De 30 beste lange nummers ooit opgenomen – deel 2

Denk je aan epische nummers van meer dan tien minuten, dan denk je al snel aan progrock. En inderdaad, bands als Yes, ELP, Rush en Porcupine Tree bewezen zich meesters in het componeren van complexe, avontuurlijke tracks. Toch werden ook in andere genres dit soort ‘epics’ gemaakt, met vaak onvergetelijke resultaten. De redactieleden van Lust For Life speurden hun platenkasten af en maakten een lijst van dertig belachelijk lange nummers (één per artiest) die iedereen gehoord zou moeten hebben. En zoals het een episch lijstje betaamt, presenteren we de Top 30 in drie delen. Deze week: de 30 beste lange nummers ooit opgenomen – deel 2, nummers 20 t/m 11!

20. Type O Negative – Black No. 1 (Little Miss Scare-All) (11:14)

“I went looking for trouble, and boy… I found her.” Met dit even heerlijke als veelzeggende zinnetje leidt Peter Steele Black No. 1 in. De enigmatische frontman van Type O Negative, ook wel ‘The Drab Four’, heeft de song naar eigen zeggen bedacht terwijl hij in de rij stond om afval naar de vuilnisbelt te brengen en heeft daarbij werkelijk alle clichés van de gothic subcultuur uit de kast getrokken. Hoe sarcastisch hij ooit ook bedoeld was, de song is een gothic metal-anthem geworden. En terecht: het is een heerlijk nummer. [EdG]

19. Funkadelic – Maggot Brain (10:10)

Niet de meest eetlust opwekkende titel in dit lijstje, maar niettemin mag Maggot Brain nimmer ontbreken in een overzicht van nummers met een epische lengte. Het hoogtepunt van het gelijknamige klassieke Funkadelic-album uit 1971 dient vooral als een showcase voor bandlid Eddie Hazel, die hier een van de meest intense en gevoelige gitaarsolo’s aller tijden speelt. En wat die titel betreft: er zijn meerdere verhalen over het ontstaan daarvan. Zo zou ‘maggot brain’ verwijzen naar het moment waarop Funkadelic-mastermind George Clinton het ontbindende lichaam van zijn overleden broer aantrof in diens appartement… [DvdG]

18. Emerson, Lake & Palmer – Tarkus (20:39)

Nee, je luistert niet naar een computerspelletje – al zal Tarkus vele spelmakers hebben beïnvloed in de jaren zeventig en tachtig. Tarkus is de titelsong van de gelijknamige plaat van de heren Emerson, Lake & Palmer uit 1971 en kan het best worden omschreven als een klassiek muziekstuk gespeeld met de avontuurlijke energie van een heavy metal-nummer – en het neemt maar liefst een halve plaatkant in beslag. Het is een complexe song vol capriolen op orgels en synthesizers. Meer prog dan dit krijg je het niet. [JE]

17. Opeth – The Drapery Falls (10:56)

Na het terechte maar onverwachte succes van Still Life (1999) was de progressieve deathmetalband Opeth vastbesloten die stijgende lijn vast te houden. De Zweden schakelden de hulp van de door hen erg gerespecteerde Steven Wilson in, die de kwaliteit van de productie enorm omhoog schroefde, en slaagden er met vlag en wimpel in hun doel te bereiken. Blackwater Park (2001) verkocht niet alleen goed, maar staat ook in talloze ‘best of’-lijsten. The Drapery Falls was de eerste single van het album en het beste voorbeeld van de kracht en schoonheid van Opeth. [MC]

16. Creedence Clearwater Revival I Heard It Through The Grapevine (11:10)

Dit liedje zou van origine geen plekje hebben bemachtigd in onze longlist vol belachelijk lange nummers, want het origineel van Marvin Gaye uit 1968 was slechts 3 minuten en 16 seconden lang. Bassist Stu Cook vertelde mij voor Lust For Life 101 daar het volgende over: “We begonnen met de laatste acht minuten, de jam. Daar stoeiden we een paar weken mee. In de laatste twee of drie dagen nam John [Fogerty] I Heard It Through The Grapevine op, dat het begin van de jam werd. Zo is die versie ontstaan”. Een van de beste covers ooit gemaakt, als je het mij vraagt. Ook als je het me niet vraagt, overigens. Dit is precies hoe echte muziek hoort te klinken. [JE]

