Mike Oldfield: ‘Ik heb me nooit helemaal thuis gevoeld op het podium’

Het Spaanse Tubular Tribute komt in september naar Nederland om de legendarische muziek van Mike Oldfield live uit te voeren. De meester zelf treedt al jaren niet meer op, maar hij bracht het afgelopen decennium wel twee albums uit. Lust For Life’s Robert Haagsma sprak Oldfield in 2014 naar aanleiding van zijn toen nieuwe release Man On The Rocks.

Je bent terug bij Virgin, het label waar je debuteerde, maar dat je begin jaren negentig met slaande deuren verliet. Is dat niet ironisch?
“In zekere zin. De tijden zijn echter veranderd. Het Virgin van toen bestaat niet meer. Het is onderdeel van een groter geheel geworden [Universal, red.] en er werken nu heel andere mensen. Ik ben bovendien geen haatdragend mens. Virgin wilde graag mijn nieuwe album uitbrengen. Wie ben ik dan om tegen te spartelen?”

Op een van je laatste albums voor Virgin, Amarok uit 1990, is in morsecode ‘FUCK OFF RB’ te horen. Spreek je Richard Branson, de toenmalige eigenaar van Virgin, nog wel eens?
“Zeker, vanwege het veertigjarig jubileum van Virgin vorig jaar zijn we onlangs uit eten geweest. We hadden destijds wat zakelijke en artistieke meningsverschillen. We waren jonger. De emoties waren toen nog wat sterker. Achteraf gezien allemaal een beetje… silly. Hij is een fascinerende man en ik ben nog altijd blij dat hij lang geleden opdook in mijn leven. We hebben een heel genoeglijke avond gehad, waarbij hij voor de zoveelste keer vertelde dat hij vooral een zwak had voor mijn meer aparte werk. Zoals Amarok.”

De afgelopen zes jaar zijn er geen albums van je verschenen. Wat zette alles weer in beweging?
“Mijn optreden in de zomer van 2012 tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen was heel inspirerend. Ik had een tijd lang mijn handen vol aan zakelijke en persoonlijke toestanden. Opeens moest ik weer repeteren en stond mijn muziek weer heel centraal in mijn leven. Vanaf dat moment voelde ik ook een sterke drang om nieuw materiaal te creëren.”

Op het album Man On The Rocks staat de gitaar centraal. Wat stuurde je in die richting?
“Ik heb de afgelopen jaren wat boeken gelezen en documentaires gezien over The Rolling Stones. Het ging regelmatig over de open stemming die Keith Richards vaak gebruikte. Het inspireerde me om zelf mijn Fender er weer eens bij te pakken. Terwijl ik wat voor me uit zat te tokkelen, dienden de liedjes zich bijna als vanzelf aan. In diezelfde periode luisterde ik ook veel naar oude blues. Ook daarin staat de gitaar natuurlijk centraal. Het was dus alsof een onzichtbare hand mij die kant op stuurde.”

Je hebt het album met enkele ervaren krachten opgenomen, onder wie bassist Leland Sklar, die we kennen van zijn werk voor Phil Collins. Zanger is de relatief onbekende Luke Spiller van The Struts. Hoe ben je hem op het spoor gekomen?
“Het was een suggestie van Virgin – hij zit met zijn band ook op het label. Het was een schot in de roos. Hij is een echte rockzanger, maar kan ook meer ingetogen materiaal aan. Hij heeft daarnaast een enorm bereik. Ik ben echt enorm tevreden met wat hij heeft neergezet.”

Ik heb begrepen dat hij en de rest van de band elkaar tijdens het hele proces niet in levenden lijve gezien hebben.
“Dat is juist. Zij hebben hun deel opgenomen in een studio in Los Angeles, ik heb mijn eigen studio op de Bahama’s gebruikt. Het is voor mij de beste optie. Ik heb er een uitgesproken hekel aan om in een voor mij totaal onbekende omgeving te zijn – zoals in een studio in Los Angeles. Ik voel me thuis meer op mijn gemak en ik hoor dat ook terug in de kwaliteit van mijn spel.”

Mis je dan niet de directe interactie met je medemuzikanten?
“Nee, want we hebben veel contact via mail en Skype. Voor mij voldoet dat prima.”

Gaat het nummer Irene over de gelijknamige orkaan die in 2011 ook de Bahama’s trof?
“Klopt. Er was vanzelfsprekend veel aandacht voor de verwoestingen die de orkaan in Amerika aanrichtte, maar daarvoor werden de Bahama’s door Irene getroffen. Ik ben dus zelf getuige geweest van het immense natuurgeweld en de verschrikkelijke gevolgen ervan. Het is daarom voor mij een van de belangrijkste songs van Man On The Rocks.”

Ga je ter promotie van Man On The Rocks nog optreden?
“Nee. Wellicht dat ik ter gelegenheid van een heel bijzondere gebeurtenis nog eens een podium op stap, maar ik zal niet meer op tournee gaan. Ik heb mij nooit helemaal thuis gevoeld op het podium en ik heb een uitgesproken hekel aan reizen, dus het was niet zo moeilijk om die knoop door te hakken. Ik ben gewoon het liefst thuis, op de Bahama’s.”

Ik moet zeggen dat ik erg genoten heb van je autobiografie Changeling, die in 2007 verscheen. Voor iemand die als schuw bekendstaat, ben je daarin verrassend openhartig. Bijvoorbeeld over de psychische problemen waar je lang mee hebt geworsteld.
[Lacht] “Tja, als je zo’n boek schrijft, kun je maar beter alles op tafel gooien. Terwijl ik in persoonlijke gesprekken inderdaad de neiging heb om een bepaalde afstand te bewaren, durf ik op papier heel open te zijn. Vermoedelijk heeft het ermee te maken dat ik alles onder controle heb. Ik moet ook wel zeggen dat het op een aangename wijze oplucht, dat van me afschrijven van al mijn issues. Er is de afgelopen zeven jaar trouwens ook weer het nodige gebeurd, dus ik ben druk bezig met het afronden van een geactualiseerde versie.”

Wat voor artistieke ambities heb je verder nog?
“Ik heb in de loop van de jaren regelmatig voortgebouwd op mijn debuut Tubular Bells. Ik heb er nieuwe versies van gemaakt. Het lijkt mij leuk om binnenkort eens een omgekeerde beweging te maken en terug in de tijd te gaan. Ik ben van plan om de muziek op te nemen die voorafging aan de creatie van dat epos. Het was een spannende tijd. Ik zocht naar de juiste muzikale taal om me in uit te drukken. Het speelde zich allemaal af aan het eind van de jaren zestig; een van de meest bijzondere periodes in de popmuziek.”

Betekent dat ook dat je nog vaak luistert naar muziek uit die periode?
“Nee, want ik heb het destijds allemaal heel intensief beleefd. Ik luisterde naar de platen en ging naar de concerten. Als een spons heb ik alles opgezogen. Ik teer daar nog steeds op. Thuis luister ik nooit naar muziek. Ik wil open staan voor nieuwe, eigen ideeën. Muziek van anderen zit dan alleen maar in de weg.”

De muziek van Mike Oldfield wordt in september in vier verschillende Nederlandse zalen uitgevoerd door de Spaanse band Tubular Tribute. Op 12 september te zien in P3, Purmerend, gevolgd door shows in Q-Factory, Amsterdam (13 september), De Boerderij in Zoetermeer (14 september) en De Pul in Uden (15 september).

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.