Op zijn 48ste studioplaat dompelt Van Morrison zich onder in de blues
De muziek van Van Morrison laat zich al bijna een halve eeuw sinds zijn solodebuut lastig in één term vangen, afgezien van het wat vage ‘singer-songwriter’-etiket dat wij recensenten er gemakshalve maar aan blijven hangen. Zijn stijl is dan ook een eigenzinnig samenraapsel van verschillende aloude genres: country, jazz, rock & roll, skiffle… Aan elk van de genoemde invloeden wijdde Morrison al een volledige plaat (respectievelijk Pay The Devil, Versatile, Accentuate The Positive en Moving On Skiffle) – niet ‘s mans meest memorabele werk, maar zonder uitzondering met veel liefde en overtuigingskracht ingespeeld.
Onvermoeibare tachtiger
Natuurlijk mocht in dat rijtje ook blues niet ontbreken, al in zijn tijd met de band Them halverwege de jaren zestig een onuitputtelijke bron van inspiratie. Op Vans 48ste studioplaat Somebody Tried To Sell Me A Bridge dompelt de onvermoeibare tachtiger zich 79 minuten lang volledig onder in het genre, met uitvoeringen van tijdloos materiaal als John Lee Hookers Deep Blue Sea, Junior Wells’ Snatch It Back And Hold It en meerdere selecties uit het songbook van Sonny Terry & Brownie McGhee. Vier nieuwe eigen composities sluiten daar prima op aan, ook al haalt Morrison alleen met Monte Carlo Blues het niveau van zijn bij vlagen meesterlijke vorige album Remembering Now (2025).
De twintig songs zijn als altijd formidabel gezongen en ingekleurd door een kwalitatief hoogstaande band, met hier en daar een aardige gastbijdrage van Elvin Bishop of Buddy Guy. Toch doet vooral de samenwerking met een andere bluesveteraan halverwege verlangen naar meer. Het spelplezier dat Taj Mahal en Morrison hier samen tentoonspreiden, had met meer dan alleen deze vier tracks een écht onmisbare bluesplaat kunnen vullen.
Bekijk hier meer cd-recensies van Lust For Life. Meer lezen over Van Morrison? In Lust For Life 049 lees je een verhaal over deze legendarische zanger!
0 Reacties