15. Nick Cave & The Bad Seeds – Babe, I’m On Fire (14:46)

Wat hebben Bill Gates, de president van de V.S., de generaal met zijn tank, de blinde scheidsrechter, de geflipte rastafari en de onbegrepen Viking met elkaar gemeen? Ze zeggen allemaal ‘Babe, I’m On Fire’, als we Nick Cave & The Bad Seeds mogen geloven. Deze zelfs voor Cave-begrippen behoorlijk van de pot gerukte epic, de afsluiter van het album Nocturama uit 2003, bevat maar liefst 38 coupletten en drijft – naast de bizarre tekst en intense voordracht van Cave – op een voortrazend orgeltje en een pompende baslijn. Geniaal gek noemen ze dat, en dat geldt zeker ook voor de bijbehorende clip waarin zowat alle personages die in het nummer voorbijkomen worden uitgebeeld door de bandleden. Kijk en huiver! [MC]

14. Genesis – Supper’s Ready (23:06)

In de periode met gitarist Steve Hackett in de band blonk Genesis natuurlijk uit in het schrijven van forse, progressieve stukken. Supper’s Ready van het vierde album Foxtrot (1972) beslaat met zijn 23 minuten bijna een hele plaatkant en is daarmee het langste nummer dat de mannen ooit uitbrachten. Het epos bestaat uit zeven verschillende segmenten en de tekst leverde met het regeltje ‘Everyone lies like the fox on the rocks’ ook inspiratie voor de iconische hoestekening van Foxtrot. Een puike integrale live-versie is te vinden op de dubbel-lp Seconds Out (1977), waarop Phil Collins de oorspronkelijke zangpartijen van Peter Gabriel voor zijn rekening neemt. [DvdG]

13. Tool – 7empest (15:44)

Dertien jaar moesten fans wachten op nieuw werk van Tool – en toen bleek dat het gros van Fear Inoculum (2019) toch een stukje ingetogener (lees: meer progrock dan metal) was dan het oudere materiaal, klonken er hier en daar toch wat onvertogen woorden. Uitzondering was echter toch wel 7empest, een meer dan een kwartier klokkend progmetalmonster dat niet alleen door velen werd gezien als het absolute hoogtepunt van de plaat, maar dat de band ook nog eens een Grammy voor Best Metal Performance opleverde. En terecht. Want hoe sfeervol en mooi de rest van Fear Inoculum ook is, zo imposant als die veelgeprezen afsluiter hadden we Tool al eh… dertien jaar niet meer gehoord. En het gitaarspel van Adam Jones – zowel de riffs als de Hendrix-esque solo’s – is subliem. [MC]

12. King Crimson – Starless (12:16)

Het enige nummer waarmee King Crimson ooit de Radio 2 Top 2000 haalde, is stiekem niet meteen de meest logische keuze voor die lijst. Starless begint als een tamelijk rustig en melodieus stuk, maar ontaardt in de tweede helft in een behoorlijk experimentele fusie van heavy rock en jazz, waarmee Robert Fripp en co. de luisteraar meenemen op een nogal nachtmerrieachtige trip. Niet al te gezellig voor als je rond de jaarwisseling met de hele familie aan de oliebollen zit dus… Los daarvan valt er zeker iets voor te zeggen dat dit hoogtepunt van meesterwerk Red (1974) aangemerkt wordt als het allermooiste stuk uit het oeuvre van de eigenzinnige progrockband. [DvdG]

11. Supertramp – Fool’s Overture (10:57)

Naar verluidt heeft Roger Hodgson er vijf jaar aan gewerkt, maar het resultaat mag er dan ook zeker zijn: Fool’s Overture is een epische song waarin de progbeginselen van Supertramp duidelijk naar boven komen. Er zijn delen van Churchills beroemde speech over de Tweede Wereldoorlog (‘We will never surrender!’) te horen, evenals politiesirenes en de Big Ben-klokken. Hodgson gebruikte daarnaast delen van het Gustav Holst-suite The Planets en William Blake’s gedicht And Did Those Feet In Ancient Time. Supertramp heeft de song jarenlang als afsluiter (voor de toegift) van shows gebruikt. Dat moet een beleving zijn geweest die de aanwezige fans lang bij is gebleven. [EdG]

Volgende week volgt deel 3 van de lijst met de 30 beste en langste nummers ooit opgenomen, met nummers 10 t/m 1! Bekijk deel 1 van de 30 beste lange nummers ooit hier.

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.