De toorn van Joe Jackson is nog even gericht als in de beginjaren
De man zelf noemt het Bicoastal LatinJazzFunkRock. Maar je kunt Hope And Fury natuurlijk ook gewoon beschouwen als het zoveelste voorbeeld van Joe Jacksons multimuziek: onmogelijk te categoriseren maar ondanks al die kruisbestuivingen uit legio windrichtingen toch volstrekt toegankelijk. Wat een prestatie op zich is. De inmiddels ook alweer 71-jarige kosmopoliet, die zijn tijd verdeelt tussen New York, Berlijn en Portsmouth (de stad waar hij opgroeide), is bovendien iemand die thematisch harde noten kan kraken zonder dat de muzikale omlijsting je naar een roestig scheermes doet verlangen.
‘Everything was gray’, heet het in Fabulous People, maar je zult dit jaar dus weinig aanstekelijker deuntjes horen. Het materiaal op dit 22ste studioalbum zet daarbij de begrippen uit de titel tegen elkaar af met dezelfde regelmaat als waarmee van locatie gewisseld wordt. Jacksons toorn is nog even gericht als in de beginjaren, maar de observaties zijn die van een oudere realist: ‘If the years keep going faster there’s nothing I can do’. Waarvan akte.
Bekijk hier meer cd-recensies van Lust For Life. In de aankomende editie Lust For Life 160 (vanaf 1 mei in de winkel) lees je een interview met Joe Jackson over Hope And Fury!
0 Reacties