Het is verfrissend om Foo Fighters in de naakte essentie te horen op Your Favorite Toy
Het is een wrange constatering, maar tragiek en tegenslag halen het beste in Dave Grohl boven. Hij verwerkte de dood van Kurt Cobain en het einde van Nirvana op zijn eerste Foo Fighters-plaat, een nog altijd onovertroffen debuut. Die intensiteit benaderde hij pas weer met But Here We Are uit 2023, een album dat in het teken stond van de plotselinge dood van drummer en boezemvriend Taylor Hawkins.
De afgelopen jaren bleef het onrustig rond Grohl en zijn band. De Spinal Tap-achtige stoelendans met drummer Josh Freese en zijn vervanger Ilan Rubin in de hoofdrollen bezorgde Foo Fighters ongewenste publiciteit. En dan was er nog de buitenechtelijke escapade waarvoor Grohl publiekelijk door het stof moest. Heeft al die ellende opnieuw een meesterwerk opgeleverd, is dan de vraag. Het is in elk geval goed te horen dat de band terug naar de basis wilde. Your Favorite Toy telt tien songs van rond de drie, vier minuten, waarmee de totale speelduur op een bescheiden 36 minuten komt – daarmee is het een van de kortste Foo Fighters-platen ooit. Die soberheid klinkt ook in de muziek door. Geen toetsers, bellen of beroemde gasten; alleen dochter Harper is te horen in het titelnummer.
Ongepolijste agressie en energie
Wat nieuwkomer Ilan Rubin betreft: hij heeft niet de explosieve power van Taylor of Grohl, maar is een drummer die in dienst van de song speelt. De toon van het album wordt meteen al gezet met de opener Caught In The Echo: snerpende gitaren en vervormde zangpartijen. Alles is diep in het rood opgenomen, wat ervoor zorgt dat Your Favorite Toy niet snel op een audioshow te horen zal zijn. De plaat telt met het mooie Window en (deels) Child Actor wat rustige momenten, maar bevat vooral explosies van ongepolijste agressie en energie. Vaak werkt het, zoals in de prachtsongs Of All People, Your Favorite Toy, Spit Shine en Amen, Caveman. Leuk is dat Spit Shine een kort citaat uit het ‘nachtmerrie’-middenstuk van Whole Lotta Love van Led Zeppelin lijkt te bevatten. Een enkele keer heeft een song te weinig om overeind te blijven, zoals het repetitieve Child Actor.
In compositorisch opzicht is het afsluitende Asking For A Friend, de al vorig jaar verschenen single, het beste nummer. Toch wreekt ook hier de compleet dichtgesmeerde productie zich; iets meer dynamiek had wonderen gedaan. Al met al zijn er iets te veel kanttekeningen om van een nieuw meesterwerk te spreken. Wel is het verfrissend om Foo Fighters in de naakte essentie te horen, met daarin alle ruimte voor de ongeremde intensiteit waarmee Dave Grohl zich binnenstebuiten keert.
Bekijk hier meer cd-recensies van Lust For Life. Meer lezen over Foo Fighers? Bekijk hier LFL108, inclusief een interview met Dave Grohl!
0 Reacties