Joe Jackson – Hope And Fury (recensie)

Joe-Jackson

De toorn van Joe Jackson is nog even gericht als in de beginjaren

De man zelf noemt het Bicoastal LatinJazzFunkRock. Maar je kunt Hope And Fury natuurlijk ook gewoon beschouwen als het zoveelste voorbeeld van Joe Jacksons multimuziek: onmogelijk te categoriseren maar ondanks al die kruisbestuivingen uit legio windrichtingen toch volstrekt toegankelijk. Wat een prestatie op zich is. De inmiddels ook alweer 71-jarige kosmopoliet, die zijn tijd verdeelt tussen New York, Berlijn en Portsmouth (de stad waar hij opgroeide), is bovendien iemand die thematisch harde noten kan kraken zonder dat de muzikale omlijsting je naar een roestig scheermes doet verlangen.

‘Everything was gray’, heet het in Fabulous People, maar je zult dit jaar dus weinig aanstekelijker deuntjes horen. Het materiaal op dit 22ste studioalbum zet daarbij de begrippen uit de titel tegen elkaar af met dezelfde regelmaat als waarmee van locatie gewisseld wordt. Jacksons toorn is nog even gericht als in de beginjaren, maar de observaties zijn die van een oudere realist: ‘If the years keep going faster there’s nothing I can do’. Waarvan akte.

Bekijk hier meer cd-recensies van Lust For Life. In de aankomende editie Lust For Life 160 (vanaf 1 mei in de winkel) lees je een interview met Joe Jackson over Hope And Fury!

4 / 5 stars     

3 Reacties

  1. Johan van de Merwe 11 april 2026 Reageer

    Smaken kunnen uiteraard verschillen, maar ik vind dit album zeer teleurstellend na zoveel jaren wachten. Slechts 34 minuten gevuld met korte songs die mij op een uitzondering na geen van allen kunnen bekoren. Ik had van Jackson gehoopt dat hij nog een keer zou kunnen vlammen als op zijn album Fast Forward uit 2015, wat ik wel een meesterwerk vind, al was het maar om de majestueuze titeltrack.

  2. Fred 13 april 2026 Reageer

    alles wordt duurder, en jou dure centen uitgeven voor een album van 34 minuten daar vind ik wat van!

  3. Robert 16 april 2026 Reageer

    Nadat er eerst gevoelens opkwamen die enigszins in lijn leken met de vorige schrijver doet de eerlijkheid mij vermelden dat het eigenlijk weer een echt lekker album van Joe is ; dat bandbrede meezingen van de band wordt van even wennen langzaamaan een sterk merkteken van dit gevarieerde album. Vandaag driekeer kamerbreed achter elkaar gedraaid en met enige tegenzin een ander album opgezet. Kan mij steeds meer vinden in de heren/dames recensenten. Erg fijn!

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *