje choqueren al niet goed voor kan zijn.

Elliott Smith – Miss Misery, Academy Awards 1998
Van een compleet andere orde is het optreden van Elliott Smith tijdens de uitreiking van de Oscars in 1998. De behoorlijk schuwe singer-songwriter werd in 1996 door regisseur Gus Van Sant gevraagd voor de soundtrack van zijn film Good Will Hunting, waarvoor Smith o.a. de songs Between The Bars, No Name #3 en Miss Misery aanlevert. Mede dankzij het succes van Good Will Hunting, maar zeker ook vanwege de enorme schoonheid van het liedje zelf, wordt Miss Misery genomineerd voor een Oscar. Dat is een behoorlijke verrassing, als je bedenkt dat datzelfde jaar ook platte ellende als How Do I Live van LeAnn Rimes en My Heart Will Go On van Celine Dion op de shortlist staat. Smith heeft in eerste instantie (begrijpelijk) niet heel veel zin om zijn liedje te komen spelen, maar de producers van de film weten hem op subtiele wijze te overtuigen: als hij niet komt, dan huren ze wel iemand anders in ter vervanging. Dus hijst hij zich in een wit pak, neemt zijn akoestische gitaar mee en speelt, samen met het huisorkest, een werkelijk tranentrekkend mooie, fors ingekorte versie van Miss Misery, die hem zowaar een ovationeel applaus oplevert van de aanwezige filmbonzen, acteurs en actrices. De Oscar voor beste song wordt uitgereikt door Madonna, die, als ze op haar briefje leest dat My Heart Will Go On de winnaar is, een heerlijk sarcastisch ‘Goh, je verwacht het niet’ laat horen – de Queen Of Pop bleek een groot liefhebber van Elliotts muziek. Smith zelf noemde de ervaring onwerkelijk en ridicuul: “Op een bepaald moment heb ik mezelf er volledig ingestort, omdat het mijn vrienden blijkbaar gelukkig maakte. Toen ik het podium opliep, zat Jack Nicholson twee meter van me vandaan, dus ik probeerde daar maar niet heen te kijken en heb gewoon m’n liedje gespeeld”. Smith blijft in de jaren die volgen worstelen met zijn depressies en sterft op 21 oktober 2003. Doodzonde, maar mede dankzij die twee minuten tijdens de Oscars heeft het grote publiek kennis kunnen maken met een van de beste, meest intense singer-songwriters aller tijden.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.