Hoe stabieler zijn leven, hoe doorleefder zijn muziek klinkt. Een mooie paradox. John Hiatt leidt een rustig bestaan zonder veel ups en downs met de vrouw met wie hij al dertig jaar is getrouwd. Toch is hij erin geslaagd weer een album af te leveren waarin hij klinkt als een notoire kroegloper die voortdurend balanceert op de rand van de afgrond. De stembanden van Hiatt zijn inmiddels lichtelijk aangetast door Vadertje Tijd, maar dat komt de zeggingskracht van de muziek alleen maar ten goede. Die slijtage is namelijk precies wat deze eenvoudige en spaarzaam geïnstrumenteerde rock-, country- en soulliedjes zo siert. Mede door hun simpelheid en rauwe intensiteit horen ze zelfs tot Hiatts betere werk. Begeleid door bassist Patrick O’Hearn en drummer Kenneth Blevins is Hiatt erin geslaagd om in vier dagen tijd een album te maken dat in alle opzichten boven de middelmaat uitsteekt. Kortom, John Hiatt is ondanks het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd nog lang niet aan het eind van z’n muzikale Latijn.
2 Reacties
Mijn zoon en ik togen op 13 juli naar de Oosterpoort in Groningen voor een concert van Hiatt. Ik had me er veel van voorgesteld, maar het viel bitter tegen. Het knetterharde geluid overheerste alles. The Eclipse Sessions brengen de liefde voor de singer-songwriter terug.
Roel, ik was met mijn vrouw in Amsterdam, een paar dagen later. Ik was nogal bezorgd hoe hij ou klinken, want van de recente Youtube filmpjes was al duidelijk dat van de stem weinig over is, maar ik was positief verrast. De liefde vor de muziek spatte er toch weer vanaf. Jammer dat hij niets deed van dit album, dat toen al kant en klaar geweest moet zijn. Een grote opsteker ten opzichte de voorganger die wat mij betreft niet geslaagd was. Hij laat hier horen dat hij het nog steeds kan, pakkende liedjes maken, niet meer, maar ook niets minder.